Part 1
តើអ្នកធ្លាប់ឆ្ងល់ទេថា ហេតុអ្វីមនុស្សខ្លះមានអំណាចខ្លាំង ទោះបីពួកគេមិនមែនជាមនុស្សឆ្លាតជាងគេ?
ហេតុអ្វីមនុស្សខ្លះធ្វើការយ៉ាងលំបាកអស់ជាច្រើនឆ្នាំ ប៉ុន្តែនៅតែមិនទទួលបានការគោរព?
ចំណែកមនុស្សខ្លះវិញ គ្រាន់តែនិយាយប៉ុន្មានម៉ាត់ ក៏អាចធ្វើឱ្យអ្នកដទៃយល់ព្រម និងដើរតាមបាន។
តើអំណាចកើតចេញពីប្រាក់? ពីតួនាទី? ពីភាពឆ្លាតវៃ? ឬពីសមត្ថភាពក្នុងការយល់ពីចិត្តមនុស្ស?
នៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ យើងតែងតែជួបការប្រកួតប្រជែង ទោះបីពេលខ្លះយើងមិនបានកត់សម្គាល់ក៏ដោយ។
នៅកន្លែងធ្វើការ មនុស្សប្រកួតប្រជែងដើម្បីទទួលបានតំណែង ការគោរព និងឱកាសល្អៗ។
នៅក្នុងអាជីវកម្ម មនុស្សប្រកួតប្រជែងដើម្បីទទួលបានអតិថិជន ទំនុកចិត្ត និងឥទ្ធិពលលើទីផ្សារ។
សូម្បីតែក្នុងទំនាក់ទំនងធម្មតាៗ ក៏អាចមានការប្រកួតប្រជែងផ្នែកអារម្មណ៍ និងការចង់បានការទទួលស្គាល់។
ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺ មនុស្សភាគច្រើនមិនចូលចិត្តនិយាយដោយត្រង់ៗថា ខ្លួនចង់បានអំណាចនោះទេ។
យើងចូលចិត្តនិយាយថាខ្លួនចង់បានភាពស្មើគ្នា សេចក្តីសុខ និងការទាក់ទងដែលមានភាពស្មោះត្រង់។
ទោះជាយ៉ាងណា នៅពីក្រោយពាក្យសម្តីទាំងនេះ មនុស្សជាច្រើននៅតែចង់មានឥទ្ធិពលលើស្ថានការណ៍។
នេះជាគំនិតដែលអ្នកនិពន្ធ រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន បានលើកឡើងនៅក្នុងសៀវភៅ ច្បាប់ទាំងសែសិបប្រាំបីនៃអំណាច។
សៀវភៅនេះបង្ហាញពីវិធីដែលមនុស្សស្វែងរកអំណាច ការពារអំណាច និងប្រើអំណាចលើអ្នកដទៃ។
អ្នកនិពន្ធបានប្រមូលគំនិតពីប្រវត្តិសាស្ត្រ នយោបាយ និងការសង្កេតអាកប្បកិរិយារបស់មនុស្ស។
ក្នុងនោះមានទាំងយុទ្ធសាស្ត្ររបស់អ្នកដឹកនាំ អ្នកនយោបាយ និងមនុស្សដែលធ្លាប់ប្រើល្បិចដើម្បីជោគជ័យ។
គំនិតជាច្រើននៅក្នុងសៀវភៅនេះអាចធ្វើឱ្យយើងភ្ញាក់ផ្អើល ព្រោះវាមិនតែងតែស្របនឹងសីលធម៌ឡើយ។
ច្បាប់ខ្លះលើកទឹកចិត្តឱ្យមនុស្សលាក់បំណង គ្រប់គ្រងអ្នកដទៃ និងប្រើចំណុចខ្សោយដើម្បីទទួលបានអំណាច។
ដូច្នេះ ការយល់ពីសៀវភៅនេះ មិនមានន័យថាយើងត្រូវធ្វើតាមគ្រប់យុទ្ធសាស្ត្រដែលអ្នកនិពន្ធបានពិពណ៌នានោះទេ។
យើងអាចប្រើចំណេះដឹងទាំងនេះ ដើម្បីស្គាល់ល្បិចរបស់មនុស្ស ការពារខ្លួន និងសម្រេចចិត្តឱ្យបានឆ្លាតវៃ។
មុននឹងយល់ពីច្បាប់នីមួយៗ យើងត្រូវយល់ពីគំនិតសំខាន់មួយ។ អំណាចមិនមែនមានតែការបញ្ជានោះទេ។
មនុស្សម្នាក់អាចមានតួនាទីខ្ពស់ ប៉ុន្តែបើគ្មាននរណាទុកចិត្តគាត់ អំណាចរបស់គាត់អាចមិនរឹងមាំឡើយ។
ចំណែកមនុស្សដែលគ្មានតំណែងធំ ក៏អាចមានឥទ្ធិពលតាមរយៈចំណេះដឹង កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងទំនាក់ទំនងបានដែរ។
ហេតុនេះ អំណាចក៏ទាក់ទងនឹងរបៀបដែលអ្នកដទៃមើលឃើញយើង និងរបៀបដែលយើងគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍។
ច្បាប់ដំបូងដែលអ្នកនិពន្ធបានលើកឡើង គឺកុំធ្វើឱ្យអ្នកដែលមានតួនាទីខ្ពស់ជាងអ្នក មានអារម្មណ៍ថាត្រូវគំរាមកំហែង។
គំនិតនេះអាចស្តាប់ទៅចម្លែក ព្រោះយើងតែងតែត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យបង្ហាញសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន។
ប៉ុន្តែរ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ពន្យល់ថា មនុស្សដែលមានអំណាចក៏អាចមានការភ័យខ្លាច និងការមិនទុកចិត្តលើខ្លួនឯងដែរ។
ប្រសិនបើអ្នកធ្វើឱ្យថ្នាក់លើមើលទៅអសមត្ថភាពនៅចំពោះមុខអ្នកដទៃ គេអាចចាប់ផ្តើមមើលអ្នកជាគូប្រកួត។
សូមស្រមៃថា អ្នកជាបុគ្គលិកថ្មីដែលមានសមត្ថភាពខ្ពស់ ហើយអាចដោះស្រាយបញ្ហាបានយ៉ាងលឿន។
នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំមួយ អ្នកបង្ហាញថាគំនិតរបស់មេគ្រប់គ្រងខុស ហើយធ្វើឱ្យគាត់បាត់បង់មុខមាត់។
ទោះបីគំនិតរបស់អ្នកត្រឹមត្រូវក៏ដោយ របៀបបង្ហាញនោះអាចធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងការងារមានភាពតានតឹង។
មេរៀននៅទីនេះមិនមែនឱ្យយើងលាក់សមត្ថភាព ឬយល់ព្រមនឹងកំហុសទាំងអស់របស់ថ្នាក់លើនោះទេ។
វារំលឹកឱ្យយើងចេះជ្រើសរើសពេលវេលា និងរបៀបបង្ហាញគំនិត ដោយគិតពីអារម្មណ៍អ្នកដទៃផងដែរ។
ពេលខ្លះ ការផ្តល់យោបល់ដោយគោរព និងការធ្វើឱ្យក្រុមទទួលបានភាពជោគជ័យ អាចមានប្រសិទ្ធភាពជាងការអួតសមត្ថភាព។
ច្បាប់បន្ទាប់និយាយអំពីរឿងដែលមនុស្សជាច្រើនប្រហែលមិនចង់ឮ។ នោះគឺការជឿទុកចិត្តលើមិត្តភក្តិ។
អ្នកនិពន្ធព្រមានថា មិត្តភាពមិនមែនជាភស្តុតាងថាមនុស្សម្នាក់នឹងស្មោះត្រង់ក្នុងគ្រប់ស្ថានការណ៍ឡើយ។
ពេលខ្លះ មិត្តភក្តិអាចមានការច្រណែន ការរំពឹងទុកច្រើន ឬអារម្មណ៍ថាខ្លួនគួរទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពិសេស។
គាត់ថែមទាំងលើកឡើងថា អតីតគូប្រជែងដែលបានផ្សះផ្សាគ្នា អាចខិតខំបង្ហាញភាពស្មោះត្រង់របស់ខ្លួន។
នេះជាទស្សនៈដ៏ប្រុងប្រយ័ត្នរបស់អ្នកនិពន្ធ មិនមែនមានន័យថាមិត្តភក្តិគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមិនគួរឱ្យទុកចិត្តទេ។
ចំណុចដែលយើងអាចរៀនបានគឺ កុំយកភាពស្និទ្ធស្នាលមកជំនួសការវាយតម្លៃសមត្ថភាព និងការទទួលខុសត្រូវ។
ឧទាហរណ៍ បើអ្នកបើកអាជីវកម្ម ហើយចង់ជ្រើសរើសអ្នកគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុម្នាក់ សូមពិនិត្យសមត្ថភាពគេជាមុន។
មិត្តជិតស្និទ្ធម្នាក់ប្រហែលជាមនុស្សល្អ ប៉ុន្តែមិនប្រាកដថាស័ក្តិសមនឹងការគ្រប់គ្រងប្រាក់នោះទេ។
ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សដែលអ្នកធ្លាប់មិនយល់ស្រប អាចមានជំនាញសមស្រប និងធ្វើការបានល្អជាមួយអ្នក។
ដូច្នេះ ការជ្រើសរើសមនុស្សគួរផ្អែកលើសមត្ថភាព ចរិត និងទំនួលខុសត្រូវ មិនមែនតែលើអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួន។
ពីការជ្រើសរើសមនុស្ស យើងឈានទៅកាន់ការគ្រប់គ្រងព័ត៌មាន និងបំណងប្រាថ្នារបស់ខ្លួនឯង។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ណែនាំថា កុំបង្ហាញគោលបំណងពិតរបស់អ្នកឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដឹងមុនពេលវេលា។
នៅពេលអ្នកដទៃដឹងពីផែនការរបស់អ្នកទាំងស្រុង ពួកគេអាចទាយទុកមុនអំពីជំហានដែលអ្នកនឹងធ្វើ។
សៀវភៅនេះចាត់ទុកការលាក់បំណង ជាវិធីមួយក្នុងការធ្វើឱ្យគូប្រជែងពិបាករៀបចំផែនការទប់ស្កាត់។
សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងរៀបចំបង្កើតផលិតផលថ្មី ដែលនៅមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់សម្រាប់ទីផ្សារ។
ការប្រកាសពីគំនិតទាំងអស់មុនពេលអនុវត្ត អាចធ្វើឱ្យគូប្រជែងដឹងពីអ្វីដែលអ្នកកំពុងរៀបចំ។
ប៉ុន្តែការរក្សាព័ត៌មានសំខាន់ៗជាការសម្ងាត់ មិនមានន័យថាត្រូវកុហកដៃគូ ឬលាក់ព័ត៌មានដែលគេមានសិទ្ធិដឹងឡើយ។
ភាពប្រុងប្រយ័ត្ន និងភាពស្មោះត្រង់អាចដើរជាមួយគ្នាបាន ប្រសិនបើយើងចេះកំណត់ថាព័ត៌មានណាគួរចែករំលែក។
ច្បាប់បន្ទាប់ដែលអ្នកនិពន្ធបានលើកឡើង គឺការនិយាយឱ្យតិចជាងអ្វីដែលចាំបាច់។
មនុស្សជាច្រើនគិតថា អ្នកដែលនិយាយបានច្រើន និងពន្យល់គ្រប់យ៉ាង គឺជាមនុស្សដែលមានសមត្ថភាពខ្ពស់។
ប៉ុន្តែអ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា ការនិយាយច្រើនពេកអាចធ្វើឱ្យយើងបង្ហាញចំណុចខ្សោយដោយមិនដឹងខ្លួន។
នៅពេលយើងនិយាយដោយគ្មានការគិត យើងអាចធ្វើការសន្យាដែលខ្លួនមិនអាចបំពេញបាន។
យើងក៏អាចបង្ហាញព័ត៌មានដែលមិនគួរបង្ហាញ ឬនិយាយពាក្យដែលធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមិនពេញចិត្ត។
ស្រមៃថាមានមនុស្សពីរនាក់កំពុងចរចាអំពីការងារ។ ម្នាក់និយាយឥតឈប់ ដើម្បីព្យាយាមបង្ហាញភាពឆ្លាត។
ចំណែកម្នាក់ទៀតស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ហើយឆ្លើយតបតែពេលមានចំណុចសំខាន់ដែលត្រូវនិយាយ។
ការស្តាប់ជួយឱ្យមនុស្សទីពីរប្រមូលព័ត៌មានបានច្រើន និងយល់ពីតម្រូវការរបស់ភាគីម្ខាងទៀត។
មេរៀនមិនមែនមានន័យថាមនុស្សស្ងៀមស្ងាត់សុទ្ធតែមានអំណាចនោះទេ ប៉ុន្តែការនិយាយមានគោលបំណងមានតម្លៃ។
នៅពេលយើងដឹងថាពេលណាគួរនិយាយ និងពេលណាគួរស្តាប់ ការប្រាស្រ័យទាក់ទងរបស់យើងអាចកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព។
បន្ទាប់ពីការគ្រប់គ្រងពាក្យសម្តី មានរឿងមួយទៀតដែលអ្នកនិពន្ធចាត់ទុកថាសំខាន់ខ្លាំង។ នោះគឺកេរ្តិ៍ឈ្មោះ។
កេរ្តិ៍ឈ្មោះគឺជារូបភាពដែលមនុស្សផ្សេងទៀតមានចំពោះយើង តាមរយៈអ្វីដែលយើងធ្លាប់ធ្វើ និងធ្លាប់និយាយ។
មនុស្សដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ អាចទទួលបានទំនុកចិត្តមុនពេលអ្នកដទៃបានស្គាល់គេដោយផ្ទាល់។
ចំណែកមនុស្សដែលបាត់បង់ទំនុកចិត្តពីអ្នកដទៃ អាចត្រូវចំណាយពេលយូរដើម្បីស្តារវាឡើងវិញ។
ឧទាហរណ៍ អាជីវកម្មមួយអាចចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំក្នុងការកសាងទំនុកចិត្តរបស់អតិថិជន។
ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាបំពានការសន្យា ឬបោកបញ្ឆោតអតិថិជន ទំនុកចិត្តនោះអាចធ្លាក់ចុះយ៉ាងលឿន។
ហេតុនេះ អ្នកនិពន្ធណែនាំឱ្យយើងការពារកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ខ្លួន និងប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះអ្វីដែលអាចបំផ្លាញវា។
វិធីដែលមានមូលដ្ឋានរឹងមាំក្នុងការរក្សាកេរ្តិ៍ឈ្មោះ គឺការធ្វើឱ្យពាក្យសម្តី និងសកម្មភាពមានភាពស៊ីគ្នា។
នៅពេលយើងរក្សាពាក្យសន្យា ទទួលខុសត្រូវ និងធ្វើការដោយស្មោះត្រង់ ទំនុកចិត្តអាចកើនឡើងបន្តិចម្តងៗ។
ប៉ុន្តែកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អតែមួយមុខ ប្រហែលមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ ប្រសិនបើគ្មាននរណាស្គាល់អ្វីដែលយើងកំពុងធ្វើ។
នេះនាំទៅកាន់គំនិតបន្ទាប់ គឺការទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកដទៃ។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ពន្យល់ថា មនុស្សជាច្រើនវិនិច្ឆ័យដោយផ្អែកលើអ្វីដែលពួកគេអាចមើលឃើញ។
ប្រសិនបើអ្នកមានសមត្ថភាព ប៉ុន្តែគ្មាននរណាដឹងពីស្នាដៃរបស់អ្នក ឱកាសមួយចំនួនអាចរំលងអ្នកទៅ។
សូមស្រមៃថាអ្នកជាអ្នករចនា ដែលបង្កើតស្នាដៃល្អៗ ប៉ុន្តែមិនដែលបង្ហាញវាទៅកាន់មនុស្សណាម្នាក់។
ទោះស្នាដៃមានគុណភាពយ៉ាងណាក៏ដោយ វាប្រហែលពិបាកទាក់ទាញអតិថិជន ឬអ្នកដែលចង់ធ្វើការជាមួយអ្នក។
ដូច្នេះ ការបង្ហាញសមត្ថភាព និងស្នាដៃឱ្យគេមើលឃើញ ក៏ជាផ្នែកមួយនៃការកសាងឱកាសផងដែរ។
ប៉ុន្តែការទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍គួរភ្ជាប់ជាមួយតម្លៃពិត មិនមែនគ្រាន់តែធ្វើឱ្យមនុស្សភ្ញាក់ផ្អើលទេ។
មនុស្សអាចចាប់អារម្មណ៍លើអ្វីដែលចម្លែក ប៉ុន្តែពួកគេនឹងមិនចាំបាច់ទុកចិត្តវាក្នុងរយៈពេលវែងឡើយ។
ក្នុងការស្វែងរកភាពជោគជ័យ អ្នកនិពន្ធក៏លើកឡើងពីយុទ្ធសាស្ត្រមួយដែលអាចបង្កការជជែកវែកញែក។
គាត់ណែនាំឱ្យប្រើការងាររបស់អ្នកដទៃ ដើម្បីធ្វើឱ្យខ្លួនមើលទៅមានសមត្ថភាព និងទទួលបានការសរសើរ។
តាមការពិពណ៌នារបស់សៀវភៅ មនុស្សដែលប្រមូលលទ្ធផលពីអ្នកដទៃ អាចមើលទៅធ្វើការបានលឿនជាងគេ។
Part 2
ប៉ុន្តែការដណ្តើមយកកិត្តិយសពីការងាររបស់អ្នកដទៃ អាចបំផ្លាញទំនុកចិត្ត និងភាពយុត្តិធម៌ក្នុងក្រុម។
យើងអាចយកចំណេះដឹងនេះមកប្រើ ដើម្បីស្គាល់ស្ថានការណ៍ដែលមនុស្សមួយចំនួនកំពុងកេងប្រវ័ញ្ចកម្លាំងអ្នកដទៃ។
ឧទាហរណ៍ ក្នុងគម្រោងមួយ បុគ្គលិកជាច្រើនបានខិតខំធ្វើការ ប៉ុន្តែមានមនុស្សម្នាក់ទទួលយកការសរសើរទាំងអស់។
ក្នុងស្ថានការណ៍បែបនេះ ការកត់ត្រាការចូលរួម និងការបែងចែកកិត្តិយសឱ្យត្រឹមត្រូវ មានសារៈសំខាន់។
អ្នកដឹកនាំអាចមានឥទ្ធិពលកាន់តែរឹងមាំ តាមរយៈសមត្ថភាពប្រមូលផ្តុំមនុស្ស ដោយមិនចាំបាច់លួចយកស្នាដៃគេ។
បន្ទាប់មក អ្នកនិពន្ធលើកឡើងថា មនុស្សដែលអាចធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមករកខ្លួន អាចមានអត្ថប្រយោជន៍ក្នុងការចរចា។
នៅពេលអ្នកត្រូវរត់តាមគូប្រជែងជានិច្ច អ្នកអាចបាត់បង់ឱកាសក្នុងការជ្រើសរើសលក្ខខណ្ឌដែលសមស្រប។
ចំណែកនៅពេលអ្នកអាចទាក់ទាញឱ្យភាគីម្ខាងទៀតចាប់អារម្មណ៍ និងចង់ទាក់ទងមកអ្នក វាអាចផ្លាស់ប្តូរតុល្យភាពអំណាច។
សៀវភៅពិពណ៌នាយុទ្ធសាស្ត្រនេះថាជាការប្រើអ្វីដែលទាក់ទាញ ដើម្បីឱ្យគូប្រជែងធ្វើចលនាមករកយើងមុន។
ក្នុងអាជីវកម្ម យើងអាចយល់ពីគំនិតនេះតាមរយៈការបង្កើតផលិតផល ឬសេវាកម្មដែលមានតម្លៃច្បាស់លាស់។
ប្រសិនបើអតិថិជនមើលឃើញប្រយោជន៍ ពួកគេអាចចាប់ផ្តើមស្វែងរកយើង ដោយមិនចាំបាច់បញ្ចុះបញ្ចូលខ្លាំងពេក។
តែការទាក់ទាញមិនគួរផ្អែកលើការបោកបញ្ឆោត ឬការបង្កើតសេចក្តីសង្ឃឹមដែលមិនអាចបំពេញបានឡើយ។
យុទ្ធសាស្ត្របន្ទាប់ដែលអាចប្រើក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃបាន គឺការឱ្យសកម្មភាពបង្ហាញការពិតជំនួសការជជែកគ្នា។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា ការឈ្នះការប្រកែកគ្នា មិនប្រាកដថាធ្វើឱ្យអ្នកដទៃទទួលយកគំនិតរបស់យើងនោះទេ។
មនុស្សម្នាក់អាចយល់ថាគេត្រូវបានធ្វើឱ្យចាញ់មុខ ហើយបន្តមានអារម្មណ៍អវិជ្ជមានចំពោះយើង។
សូមស្រមៃថាអ្នកមានវិធីថ្មីមួយសម្រាប់ធ្វើការងារឱ្យបានលឿន ប៉ុន្តែមិត្តរួមការងារមិនជឿអ្នក។
អ្នកអាចចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោង ដើម្បីជជែកថាវិធីរបស់អ្នកល្អជាងវិធីចាស់។
ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកអាចសាកល្បង និងបង្ហាញលទ្ធផលជាក់ស្តែង វាអាចមានអំណាចបញ្ចុះបញ្ចូលខ្លាំងជាងពាក្យសម្តី។
ការបង្ហាញលទ្ធផលអាចធ្វើឱ្យអ្នកដទៃយល់ ដោយមិនចាំបាច់ធ្វើឱ្យការខ្វែងគំនិតក្លាយជាជម្លោះផ្ទាល់ខ្លួន។
ពេលខ្លះ វិធីល្អបំផុតដើម្បីបង្ហាញថាយើងមានសមត្ថភាព គឺការធ្វើការងារឱ្យបានល្អ ជំនួសឱ្យការអួតប្រាប់គេ។
ច្បាប់បន្ទាប់និយាយអំពីឥទ្ធិពលដែលមនុស្សជុំវិញខ្លួនអាចមានលើអារម្មណ៍ និងជីវិតរបស់យើង។
អ្នកនិពន្ធណែនាំឱ្យជៀសវាងការនៅជិតមនុស្សដែលតែងតែមានបញ្ហា និងនាំភាពអវិជ្ជមានមកកាន់យើង។
សៀវភៅប្រើពាក្យខ្លាំងៗ ដោយព្រមានអំពីមនុស្សដែលមិនមានសំណាង ឬជួបការបរាជ័យជាបន្តបន្ទាប់។
ប៉ុន្តែភាពក្រីក្រ ទុក្ខលំបាក ឬសំណាងអាក្រក់ មិនមែនជាភស្តុតាងថាមនុស្សម្នាក់មានចរិតមិនល្អនោះទេ។
ចំណុចដែលយើងអាចពិចារណាបាន គឺត្រូវបែងចែករវាងមនុស្សដែលកំពុងជួបការលំបាក និងអាកប្បកិរិយាដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់។
មិត្តម្នាក់ដែលកំពុងមានបញ្ហាជីវិត អាចត្រូវការការគាំទ្រ និងការយល់ចិត្តពីយើង។
ប៉ុន្តែប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់តែងតែបញ្ចេញកំហឹង ធ្វើបាបអ្នកដទៃ និងបដិសេធការទទួលខុសត្រូវ យើងអាចត្រូវការព្រំដែន។
ការជ្រើសរើសមនុស្សជុំវិញខ្លួន មានឥទ្ធិពលលើទម្លាប់ ការគិត និងសេចក្តីសម្រេចចិត្តរបស់យើង។
ដូច្នេះ យើងគួរស្ថិតក្នុងបរិយាកាសដែលលើកទឹកចិត្តឱ្យមានការរីកចម្រើន ខណៈនៅតែរក្សាចិត្តអាណិតអាសូរ។
ពីការជ្រើសរើសមនុស្ស អ្នកនិពន្ធបានឈានទៅកាន់គំនិតនៃការធ្វើឱ្យអ្នកដទៃពឹងផ្អែកលើយើង។
តាមទស្សនៈរបស់គាត់ មនុស្សដែលអ្នកដទៃត្រូវការជានិច្ច អាចរក្សាឥទ្ធិពលរបស់ខ្លួនបានយូរ។
សៀវភៅថែមទាំងណែនាំឱ្យរក្សាចំណេះដឹង ឬព័ត៌មានមួយចំនួន ដើម្បីកុំឱ្យអ្នកដទៃអាចធ្វើការដោយគ្មានយើង។
យុទ្ធសាស្ត្រនេះអាចបង្កើតភាពអាស្រ័យ និងការភ័យខ្លាច ប៉ុន្តែវាក៏អាចបង្កការមិនទុកចិត្តផងដែរ។
សូមស្រមៃថាមានបុគ្គលិកម្នាក់ដែលចេះធ្វើការងារសំខាន់មួយ ប៉ុន្តែមិនព្រមបង្រៀននរណាទាំងអស់។
គេប្រហែលគិតថា បើគ្មាននរណាផ្សេងធ្វើការងារនេះបាន ក្រុមហ៊ុននឹងមិនអាចបោះបង់គេឡើយ។
ប៉ុន្តែក្រុមហ៊ុនក៏អាចមើលឃើញថា ការពឹងផ្អែកលើមនុស្សតែម្នាក់ គឺជាហានិភ័យដ៏ធំមួយ។
វិធីកសាងឥទ្ធិពលដែលមាននិរន្តរភាពជាង គឺការបង្កើតសមត្ថភាពពិត និងការជួយឱ្យក្រុមរីកចម្រើន។
នៅពេលយើងមានជំនាញមានតម្លៃ និងចេះដោះស្រាយបញ្ហា មនុស្សអាចចង់ធ្វើការជាមួយយើងដោយស្ម័គ្រចិត្ត។
ច្បាប់មួយទៀតនិយាយអំពីការប្រើភាពស្មោះត្រង់ និងភាពសប្បុរស ដើម្បីធ្វើឱ្យអ្នកដទៃទុកចិត្ត។
អ្នកនិពន្ធពិពណ៌នាថា កាយវិការស្មោះត្រង់មួយចំនួនអាចធ្វើឱ្យមនុស្សបន្ធូរបន្ថយការប្រុងប្រយ័ត្ន។
នៅពេលមនុស្សម្នាក់ទទួលបានអំណោយ ឬការជួយដោយមិនបានរំពឹងទុក គេអាចមានអារម្មណ៍ល្អចំពោះអ្នកផ្តល់។
ប៉ុន្តែសៀវភៅក៏ពិភាក្សាពីរបៀបដែលមនុស្សអាចប្រើទង្វើទាំងនេះ ដើម្បីលាក់បំណងផ្សេងទៀត។
អ្នកនិពន្ធបានរំលឹកដល់រឿងសេះឈើត្រូយ ដែលអំណោយខាងក្រៅបានលាក់គ្រោះថ្នាក់នៅខាងក្នុង។
គំនិតនេះរំលឹកយើងថា ការទទួលបានអំណោយ មិនមានន័យថាយើងត្រូវទុកចិត្តអ្នកផ្តល់ដោយគ្មានការពិចារណាទេ។
ភាពស្មោះត្រង់ពិតប្រាកដ គួរតែត្រូវបានវាយតម្លៃតាមលំនាំសកម្មភាព មិនមែនតាមទង្វើល្អតែមួយលើក។
បន្ទាប់ពីនោះ អ្នកនិពន្ធពិភាក្សាអំពីការសុំជំនួយពីអ្នកដទៃ ដោយផ្តោតលើអត្ថប្រយោជន៍ដែលពួកគេអាចទទួលបាន។
មនុស្សភាគច្រើនមានតម្រូវការ និងគោលដៅផ្ទាល់ខ្លួន។ ពួកគេចង់ដឹងថាការចូលរួមមួយនឹងផ្តល់អ្វីដល់ខ្លួន។
ស្រមៃថាអ្នកកំពុងស្នើឱ្យមិត្តរួមការងារជួយក្នុងគម្រោងមួយ ដែលត្រូវការពេលវេលាច្រើន។
ប្រសិនបើអ្នកគ្រាន់តែប្រាប់ថា សូមជួយខ្ញុំផង គេប្រហែលមិនទាន់យល់ពីមូលហេតុដែលគួរចូលរួម។
ប៉ុន្តែបើអ្នកពន្យល់ថាគម្រោងនេះនឹងជួយក្រុមបង្កើនជំនាញ និងសម្រេចគោលដៅរួម ការស្នើសុំអាចមានប្រសិទ្ធភាពជាង។
អ្នកនិពន្ធលើកទឹកចិត្តឱ្យប្រើផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកដទៃ ដើម្បីទទួលបានការគាំទ្រ។
ទោះជាយ៉ាងណា ការនិយាយបំផ្លើសអត្ថប្រយោជន៍អាចបង្កការខកចិត្ត ប្រសិនបើលទ្ធផលពិតមិនដូចការសន្យា។
ដូច្នេះ ការយល់ពីតម្រូវការរបស់អ្នកដទៃ និងការផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ពិត អាចជាគ្រឹះនៃការសហការល្អ។
ច្បាប់បន្ទាប់របស់រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ពិពណ៌នាអំពីការធ្វើជាមិត្ត ដើម្បីទទួលបានព័ត៌មានពីមនុស្សផ្សេងទៀត។
គាត់ណែនាំឱ្យមនុស្សសួរសំណួរប្រយោល និងធ្វើឱ្យភាគីម្ខាងទៀតបង្ហាញព័ត៌មានអំពីខ្លួន។
នេះជាយុទ្ធសាស្ត្រប្រមូលព័ត៌មានដែលអាចត្រូវបានប្រើដោយអ្នកចង់គ្រប់គ្រង ឬកេងប្រវ័ញ្ចអ្នកដទៃ។
ការយល់ពីវាអាចជួយឱ្យយើងប្រុងប្រយ័ត្ន នៅពេលមានមនុស្សម្នាក់ចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងលើរឿងឯកជនរបស់យើង។
មនុស្សដែលមានភាពរួសរាយមិនមែនសុទ្ធតែមានបំណងអាក្រក់នោះទេ ប៉ុន្តែទំនុកចិត្តគួរតែកើតឡើងតាមពេលវេលា។
យើងអាចរក្សាភាពគួរសម ដោយមិនចាំបាច់បង្ហាញព័ត៌មានសម្ងាត់ ឬរឿងផ្ទាល់ខ្លួនទាំងអស់។
បន្ទាប់មក សៀវភៅបង្ហាញពីច្បាប់ដ៏ខ្លាំងមួយ ដែលណែនាំឱ្យកម្ចាត់គូសត្រូវឱ្យអស់សមត្ថភាពតបតវិញ។
អ្នកនិពន្ធប្រៀបធៀបជម្លោះទៅនឹងភ្លើង ដែលសូម្បីតែកម្ទេចភ្លើងតូចមួយក៏អាចឆេះឡើងវិញបាន។
ក្នុងទស្សនៈនេះ ការបញ្ចប់ជម្លោះដោយទុកឱកាសឱ្យគូប្រជែងសងសឹក ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាហានិភ័យ។
ប៉ុន្តែការបំផ្លាញ ឬធ្វើបាបមនុស្សមិនមែនជាដំណោះស្រាយដែលគួរយកមកអនុវត្តក្នុងជីវិតធម្មតានោះទេ។
មេរៀនដែលយើងអាចយកមកពិចារណា គឺការដោះស្រាយបញ្ហាឱ្យចប់ដោយច្បាស់លាស់ និងមិនទុកភាពមិនប្រាកដប្រជា។
ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើមានជម្លោះក្នុងអាជីវកម្ម ភាគីទាំងពីរអាចត្រូវការកិច្ចព្រមព្រៀងដែលមានលក្ខខណ្ឌច្បាស់លាស់។
ការកំណត់សិទ្ធិ កាតព្វកិច្ច និងវិធីដោះស្រាយវិវាទ អាចការពារមិនឱ្យបញ្ហាចាស់កើតឡើងវិញ។
ការដោះស្រាយបញ្ហាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ មិនចាំបាច់មានន័យថាត្រូវបំផ្លាញជីវិត ឬឱកាសរបស់ភាគីម្ខាងទៀតឡើយ។
ច្បាប់បន្ទាប់គឺការរក្សាគម្លាតមួយចំនួន ដើម្បីធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមានអារម្មណ៍ថាវត្តមានរបស់យើងមានតម្លៃ។
អ្នកនិពន្ធលើកឡើងថា អ្វីដែលកម្រអាចធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ថាវាពិសេស និងគួរឱ្យចង់បាន។
នៅពេលមនុស្សម្នាក់បង្ហាញខ្លួនគ្រប់ពេល និងចូលរួមគ្រប់រឿង គេអាចត្រូវបានមើលថាជារឿងធម្មតា។
ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេចេះជ្រើសរើសពេលវេលាបង្ហាញខ្លួន វត្តមានរបស់គេអាចទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងជាង។
ស្រមៃថាអ្នកជាអ្នកបង្កើតស្នាដៃ ដែលមានទម្លាប់បង្ហាញអ្វីថ្មីគ្រប់ពេល ទោះបីស្នាដៃមិនទាន់មានគុណភាពក៏ដោយ។
ការផ្តោតលើគុណភាព និងជ្រើសរើសពេលវេលាសមរម្យ អាចធ្វើឱ្យស្នាដៃដែលអ្នកចេញផ្សាយមានតម្លៃជាងមុន។
ប៉ុន្តែការរក្សាគម្លាតមិនគួរក្លាយជាការធ្វើឱ្យមនុស្សជិតស្និទ្ធមានអារម្មណ៍មិនប្រាកដចិត្តដោយចេតនាឡើយ។
ក្នុងទំនាក់ទំនងដែលមានសុខភាពល្អ ការមានពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួន និងការប្រាស្រ័យទាក់ទងច្បាស់លាស់អាចដើរជាមួយគ្នា។
អ្នកនិពន្ធក៏ពិភាក្សាអំពីការធ្វើឱ្យខ្លួនមិនអាចទាយទុកមុនបាន ដើម្បីឱ្យអ្នកដទៃមានការប្រុងប្រយ័ត្ន។
តាមយុទ្ធសាស្ត្រនេះ មនុស្សដែលមិនអាចទាយសកម្មភាពបាន អាចធ្វើឱ្យគូប្រជែងពិបាករៀបចំផែនការ។
សៀវភៅថែមទាំងពិពណ៌នាពីការប្រើការប្រែប្រួលអារម្មណ៍ ដើម្បីបង្កការភ័យខ្លាចក្នុងចំណោមអ្នកក្រោមបង្គាប់។
ប៉ុន្តែការធ្វើឱ្យមនុស្សខ្លាចជានិច្ច អាចបង្កបរិយាកាសការងារដែលពោរពេញទៅដោយសម្ពាធ និងការមិនទុកចិត្ត។
យើងអាចរៀនពីគំនិតនេះថា កុំឱ្យការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួនងាយត្រូវគេគ្រប់គ្រងតាមទម្លាប់ដដែលៗ។
ទន្ទឹមនឹងនោះ ការមានស្ថិរភាពផ្លូវអារម្មណ៍ និងការរក្សាពាក្យសន្យា នៅតែសំខាន់សម្រាប់ការកសាងទំនុកចិត្ត។
ប៉ុន្តែការរក្សាគម្លាតខ្លាំងពេកក៏អាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដែរ។ នេះជាចំណុចដែលច្បាប់បន្ទាប់បានព្រមាន។
Part 3
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា ការដកខ្លួនចេញពីមនុស្សគ្រប់គ្នា អាចធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ព័ត៌មានសំខាន់ៗ។
នៅពេលយើងនៅតែម្នាក់ឯង យើងអាចពឹងផ្អែកលើព័ត៌មានដែលអ្នកដទៃជ្រើសរើសយកមកប្រាប់។
ប៉ុន្តែព័ត៌មានទាំងនោះអាចមិនពេញលេញ ឬត្រូវបានបកស្រាយតាមផលប្រយោជន៍របស់អ្នកដែលផ្តល់វា។
ស្រមៃថាអ្នកគ្រប់គ្រងក្រុមហ៊ុនមួយ ប៉ុន្តែមិនដែលចុះទៅស្តាប់បញ្ហារបស់បុគ្គលិកនៅផ្នែកការងារផ្សេងៗ។
អ្នកប្រហែលទទួលបានតែរបាយការណ៍ល្អៗ ខណៈបញ្ហាពិតប្រាកដនៅតែបន្តកើតឡើងរៀងរាល់ថ្ងៃ។
ការរក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សនៅជុំវិញ អាចជួយឱ្យយើងយល់ពីស្ថានការណ៍បានច្បាស់ជាងមុន។
ដូច្នេះ ការមានអំណាចមិនមែនមានន័យថាត្រូវរស់នៅឆ្ងាយពីមនុស្សគ្រប់គ្នានោះទេ។
យើងត្រូវចេះរកតុល្យភាពរវាងការរក្សាឯកជនភាព និងការបន្តទទួលព័ត៌មានពីពិភពលោកខាងក្រៅ។
ការមានទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សច្រើន មិនមានន័យថាយើងត្រូវប្រព្រឹត្តចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នាតាមរបៀបដូចគ្នាទេ។
អ្នកនិពន្ធណែនាំថា មុននឹងចូលទៅក្នុងជម្លោះ យើងគួរស្វែងយល់ថាមនុស្សដែលយើងកំពុងទាក់ទងជាមួយជានរណា។
មនុស្សមួយចំនួនងាយអភ័យទោស ខណៈមនុស្សខ្លះអាចចងចាំការប្រមាថមួយអស់រយៈពេលយូរ។
មនុស្សដែលមើលទៅសាមញ្ញ អាចមានទំនាក់ទំនង និងឥទ្ធិពលដែលយើងមិនបានដឹងពីមុន។
បើអ្នកប្រញាប់មើលងាយ ឬធ្វើឱ្យនរណាម្នាក់អាម៉ាស់ អ្នកអាចបង្កើតជម្លោះដែលមិនចាំបាច់។
សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងចរចាជាមួយដៃគូអាជីវកម្មម្នាក់ ដែលអ្នកមិនទាន់ស្គាល់ច្បាស់។
ប្រសិនបើអ្នកប្រើពាក្យសម្តីមិនគោរព ហើយគិតថាគេគ្មានឥទ្ធិពល អ្នកអាចធ្វើឱ្យបាត់បង់ឱកាសសំខាន់។
ការស្គាល់ចរិត ផលប្រយោជន៍ និងប្រវត្តិទំនាក់ទំនងរបស់មនុស្ស អាចជួយឱ្យយើងជៀសវាងកំហុសបែបនេះ។
មេរៀនសំខាន់គឺ កុំសន្និដ្ឋានអំពីមនុស្សតាមរូបរាង ឋានៈ ឬចំណាប់អារម្មណ៍ដំបូងតែមួយមុខ។
ការគោរព និងការប្រុងប្រយ័ត្នអាចជួយឱ្យយើងរក្សាទំនាក់ទំនងបានល្អ និងកាត់បន្ថយជម្លោះមិនចាំបាច់។
បន្ទាប់មក សៀវភៅនិយាយអំពីការមិនចងភ្ជាប់ខ្លួនជាមួយភាគីណាមួយខ្លាំងពេក។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន យល់ថា ការសន្យាឈរខាងមនុស្សម្នាក់ដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ អាចធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់សេរីភាព។
នៅពេលមានជម្លោះរវាងក្រុមពីរ មនុស្សដែលប្រញាប់ជ្រើសរើសភាគីអាចត្រូវទាញចូលទៅក្នុងបញ្ហារបស់អ្នកដទៃ។
អ្នកនិពន្ធលើកទឹកចិត្តឱ្យរក្សាឯករាជ្យភាព ដើម្បីអាចធ្វើការសម្រេចចិត្តតាមផលប្រយោជន៍របស់ខ្លួន។
ប៉ុន្តែការមិនចង់ចងភ្ជាប់ខ្លួន មិនមានន័យថាយើងអាចបំពានពាក្យសន្យា ឬបោះបង់មនុស្សដែលទុកចិត្តយើងឡើយ។
យើងគួរពិចារណាឱ្យបានច្បាស់មុននឹងទទួលកាតព្វកិច្ច ហើយធ្វើតាមអ្វីដែលខ្លួនបានសន្យា។
ឧទាហរណ៍ មុនពេលចូលរួមជាដៃគូអាជីវកម្ម យើងគួរយល់ពីសិទ្ធិ ភារកិច្ច និងលក្ខខណ្ឌនៃការចាកចេញ។
ការរក្សាសមត្ថភាពក្នុងការជ្រើសរើស គឺខុសពីការមិនទទួលខុសត្រូវចំពោះការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួន។
ច្បាប់មួយទៀតដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ គឺការធ្វើឱ្យអ្នកដទៃគិតថាពួកគេឆ្លាតជាងយើង។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា មនុស្សជាច្រើនចូលចិត្តមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនពូកែ និងមានសមត្ថភាពខ្ពស់។
ប្រសិនបើអ្នកតែងបង្ហាញថាខ្លួនឆ្លាតជាងគេ មនុស្សមួយចំនួនអាចចាប់ផ្តើមប្រុងប្រយ័ត្ន ឬមានការច្រណែន។
សៀវភៅណែនាំឱ្យប្រើរូបភាពថាមិនសូវដឹង ដើម្បីធ្វើឱ្យគូប្រជែងបាត់បង់ការប្រុងប្រយ័ត្ន។
បន្ទាប់មក អ្នកដែលលាក់សមត្ថភាពអាចប្រមូលព័ត៌មាន និងប្រើវាដើម្បីទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍។
យុទ្ធសាស្ត្រនេះមានលក្ខណៈបោកបញ្ឆោត ប៉ុន្តែវាផ្តល់មេរៀនមួយអំពីការមិនចាំបាច់បង្ហាញចំណេះដឹងគ្រប់ពេល។
នៅក្នុងការសន្ទនា ពេលខ្លះការសួរសំណួរដោយរាបសារ អាចជួយឱ្យយើងរៀនពីអ្នកដទៃបានច្រើន។
សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងស្តាប់មនុស្សដែលមានបទពិសោធន៍ច្រើនក្នុងការងារមួយ។
ជំនួសឱ្យការប្រញាប់បង្ហាញថាខ្លួនក៏ចេះដែរ អ្នកអាចស្តាប់ ហើយសួរពីអ្វីដែលខ្លួនមិនទាន់យល់។
ការធ្វើបែបនេះអាចផ្តល់ចំណេះដឹងថ្មី ដោយមិនចាំបាច់ធ្វើឱ្យការសន្ទនាក្លាយជាការប្រកួតភាពឆ្លាត។
មេរៀនគឺ ការមានសមត្ថភាពពិតប្រាកដ មិនទាមទារឱ្យយើងបង្ហាញថាខ្លួនពូកែជាងអ្នកដទៃជានិច្ចឡើយ។
ពីការប្រើភាពរាបសារ អ្នកនិពន្ធបានឈានទៅកាន់យុទ្ធសាស្ត្រនៃការចុះចាញ់ដើម្បីរក្សាកម្លាំង។
នៅពេលប្រឈមមុខនឹងគូប្រជែងដែលមានអំណាចខ្លាំងជាង ការប្រយុទ្ធដោយផ្ទាល់អាចបង្កការខាតបង់ធ្ងន់ធ្ងរ។
សៀវភៅណែនាំថា ពេលខ្លះការចុះចាញ់ជាបណ្តោះអាសន្ន អាចជួយឱ្យយើងរក្សាធនធានសម្រាប់ថ្ងៃក្រោយ។
នេះមិនមែនមានន័យថាការចុះចាញ់តែងតែល្អ ឬយើងគួរទទួលយកភាពអយុត្តិធម៌នោះទេ។
វាជាការពិចារណាថា តើជម្លោះណាដែលគួរប្រឈម និងជម្លោះណាដែលគួរជ្រើសរើសវិធីដោះស្រាយផ្សេង។
សូមស្រមៃថាក្រុមហ៊ុនតូចមួយកំពុងប្រកួតប្រជែងជាមួយក្រុមហ៊ុនធំដែលមានធនធានច្រើនជាងខ្លួន។
ប្រសិនបើក្រុមហ៊ុនតូចព្យាយាមប្រកួតតម្លៃដោយផ្ទាល់ វាអាចបាត់បង់ប្រាក់ និងធនធានយ៉ាងលឿន។
ផ្ទុយទៅវិញ វាអាចជ្រើសរើសផ្តោតលើទីផ្សារតូចមួយ ដែលខ្លួនមានឱកាសផ្តល់សេវាកម្មល្អជាង។
នេះបង្ហាញថា ការមិនប្រកួតនៅលើសមរភូមិដែលខ្លួនខ្សោយ មិនចាំបាច់មានន័យថាបោះបង់គោលដៅនោះទេ។
ពេលខ្លះ ការដកថយមួយជំហានអាចជួយឱ្យយើងមើលឃើញផ្លូវផ្សេង ដែលមានប្រសិទ្ធភាពជាងមុន។
គំនិតនេះភ្ជាប់ទៅនឹងច្បាប់បន្ទាប់ គឺការប្រមូលផ្តុំកម្លាំងទៅលើចំណុចសំខាន់មួយ។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ពន្យល់ថា ការបែងចែកថាមពលទៅលើការងារច្រើនពេក អាចធ្វើឱ្យយើងមិនមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់។
មនុស្សជាច្រើនចង់សម្រេចអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក្នុងពេលតែមួយ ហើយចាប់ផ្តើមគម្រោងជាច្រើនដោយគ្មានការផ្តោត។
ប៉ុន្តែការធ្វើការងារច្រើន មិនប្រាកដថាមានន័យថាការងារទាំងអស់នឹងទទួលបានលទ្ធផលល្អឡើយ។
សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងចាប់ផ្តើមអាជីវកម្ម ហើយមានគំនិតផលិតផលខុសៗគ្នាច្រើនប្រភេទ។
ប្រសិនបើអ្នកចំណាយលុយ និងពេលវេលាទៅលើគ្រប់គំនិត អ្នកអាចមិនមានធនធានគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ផលិតផលណាមួយ។
ប៉ុន្តែបើអ្នកជ្រើសរើសផ្តោតលើផលិតផលដែលមានសក្តានុពលខ្ពស់ អ្នកអាចអភិវឌ្ឍគុណភាពបានកាន់តែល្អ។
អ្នកនិពន្ធក៏ណែនាំឱ្យបង្កើតទំនាក់ទំនងរឹងមាំជាមួយមនុស្សដែលអាចផ្តល់ការគាំទ្រដ៏មានតម្លៃ។
ទោះយ៉ាងណា ការពឹងផ្អែកលើមនុស្សមានអំណាចតែម្នាក់ ក៏អាចបង្កហានិភ័យប្រសិនបើទំនាក់ទំនងនោះផ្លាស់ប្តូរ។
អ្វីដែលយើងអាចយកទៅអនុវត្តគឺ ការកំណត់អាទិភាព និងផ្តោតលើការងារដែលសំខាន់បំផុត។
នៅពេលយើងដឹងថាអ្វីគួរធ្វើមុន យើងអាចប្រើពេលវេលា និងថាមពលបានកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព។
បន្ទាប់ពីការផ្តោតលើកម្លាំង សៀវភៅនាំយើងទៅស្វែងយល់ពីសិល្បៈនៃការទាក់ទងជាមួយមនុស្សមានអំណាច។
អ្នកនិពន្ធប្រើរូបភាពនៃមនុស្សដែលរស់នៅជិតរាជវាំង ដើម្បីពិពណ៌នាពីការប្រើប្រាជ្ញាក្នុងទំនាក់ទំនង។
មនុស្សបែបនេះត្រូវចេះសង្កេតអារម្មណ៍ ចេះនិយាយ និងដឹងថាពេលណាគួរបង្ហាញខ្លួន ឬស្ងៀមស្ងាត់។
ពួកគេព្យាយាមទទួលបានឥទ្ធិពល ដោយមិនធ្វើឱ្យអ្នកដែលមានតួនាទីខ្ពស់ជាងមានអារម្មណ៍ថាត្រូវគំរាមកំហែង។
សៀវភៅពិពណ៌នាពីការប្រើការសរសើរ រូបភាព និងល្បិចទំនាក់ទំនង ដើម្បីទទួលបានផលប្រយោជន៍។
នៅក្នុងជីវិតសព្វថ្ងៃ យើងអាចយល់ពីគំនិតនេះតាមរយៈជំនាញក្នុងការធ្វើការជាមួយមនុស្សខុសៗគ្នា។
ឧទាហរណ៍ នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំមួយ ការស្តាប់មតិរបស់មនុស្សផ្សេងៗអាចជួយឱ្យយើងយល់ពីបរិយាកាស។
ការនិយាយដោយមានការគោរព និងចេះជ្រើសរើសពេលសមរម្យ អាចធ្វើឱ្យគំនិតរបស់យើងត្រូវបានទទួលយក។
ប៉ុន្តែការគោរពអ្នកដទៃ មិនគួរក្លាយជាការសរសើរដោយកុហក ដើម្បីទទួលបានផលប្រយោជន៍នោះទេ។
មនុស្សដែលចេះទាក់ទងល្អ អាចបង្កើតឥទ្ធិពលតាមរយៈការយល់ចិត្ត និងការប្រាស្រ័យទាក់ទងដែលមានភាពច្បាស់លាស់។
ច្បាប់បន្ទាប់និយាយអំពីការបង្កើតខ្លួនឯងឡើងវិញ ជំនួសឱ្យការរស់នៅតាមរូបភាពដែលអ្នកដទៃកំណត់ឱ្យ។
អ្នកនិពន្ធជឿថា មនុស្សអាចកសាងអត្តសញ្ញាណ និងរបៀបបង្ហាញខ្លួនឱ្យមានភាពខុសប្លែកបាន។
យើងមិនចាំបាច់ឱ្យបទពិសោធន៍ពីអតីតកាល ឬការយល់ឃើញរបស់អ្នកដទៃ កំណត់អ្វីដែលយើងអាចក្លាយជា។
សូមស្រមៃថាអ្នកធ្លាប់ជាមនុស្សខ្មាសអៀន និងមិនហ៊ាននិយាយនៅមុខមនុស្សច្រើន។
អ្នកប្រហែលធ្លាប់ត្រូវគេនិយាយថា អ្នកមិនសមនឹងធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ ឬអ្នកនិយាយជាសាធារណៈទេ។
ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកចង់អភិវឌ្ឍជំនាញទំនាក់ទំនង អ្នកអាចចាប់ផ្តើមរៀន និងហ្វឹកហាត់បន្តិចម្តងៗ។
បន្ទាប់ពីពេលវេលាមួយ អ្នកអាចបង្កើតរបៀបបង្ហាញខ្លួនដែលមានទំនុកចិត្ត និងសមស្របនឹងបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់ខ្លួន។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ក៏ពិភាក្សាអំពីការប្រើសម្លៀកបំពាក់ កាយវិការ និងរូបភាពដើម្បីឱ្យមនុស្សចងចាំយើង។
ក្នុងការកសាងអាជីព យើងអាចប្រើគំនិតនេះដើម្បីបង្កើតអត្តសញ្ញាណដែលមានភាពច្បាស់លាស់ និងមានតម្លៃ។
ប៉ុន្តែអត្តសញ្ញាណដែលរឹងមាំមិនគួរផ្អែកតែលើការសម្តែងនោះទេ។ វាគួរឆ្លុះបញ្ចាំងពីសមត្ថភាពពិតរបស់យើងផងដែរ។
មនុស្សអាចផ្លាស់ប្តូររបៀបរស់នៅ និងការងាររបស់ខ្លួន ដោយមិនចាំបាច់បោះបង់គុណតម្លៃដែលខ្លួនជឿជាក់ឡើយ។
បន្ទាប់មក សៀវភៅបង្ហាញពីច្បាប់មួយដែលទាក់ទងនឹងការរក្សារូបភាពថាខ្លួនមិនបានចូលរួមក្នុងអំពើអាក្រក់។
អ្នកនិពន្ធពិពណ៌នាពីការប្រើអ្នកដទៃឱ្យធ្វើការងារដែលមិនគួរឱ្យទទួលយក ហើយទុកឱ្យពួកគេទទួលកំហុស។
មនុស្សដែលប្រើយុទ្ធសាស្ត្របែបនេះ អាចព្យាយាមរក្សារូបភាពស្អាត ខណៈលទ្ធផលអវិជ្ជមានធ្លាក់ទៅលើអ្នកដទៃ។
Part 4
ប៉ុន្តែការគេចពីទំនួលខុសត្រូវបែបនេះ អាចបង្កអយុត្តិធម៌ និងបំផ្លាញទំនុកចិត្តយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។
សូមស្រមៃថាមេគ្រប់គ្រងម្នាក់បញ្ជាឱ្យបុគ្គលិកធ្វើការសម្រេចចិត្តដែលមានហានិភ័យខ្ពស់។
នៅពេលលទ្ធផលមិនល្អ គាត់បែរជាបន្ទោសបុគ្គលិក ហើយនិយាយថាខ្លួនមិនបានដឹងអ្វីទាំងអស់។
យុទ្ធសាស្ត្រនេះអាចការពារមុខមាត់គាត់បណ្តោះអាសន្ន ប៉ុន្តែអាចធ្វើឱ្យមនុស្សបាត់បង់ទំនុកចិត្តនៅថ្ងៃក្រោយ។
ការយល់ពីច្បាប់នេះជួយឱ្យយើងសង្កេតថា តើនរណាជាអ្នកសម្រេចចិត្តពិតប្រាកដ និងនរណាកំពុងទទួលកំហុសជំនួស។
នៅពេលទទួលការងារសំខាន់ យើងគួរយល់ពីការទទួលខុសត្រូវ និងរក្សាកំណត់ត្រាការសម្រេចចិត្តឱ្យបានច្បាស់។
ចំណែកអ្នកដឹកនាំដែលមានទំនួលខុសត្រូវ គួរហ៊ានទទួលស្គាល់តួនាទីរបស់ខ្លួនចំពោះលទ្ធផលទាំងល្អ និងអាក្រក់។
ច្បាប់មួយទៀតពិភាក្សាអំពីបំណងប្រាថ្នារបស់មនុស្សក្នុងការជឿលើអ្វីមួយដែលផ្តល់ក្តីសង្ឃឹម។
មនុស្សជាច្រើនចង់មានគោលដៅ ចង់មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនជាផ្នែកមួយនៃក្រុម និងចង់ជឿលើអនាគតដ៏ល្អ។
អ្នកនិពន្ធបង្ហាញថា មនុស្សមួយចំនួនអាចប្រើតម្រូវការនេះ ដើម្បីបង្កើតក្រុមអ្នកគាំទ្រដែលស្តាប់បង្គាប់ខ្លួន។
ពួកគេអាចនិយាយពាក្យលើកទឹកចិត្តដ៏ទាក់ទាញ ហើយផ្តល់ការសន្យាធំៗដោយមិនបញ្ជាក់ពីលទ្ធផលជាក់លាក់។
ពេលអ្នកគាំទ្រចាប់ផ្តើមជឿខ្លាំង ពួកគេអាចលះបង់ពេលវេលា ប្រាក់ និងផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។
យុទ្ធសាស្ត្របែបនេះអាចក្លាយជាការគ្រប់គ្រងផ្លូវចិត្ត ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំប្រើជំនឿរបស់មនុស្សដើម្បីកេងប្រវ័ញ្ច។
សូមស្រមៃថាមានមនុស្សម្នាក់អះអាងថាគាត់មានវិធីសម្ងាត់ ដែលអាចធ្វើឱ្យអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិបានយ៉ាងឆាប់រហ័ស។
គាត់សន្យាអំពីជីវិតដ៏ល្អ ប៉ុន្តែមិនពន្យល់ច្បាស់ពីហានិភ័យ ឬភស្តុតាងដែលគាំទ្រការអះអាងនោះឡើយ។
មុននឹងជឿលើការសន្យាបែបនេះ យើងគួរស្វែងរកព័ត៌មាន ពិនិត្យភស្តុតាង និងសួរសំណួរដោយមានហេតុផល។
មនុស្សដែលលើកទឹកចិត្តយើងឱ្យគិតដោយឯករាជ្យ អាចខុសពីមនុស្សដែលទាមទារឱ្យយើងជឿដោយគ្មានសំណួរ។
មេរៀនសំខាន់គឺ ក្តីសង្ឃឹមអាចជាកម្លាំងវិជ្ជមាន ប៉ុន្តែវាក៏អាចត្រូវបានប្រើដើម្បីគ្រប់គ្រងមនុស្សផងដែរ។
បន្ទាប់ពីការយល់ពីឥទ្ធិពលនៃជំនឿ អ្នកនិពន្ធបាននិយាយអំពីភាពក្លាហានក្នុងការធ្វើសកម្មភាព។
គាត់ណែនាំថា នៅពេលសម្រេចធ្វើអ្វីមួយ យើងគួរធ្វើដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ ជំនួសឱ្យការស្ទាក់ស្ទើរឥតឈប់ឈរ។
ការភ័យខ្លាច និងការសង្ស័យអាចធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ឱកាស នៅពេលដែលការសម្រេចចិត្តត្រូវការភាពរហ័សរហួន។
សូមស្រមៃថាអ្នកមានគំនិតអាជីវកម្មដែលបានសិក្សាទីផ្សារ និងរៀបចំផែនការយ៉ាងល្អរួចហើយ។
ប៉ុន្តែអ្នកនៅតែពន្យារពេល ព្រោះខ្លាចមនុស្សរិះគន់ ឬខ្លាចការបរាជ័យនៅលើកដំបូង។
នៅពេលខ្លះ ការស្ទាក់ស្ទើរយូរពេក អាចធ្វើឱ្យឱកាសដែលអ្នកបានរៀបចំខ្លួនរួច បាត់បង់ទៅវិញ។
ប៉ុន្តែភាពក្លាហានមិនមែនមានន័យថាត្រូវប្រញាប់ធ្វើអ្វីដោយមិនគិតពីផលវិបាកនោះទេ។
វាគឺការសម្រេចចិត្តដោយមានព័ត៌មានគ្រប់គ្រាន់ និងហ៊ានទទួលខុសត្រូវចំពោះអ្វីដែលខ្លួនបានជ្រើសរើស។
មនុស្សដែលមានភាពក្លាហានពិតប្រាកដ មិនចាំបាច់គ្មានការភ័យខ្លាចនោះទេ ប៉ុន្តែគេអាចធ្វើសកម្មភាពទោះមានការភ័យខ្លាច។
អ្នកនិពន្ធបន្តដោយគំនិតមួយដែលមានសារៈសំខាន់ណាស់ គឺការរៀបចំផែនការរហូតដល់ចំណុចបញ្ចប់។
មនុស្សមួយចំនួនពូកែចាប់ផ្តើមគម្រោង ប៉ុន្តែមិនបានគិតថាតើអ្វីនឹងកើតឡើងបន្ទាប់ពីទទួលបានលទ្ធផល។
នៅពេលគ្មានផែនការច្បាស់លាស់ ការសម្រេចបានជំហានដំបូងអាចនាំទៅរកបញ្ហាថ្មីដែលយើងមិនបានត្រៀមខ្លួន។
សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងរៀបចំបើកហាង ហើយផ្តោតតែលើការតុបតែង និងការផ្សព្វផ្សាយថ្ងៃបើកដំបូង។
ប៉ុន្តែអ្នកមិនបានគិតពីការគ្រប់គ្រងស្តុក ការចំណាយប្រចាំខែ និងការរក្សាអតិថិជនបន្ទាប់ពីបើកហាង។
ទោះថ្ងៃបើកហាងទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ច្រើនក៏ដោយ ការខ្វះផែនការអាចបង្កបញ្ហាក្នុងពេលបន្តបន្ទាប់។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ណែនាំឱ្យមើលឃើញមិនត្រឹមតែជំហានបន្ទាប់ទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងផលវិបាកនៃជំហាននោះផងដែរ។
យើងគួរគិតថា តើអ្វីអាចទៅខុស? តើអ្នកណានឹងទទួលខុសត្រូវ? ហើយតើមានជម្រើសអ្វីប្រសិនបើផែនការបរាជ័យ?
ការរៀបចំផែនការល្អ មិនអាចធានាថាអ្វីៗនឹងកើតឡើងតាមការរំពឹងទុកទាំងស្រុងនោះទេ។
ប៉ុន្តែវាអាចជួយឱ្យយើងកាត់បន្ថយការភ្ញាក់ផ្អើល និងមានភាពត្រៀមខ្លួនចំពោះបញ្ហាដែលអាចកើតឡើង។
បន្ទាប់មក សៀវភៅនិយាយអំពីការធ្វើឱ្យស្នាដៃរបស់ខ្លួនមើលទៅកើតឡើងដោយងាយស្រួល។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា មនុស្សជាច្រើនកោតសរសើរអ្នកដែលអាចធ្វើការលំបាក ដោយមើលទៅមិនប្រឹងប្រែងខ្លាំង។
គាត់ប្រៀបធៀបគំនិតនេះទៅនឹងអ្នកសម្តែងល្បិច ដែលលាក់ឧបករណ៍ និងការរៀបចំនៅពីក្រោយឆាក។
នៅពេលអ្នកទស្សនាមើលឃើញតែលទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យ ពួកគេអាចមានអារម្មណ៍ថាអ្នកសម្តែងមានសមត្ថភាពពិសេស។
ក្នុងការងារ ការរៀបចំខ្លួនឱ្យបានល្អ អាចធ្វើឱ្យការបង្ហាញស្នាដៃមើលទៅរលូន និងមានវិជ្ជាជីវៈ។
សូមស្រមៃថាអ្នកត្រូវធ្វើបទបង្ហាញមួយនៅចំពោះមុខមនុស្សជាច្រើន។
អ្នកបានចំណាយពេលហ្វឹកហាត់ រៀបចំគំនិត និងពិនិត្យព័ត៌មានជាច្រើនលើក មុននឹងឡើងនិយាយ។
នៅថ្ងៃធ្វើបទបង្ហាញ អ្នកអាចនិយាយបានយ៉ាងរលូន ហើយអ្នកស្តាប់ប្រហែលគិតថាអ្នកមានទេពកោសល្យពីធម្មជាតិ។
ប៉ុន្តែភាពរលូននោះកើតចេញពីការត្រៀមខ្លួន និងការខិតខំប្រឹងប្រែងជាច្រើនម៉ោង។
មេរៀនដែលយើងអាចយកទៅអនុវត្ត គឺការរៀបចំឱ្យបានល្អ និងការបង្ហាញលទ្ធផលដោយភាពច្បាស់លាស់។
យើងមិនចាំបាច់លាក់បាំងការខិតខំរបស់ខ្លួន ឬធ្វើពុតថាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងងាយស្រួលនោះទេ។
បន្ទាប់មក អ្នកនិពន្ធពិភាក្សាអំពីការគ្រប់គ្រងជម្រើសដែលអ្នកដទៃអាចធ្វើបាន។
គាត់ពន្យល់ថា មនុស្សម្នាក់អាចមើលទៅមានសេរីភាពក្នុងការជ្រើសរើស ប៉ុន្តែជម្រើសទាំងអស់ត្រូវបានកំណត់ជាមុន។
តាមយុទ្ធសាស្ត្រនេះ អ្នកដែលរៀបចំជម្រើសអាចទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ មិនថាភាគីម្ខាងទៀតជ្រើសរើសអ្វីក៏ដោយ។
សូមស្រមៃថាមនុស្សម្នាក់ផ្តល់ជម្រើសពីរឱ្យអ្នក ប៉ុន្តែជម្រើសទាំងពីរសុទ្ធតែធ្វើឱ្យគេទទួលបានផលប្រយោជន៍។
ប្រសិនបើអ្នកមិនបានពិនិត្យលក្ខខណ្ឌឱ្យច្បាស់ អ្នកអាចគិតថាខ្លួនកំពុងសម្រេចចិត្តដោយឯករាជ្យ។
ការយល់ពីល្បិចនេះជួយឱ្យយើងចេះសួរថា តើខ្ញុំមានជម្រើសផ្សេងក្រៅពីអ្វីដែលគេបានផ្តល់ឱ្យដែរឬទេ?
នៅក្នុងការចរចា យើងមិនចាំបាច់ទទួលយកជម្រើសទាំងអស់ ដែលត្រូវបានរៀបចំដោយភាគីម្ខាងទៀតនោះទេ។
យើងអាចស្នើជម្រើសថ្មី ស្វែងរកព័ត៌មានបន្ថែម ឬបដិសេធការសម្រេចចិត្តដែលមិនសមស្រប។
ចំណែកការផ្តល់ជម្រើសឱ្យអ្នកដទៃ គួរតែធ្វើដោយភាពច្បាស់លាស់ និងគោរពសិទ្ធិក្នុងការសម្រេចចិត្តរបស់ពួកគេ។
ច្បាប់បន្ទាប់បង្ហាញថា បំណងប្រាថ្នា និងក្តីស្រមៃអាចមានឥទ្ធិពលខ្លាំងលើការសម្រេចចិត្តរបស់មនុស្ស។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ពន្យល់ថា មនុស្សជាច្រើនចង់ជឿលើរឿងដែលធ្វើឱ្យខ្លួនមានអារម្មណ៍ល្អ។
ពេលខ្លះ ការពិតអាចមិនស្រស់ស្អាត ហើយមនុស្សអាចចូលចិត្តស្តាប់ការសន្យាដ៏ទាក់ទាញជាង។
អ្នកនិពន្ធណែនាំឱ្យប្រើក្តីស្រមៃរបស់អ្នកដទៃ ដើម្បីទាក់ទាញការគាំទ្រ និងទទួលបានឥទ្ធិពល។
សូមស្រមៃថាមានមនុស្សម្នាក់សន្យាថាអាចធ្វើឱ្យអ្នកជោគជ័យដោយមិនចាំបាច់ប្រឹងប្រែង។
ការសន្យានេះប្រហែលស្តាប់ទៅគួរឱ្យចង់ជឿ ព្រោះវាត្រូវនឹងបំណងដែលមនុស្សជាច្រើនមានក្នុងចិត្ត។
ប៉ុន្តែការសន្យាដែលមិនពន្យល់ពីការងារ ហានិភ័យ និងលក្ខខណ្ឌជាក់ស្តែង អាចជាការបំភាន់។
មេរៀននេះរំលឹកឱ្យយើងបែងចែករវាងការលើកទឹកចិត្តដែលមានមូលដ្ឋាន និងការផ្តល់ក្តីសង្ឃឹមដោយគ្មានភស្តុតាង។
ក្តីស្រមៃអាចជួយឱ្យមនុស្សខិតខំប្រឹងប្រែង ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តគួរផ្អែកលើព័ត៌មាន និងការពិតផងដែរ។
ការបញ្ចុះបញ្ចូលដែលមានភាពស្មោះត្រង់ គួរតែជួយមនុស្សយល់ពីតម្លៃពិត មិនមែនលាក់បាំងផលវិបាកឡើយ។
បន្ទាប់មក សៀវភៅឈានទៅកាន់ច្បាប់ដ៏រសើបមួយ អំពីការស្វែងរកចំណុចខ្សោយរបស់អ្នកដទៃ។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា មនុស្សគ្រប់រូបមានអារម្មណ៍ខ្លាច ការមិនទុកចិត្តលើខ្លួនឯង និងតម្រូវការដែលលាក់ខ្លួន។
អ្នកដែលស្គាល់ចំណុចទាំងនេះ អាចប្រើវាដើម្បីបង្កឥទ្ធិពល ឬគ្រប់គ្រងការសម្រេចចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់។
សៀវភៅពិពណ៌នាទាំងការបង្កការឈឺចាប់ និងការផ្តល់អ្វីដែលមនុស្សត្រូវការ ដើម្បីទទួលបានផលប្រយោជន៍។
ប៉ុន្តែការយកការភ័យខ្លាច ឬភាពងាយរងគ្រោះរបស់អ្នកដទៃមកធ្វើជាអាវុធ អាចបង្កគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងខ្លាំង។
សូមស្រមៃថាមនុស្សម្នាក់ដឹងថាអ្នកខ្លាចបាត់បង់ការងារ ហើយប្រើការភ័យខ្លាចនោះដើម្បីបង្ខំអ្នកឱ្យយល់ព្រម។
នៅពេលនេះ ការស្គាល់តម្រូវការរបស់អ្នក មិនត្រូវបានប្រើដើម្បីជួយអ្នកទេ ប៉ុន្តែដើម្បីគ្រប់គ្រងអ្នក។
ការយល់ពីច្បាប់នេះអាចជួយឱ្យយើងកត់សម្គាល់ពេលដែលអារម្មណ៍របស់ខ្លួនកំពុងត្រូវបានអ្នកដទៃយកមកប្រើប្រាស់។
យើងគួរប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះមនុស្សដែលតែងប្រើការគំរាម ការបន្ទោស ឬការធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍ខុស ដើម្បីទទួលបានអ្វីដែលគេចង់បាន។
ក្នុងទំនាក់ទំនងដែលមានសុខភាពល្អ ការស្គាល់ចំណុចខ្សោយរបស់គ្នា គួរជួយឱ្យមានការយល់ចិត្ត និងការគាំទ្រ។
មនុស្សដែលមានឥទ្ធិពលពិតប្រាកដ មិនចាំបាច់យកការឈឺចាប់របស់អ្នកដទៃ មកធ្វើជាមធ្យោបាយសម្រាប់អំណាចឡើយ។
ក្រៅពីការស្គាល់ចំណុចខ្សោយរបស់អ្នកដទៃ យើងក៏ត្រូវយល់ពីរបៀបដែលខ្លួនបង្ហាញតម្លៃចំពោះពិភពលោកផងដែរ។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន លើកឡើងថា ប្រសិនបើអ្នកប្រព្រឹត្តចំពោះខ្លួនឯងដោយការគោរព អ្នកដទៃក៏អាចមើលឃើញតម្លៃនោះដែរ។
គាត់ប្រើរូបភាពរបស់ស្តេច ដើម្បីបង្ហាញពីមនុស្សដែលមានភាពថ្លៃថ្នូរ ទំនុកចិត្ត និងការគោរពខ្លួនឯង។
មនុស្សដែលមានទំនុកចិត្ត មិនចាំបាច់អួតថាខ្លួនអស្ចារ្យ ឬបង្ខំឱ្យអ្នកដទៃគោរពគ្រប់ពេលនោះទេ។
Part 5
ពួកគេអាចបង្ហាញភាពរឹងមាំតាមរយៈរបៀបនិយាយ ការសម្រេចចិត្ត និងការរក្សាព្រំដែនផ្ទាល់ខ្លួន។
សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងចរចាអំពីប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ការងារមួយ ដែលអ្នកមានជំនាញ និងបទពិសោធន៍ច្បាស់លាស់។
ប្រសិនបើអ្នកមានអារម្មណ៍ថាសមត្ថភាពខ្លួនគ្មានតម្លៃ អ្នកអាចយល់ព្រមលើលក្ខខណ្ឌដែលមិនសមរម្យ។
ប៉ុន្តែបើអ្នកស្គាល់តម្លៃការងាររបស់ខ្លួន អ្នកអាចពិភាក្សាដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងមានហេតុផល។
ការគោរពខ្លួនឯងមិនមានន័យថាត្រូវមើលងាយអ្នកដទៃទេ។ វាគឺការយល់ថាខ្លួនមានតម្លៃដោយមិនចាំបាច់បន្ទាបនរណាម្នាក់។
បន្ទាប់មក អ្នកនិពន្ធលើកឡើងពីសារៈសំខាន់នៃពេលវេលា ក្នុងការសម្រេចចិត្ត និងការធ្វើសកម្មភាព។
គាត់ពន្យល់ថា សកម្មភាពមួយអាចជាគំនិតល្អ ប៉ុន្តែបើធ្វើនៅពេលមិនសមរម្យ វាអាចមិនទទួលបានលទ្ធផលល្អឡើយ។
មនុស្សដែលប្រញាប់ប្រញាល់ជានិច្ច អាចធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមើលឃើញថាគេកំពុងខ្វះការគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍។
ចំណែកមនុស្សដែលមានភាពអត់ធ្មត់ អាចមានឱកាសប្រមូលព័ត៌មាន និងរង់ចាំពេលដែលសមស្របជាង។
សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងចង់ណែនាំគម្រោងថ្មីមួយទៅកាន់ក្រុមហ៊ុន។
ប្រសិនបើអ្នកលើកគំនិតនោះនៅពេលក្រុមហ៊ុនកំពុងដោះស្រាយវិបត្តិធំ គម្រោងរបស់អ្នកអាចមិនទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍។
ប៉ុន្តែបើអ្នកជ្រើសរើសពេលដែលក្រុមមានធនធាន និងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការផ្លាស់ប្តូរ ឱកាសទទួលបានការគាំទ្រអាចខ្ពស់ជាង។
ដូច្នេះ ការដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វី គឺសំខាន់។ ប៉ុន្តែការដឹងថាត្រូវធ្វើនៅពេលណា ក៏សំខាន់ដូចគ្នា។
ភាពអត់ធ្មត់មិនមែនមានន័យថាត្រូវពន្យារពេលគ្រប់យ៉ាងនោះទេ។ វាគឺការរង់ចាំដោយមានការត្រៀមខ្លួន។
មនុស្សដែលយល់ពីពេលវេលា អាចចេះបែងចែករវាងឱកាសដែលត្រូវចាប់យក និងស្ថានការណ៍ដែលគួររង់ចាំ។
ច្បាប់បន្ទាប់និយាយអំពីរបៀបដែលយើងឆ្លើយតបចំពោះអ្វីដែលខ្លួនមិនអាចទទួលបាន។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា ការបង្ហាញថាយើងចង់បានអ្វីមួយខ្លាំងពេក អាចផ្តល់ឥទ្ធិពលដល់អ្នកដែលកាន់កាប់វា។
គាត់បានយកគំនិតពីរឿងកញ្ជ្រោង និងផ្លែទំពាំងបាយជូរ របស់ អេសុប មកពិពណ៌នាពីបញ្ហានេះ។
ក្នុងរឿងនោះ កញ្ជ្រោងចង់បានផ្លែទំពាំងបាយជូរ ប៉ុន្តែមិនអាចឈោងយកវាបាន។
នៅពេលយកមិនបាន វាបែរជានិយាយថាផ្លែទំពាំងបាយជូរនោះប្រហែលជាជូរមិនឆ្ងាញ់ឡើយ។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ណែនាំឱ្យបង្ហាញការមិនខ្វល់ចំពោះអ្វីដែលនៅហួសពីសមត្ថភាពទទួលបានរបស់យើង។
គាត់យល់ថា ការមិនផ្តល់ចំណាប់អារម្មណ៍អាចកាត់បន្ថយឥទ្ធិពលរបស់បញ្ហា ឬមនុស្សដែលចង់បង្កការរំខាន។
ប៉ុន្តែការធ្វើពុតថាមិនចង់បានអ្វីមួយ អាចធ្វើឱ្យយើងគេចពីការទទួលស្គាល់អារម្មណ៍ពិតរបស់ខ្លួន។
មេរៀនដែលមានប្រយោជន៍គឺ កុំចំណាយថាមពលលើអ្វីដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបានជានិច្ច។
សូមស្រមៃថាអ្នកបាត់បង់ឱកាសការងារមួយ ដែលអ្នកបានរំពឹងទុកយ៉ាងខ្លាំង។
អ្នកអាចមានអារម្មណ៍ខកចិត្ត ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់ចំណាយពេលរាប់ខែដើម្បីគិតតែពីការបដិសេធនោះទេ។
អ្នកអាចទទួលស្គាល់អារម្មណ៍ ពិនិត្យមើលអ្វីដែលអាចកែលម្អ ហើយបន្តស្វែងរកឱកាសថ្មី។
ពេលខ្លះ ការមិនផ្តល់ចំណាប់អារម្មណ៍ដល់ការបង្កហេតុ គឺមានប្រយោជន៍ជាងការព្យាយាមឆ្លើយតបគ្រប់ពាក្យ។
ប៉ុន្តែប្រសិនបើបញ្ហានោះប៉ះពាល់ដល់សិទ្ធិ ឬសុវត្ថិភាពរបស់យើង ការមិនអើពើមិនមែនជាដំណោះស្រាយគ្រប់ពេលឡើយ។
ពីការគ្រប់គ្រងចំណាប់អារម្មណ៍ អ្នកនិពន្ធបានបន្តទៅកាន់សិល្បៈនៃការបង្កើតរូបភាពដ៏ទាក់ទាញ។
គាត់ណែនាំឱ្យប្រើនិមិត្តសញ្ញា កាយវិការធំៗ និងការបង្ហាញដ៏គួរឱ្យចងចាំ ដើម្បីទាក់ទាញភ្នែកមនុស្ស។
មនុស្សអាចចងចាំរូបភាពមួយបានយូរជាងពាក្យពន្យល់ដ៏ស្មុគស្មាញដែលខ្លួនបានឮតែមួយលើក។
នេះជាមូលហេតុដែលការបង្ហាញដ៏មានឥទ្ធិពល អាចធ្វើឱ្យសារមួយក្លាយជារឿងគួរឱ្យចងចាំ។
សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងរៀបចំការបង្ហាញផលិតផលថ្មីមួយទៅកាន់អតិថិជន។
ជំនួសឱ្យការអានបញ្ជីលក្ខណៈផលិតផលទាំងអស់ អ្នកអាចបង្ហាញពីរបៀបដែលផលិតផលដោះស្រាយបញ្ហាជាក់ស្តែង។
ការបង្ហាញដែលមានរូបភាព និងរឿងរ៉ាវច្បាស់លាស់ អាចធ្វើឱ្យមនុស្សយល់ពីតម្លៃផលិតផលបានងាយជាងមុន។
ប៉ុន្តែការបង្ហាញដ៏អស្ចារ្យ មិនគួរត្រូវបានប្រើដើម្បីលាក់បាំងគុណភាពអន់ ឬព័ត៌មានមិនពិតនោះទេ។
ការទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍អាចជួយឱ្យមនុស្សស្គាល់យើង ប៉ុន្តែគុណភាពពិតជួយឱ្យពួកគេចង់បន្តទុកចិត្ត។
ដូច្នេះ រូបភាព និងស្នាដៃគួរគាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក មិនមែនឱ្យរូបភាពមកជំនួសសមត្ថភាពឡើយ។
បន្ទាប់មក សៀវភៅលើកឡើងពីច្បាប់មួយដែលទាក់ទងនឹងការសម្របខ្លួនទៅនឹងសង្គម។
អ្នកនិពន្ធណែនាំឱ្យមនុស្សរក្សាគំនិតឯករាជ្យ ប៉ុន្តែប្រយ័ត្នចំពោះការបង្ហាញភាពខុសប្លែកខ្លាំងពេក។
គាត់យល់ថា នៅពេលមនុស្សម្នាក់ប្រព្រឹត្តខុសពីទម្លាប់សង្គមយ៉ាងខ្លាំង អ្នកដទៃអាចចាប់ផ្តើមមិនទុកចិត្ត។
ដូច្នេះ គាត់ណែនាំឱ្យយល់ពីទម្លាប់ និងការរំពឹងទុករបស់ក្រុម មុននឹងបង្ហាញគំនិតដែលខុសពីមនុស្សភាគច្រើន។
សូមស្រមៃថាអ្នកចាប់ផ្តើមធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុនថ្មីមួយ ដែលមានវប្បធម៌ការងារខុសពីកន្លែងចាស់។
ប្រសិនបើអ្នកប្រញាប់រិះគន់គ្រប់ទម្លាប់ដែលមិនដូចអ្វីដែលអ្នកធ្លាប់ស្គាល់ អ្នកអាចបង្កភាពតានតឹង។
ប៉ុន្តែបើអ្នកចំណាយពេលស្តាប់ និងស្វែងយល់ពីមូលហេតុនៃទម្លាប់ទាំងនោះ អ្នកអាចសម្របខ្លួនបានប្រសើរជាងមុន។
បន្ទាប់ពីយល់ពីបរិបទ អ្នកអាចណែនាំគំនិតថ្មីដោយរបៀបដែលអ្នកដទៃងាយទទួលយក។
ការសម្របខ្លួនមិនមានន័យថាត្រូវបោះបង់គោលការណ៍ ឬធ្វើតាមក្រុមទោះបីក្រុមនោះកំពុងធ្វើខុសឡើយ។
វាគឺការយល់ពីបរិយាកាសជុំវិញ និងចេះជ្រើសរើសវិធីបង្ហាញគំនិតឱ្យបានសមរម្យ។
អ្នកដែលមានប្រាជ្ញា មិនចាំបាច់ប្រឆាំងនឹងមនុស្សគ្រប់គ្នា ដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនមានគំនិតឯករាជ្យនោះទេ។
ច្បាប់បន្ទាប់និយាយអំពីឥទ្ធិពលនៃកំហឹង ក្នុងការប្រកួតប្រជែង និងការដោះស្រាយជម្លោះ។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា នៅពេលមនុស្សខឹងខ្លាំង ពួកគេអាចបាត់បង់សមត្ថភាពពិចារណាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។
សៀវភៅណែនាំឱ្យរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហើយធ្វើឱ្យគូប្រជែងបញ្ចេញកំហឹង ដើម្បីបង្កើតឱកាសឱ្យខ្លួន។
យុទ្ធសាស្ត្រនេះប្រើអារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃជាអាវុធ ប៉ុន្តែវាក៏ផ្តល់មេរៀនសំខាន់មួយអំពីការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង។
នៅពេលយើងខឹង ការសម្រេចចិត្តអាចក្លាយជាប្រតិកម្មភ្លាមៗ ជំនួសឱ្យការឆ្លើយតបដោយមានហេតុផល។
សូមស្រមៃថាមិត្តរួមការងារម្នាក់និយាយពាក្យដែលធ្វើឱ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថាត្រូវគេប្រមាថ។
ប្រសិនបើអ្នកឆ្លើយតបដោយសំឡេងខ្លាំង និងពាក្យធ្ងន់ៗ ជម្លោះអាចកាន់តែធំឡើង។
ប៉ុន្តែបើអ្នករក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ អ្នកអាចសួរឱ្យច្បាស់ថាគេចង់មានន័យអ្វី និងដោះស្រាយបញ្ហាបានប្រសើរជាង។
ការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍មិនមែនមានន័យថាយើងមិនអាចខឹងនោះទេ។ វាមានន័យថាយើងមិនឱ្យកំហឹងគ្រប់គ្រងសកម្មភាព។
មនុស្សដែលចេះរក្សាភាពនឹងនរ អាចមានឱកាសមើលឃើញជម្រើសដែលមនុស្សកំពុងខឹងមិនបានកត់សម្គាល់។
ហើយការមិនចូលរួមក្នុងការបង្កហេតុ ក៏អាចជួយឱ្យយើងរក្សាកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងទំនាក់ទំនងបានល្អ។
បន្ទាប់មក រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ពិភាក្សាអំពីគ្រោះថ្នាក់នៃការចង់បានអ្វីៗដោយមិនចំណាយថ្លៃ។
គាត់ព្រមានថា អ្វីដែលមើលទៅឥតគិតថ្លៃ អាចមានតម្លៃលាក់កំបាំងនៅពីក្រោយ។
នៅពេលទទួលអ្វីមួយពីអ្នកដទៃ យើងអាចមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនជំពាក់គុណ ឬត្រូវបំពេញការរំពឹងទុករបស់គេ។
សូមស្រមៃថាមនុស្សម្នាក់ផ្តល់ជំនួយដល់អ្នកដោយមិនគិតថ្លៃ ប៉ុន្តែក្រោយមកទាមទារឱ្យអ្នកធ្វើអ្វីដែលមិនសមរម្យ។
ក្នុងករណីនេះ អ្វីដែលដំបូងមើលទៅជាអំណោយ អាចក្លាយជាមធ្យោបាយគ្រប់គ្រងការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នក។
អ្នកនិពន្ធលើកទឹកចិត្តឱ្យមនុស្សហ៊ានចំណាយលើអ្វីដែលមានតម្លៃ និងព្យាយាមរក្សាឯករាជ្យភាពរបស់ខ្លួន។
ការមានសមត្ថភាពទទួលខុសត្រូវលើការចំណាយ និងកាតព្វកិច្ច អាចជួយកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកមិនចាំបាច់។
ប៉ុន្តែនេះមិនមានន័យថាអំណោយ ឬជំនួយដោយស្មោះត្រង់សុទ្ធតែមានបំណងលាក់កំបាំងនោះទេ។
មនុស្សអាចជួយគ្នាដោយចិត្តល្អ ហើយការទទួលជំនួយនៅពេលចាំបាច់ ក៏មិនមែនជារឿងគួរឱ្យខ្មាសអៀនដែរ។
ចំណុចសំខាន់គឺ ការយល់ពីលក្ខខណ្ឌ និងការរំពឹងទុក មុននឹងទទួលយកកាតព្វកិច្ចណាមួយ។
នៅពេលយើងកាន់តែមានបទពិសោធន៍ យើងអាចចាប់ផ្តើមប្រៀបធៀបខ្លួនជាមួយមនុស្សដែលធ្លាប់ជោគជ័យមុនយើង។
ប៉ុន្តែអ្នកនិពន្ធព្រមានថា ការព្យាយាមដើរតាមគន្លងមនុស្សអស្ចារ្យម្នាក់ អាចធ្វើឱ្យយើងរស់នៅក្រោមស្រមោលគេ។
សូមស្រមៃថាអ្នកទទួលតួនាទីដឹកនាំ បន្ទាប់ពីមនុស្សម្នាក់ដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ និងទទួលបានការគោរពខ្លាំង។
មនុស្សជុំវិញអាចប្រៀបធៀបរាល់សកម្មភាពរបស់អ្នក ជាមួយនឹងរបៀបដែលអ្នកដឹកនាំមុនធ្លាប់ធ្វើ។
ប្រសិនបើអ្នកព្យាយាមចម្លងរបៀបគ្រប់យ៉ាងរបស់គេ អ្នកប្រហែលពិបាកបង្ហាញសមត្ថភាព និងអត្តសញ្ញាណផ្ទាល់ខ្លួន។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ណែនាំឱ្យបង្កើតទិសដៅថ្មី និងធ្វើឱ្យមនុស្សមើលឃើញថាអ្នកមានរបៀបដឹកនាំផ្ទាល់ខ្លួន។
នេះមិនមានន័យថាយើងត្រូវបដិសេធមេរៀនពីអ្នកដឹកនាំមុននោះទេ។
យើងអាចរៀនពីអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើល្អ ហើយកែលម្អអ្វីដែលមិនសមស្របនឹងស្ថានការណ៍បច្ចុប្បន្ន។
ការគោរពស្នាដៃរបស់អ្នកដទៃ និងការបង្កើតអត្តសញ្ញាណផ្ទាល់ខ្លួន អាចធ្វើទៅបានក្នុងពេលតែមួយ។
ជោគជ័យដែលមាននិរន្តរភាព មិនចាំបាច់កើតចេញពីការធ្វើឱ្យខ្លួនដូចមនុស្សអស្ចារ្យម្នាក់នោះទេ។
វាអាចកើតចេញពីការស្គាល់ចំណុចខ្លាំងរបស់ខ្លួន និងការប្រើវាដើម្បីបង្កើតតម្លៃតាមរបៀបថ្មី។
Part 6
ច្បាប់បន្ទាប់ពិភាក្សាអំពីការដោះស្រាយជាមួយមនុស្សដែលមានឥទ្ធិពលលើក្រុម។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា ពេលខ្លះជម្លោះធំមួយអាចត្រូវបានជំរុញដោយមនុស្សម្នាក់ដែលមានឥទ្ធិពលខ្លាំង។
គាត់ណែនាំឱ្យផ្តោតលើអ្នកដែលជាអ្នកដឹកនាំការប្រឆាំង ដើម្បីធ្វើឱ្យក្រុមទាំងមូលបាត់បង់កម្លាំង។
សៀវភៅប្រើរូបភាពនៃការវាយប្រហារលើអ្នកដឹកនាំហ្វូង ដើម្បីធ្វើឱ្យសមាជិកផ្សេងៗបែកខ្ញែក។
ប៉ុន្តែការយកមនុស្សម្នាក់ធ្វើជាគោលដៅបំផ្លាញ អាចនាំឱ្យមានអំពើអយុត្តិធម៌ និងជម្លោះកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។
មេរៀនដែលយើងអាចយកទៅពិចារណា គឺការស្វែងរកឫសគល់ពិតនៃបញ្ហា ជំនួសឱ្យការដោះស្រាយតែរោគសញ្ញាខាងក្រៅ។
សូមស្រមៃថាក្រុមការងារមួយមានជម្លោះជាបន្តបន្ទាប់ ហើយសមាជិកជាច្រើនចាប់ផ្តើមបាត់បង់ទំនុកចិត្ត។
មុននឹងបន្ទោសមនុស្សគ្រប់គ្នា អ្នកគ្រប់គ្រងគួរពិនិត្យថាបញ្ហាកើតចេញពីអ្វី និងមាននរណាកំពុងជំរុញវា។
ប្រសិនបើមានការផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានមិនពិត ឬការបង្កហេតុ ក្រុមគួរដោះស្រាយដោយផ្អែកលើភស្តុតាង។
ការកំណត់ច្បាប់ការងារឱ្យច្បាស់ និងការដោះស្រាយបញ្ហាដោយយុត្តិធម៌ អាចជួយស្តារភាពស្ងប់ស្ងាត់។
ការរកឃើញមូលហេតុពិតនៃជម្លោះ មានប្រយោជន៍ជាងការប្រញាប់ស្វែងរកមនុស្សម្នាក់ដើម្បីដាក់ទោស។
បន្ទាប់មក សៀវភៅបង្ហាញពីគំនិតមួយដែលទាក់ទងនឹងការបញ្ចុះបញ្ចូលចិត្តមនុស្ស។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ពន្យល់ថា ការបង្ខំមនុស្សឱ្យធ្វើតាមអាចធ្វើឱ្យពួកគេមានការខឹងសម្បា និងចង់ប្រឆាំងវិញ។
មនុស្សភាគច្រើនចង់មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនកំពុងសម្រេចចិត្តដោយមានសេរីភាព។
ដូច្នេះ អ្នកនិពន្ធណែនាំឱ្យទាក់ទាញអារម្មណ៍ និងការគិតរបស់មនុស្ស ជំនួសឱ្យការប្រើកម្លាំងដោយផ្ទាល់។
ក្នុងសៀវភៅ គាត់ក៏ពិពណ៌នាពីការប្រើការសរសើរ និងល្បិច ដើម្បីធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមានអារម្មណ៍ថាកំពុងធ្វើតាមចិត្តខ្លួន។
ការបញ្ចុះបញ្ចូលបែបនេះអាចត្រូវបានប្រើសម្រាប់ការគ្រប់គ្រង ប៉ុន្តែវាក៏រំលឹកពីសារៈសំខាន់នៃការយល់ពីអារម្មណ៍មនុស្ស។
សូមស្រមៃថាអ្នកជាមេដឹកនាំក្រុម ហើយចង់ឱ្យសមាជិកចូលរួមក្នុងគម្រោងថ្មី។
ប្រសិនបើអ្នកគ្រាន់តែបញ្ជាថាគ្រប់គ្នាត្រូវធ្វើ ពួកគេប្រហែលធ្វើតាមដោយគ្មានការចូលរួមពីចិត្ត។
ប៉ុន្តែបើអ្នកពន្យល់ពីគោលដៅ ស្តាប់កង្វល់ និងអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេផ្តល់យោបល់ ការចូលរួមអាចប្រសើរជាង។
មនុស្សអាចមានទឹកចិត្តខ្លាំងជាងមុន នៅពេលពួកគេយល់ថាការងាររបស់ខ្លួនមានអត្ថន័យ។
ការទទួលបានការគាំទ្រដោយស្ម័គ្រចិត្ត អាចមាននិរន្តរភាពជាងការធ្វើឱ្យអ្នកដទៃខ្លាចការដាក់ទណ្ឌកម្ម។
អ្វីដែលសំខាន់គឺ ការបញ្ចុះបញ្ចូលគួរតែគោរពសិទ្ធិក្នុងការជ្រើសរើស មិនមែនប្រើការបោកបញ្ឆោតឡើយ។
ច្បាប់បន្ទាប់ពិភាក្សាអំពីការប្រើកញ្ចក់ជានិមិត្តរូប ក្នុងការទាក់ទងជាមួយគូប្រជែង។
អ្នកនិពន្ធណែនាំឱ្យធ្វើអាកប្បកិរិយាស្រដៀងនឹងអ្នកដទៃ ដើម្បីធ្វើឱ្យពួកគេឃើញរូបភាពខ្លួនឯង។
គាត់ពន្យល់ថា ការឆ្លុះបញ្ចាំងអាកប្បកិរិយាអាចធ្វើឱ្យគូប្រជែងមានភាពច្របូកច្របល់ និងបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង។
ក្នុងទស្សនៈរបស់គាត់ វាអាចត្រូវបានប្រើដើម្បីបង្កកំហឹង និងធ្វើឱ្យគូប្រជែងសម្រេចចិត្តខុស។
ប៉ុន្តែការធ្វើឱ្យមនុស្សខឹងដោយចេតនា អាចបង្កភាពតានតឹង និងធ្វើឱ្យជម្លោះកាន់តែពិបាកដោះស្រាយ។
យើងអាចយកគំនិតនៃការឆ្លុះបញ្ចាំងមកប្រើតាមរបៀបផ្សេង ដែលជួយឱ្យមនុស្សយល់ពីអាកប្បកិរិយារបស់ខ្លួន។
ឧទាហរណ៍ នៅក្នុងការសន្ទនាដែលមានការខ្វែងគំនិត យើងអាចសង្ខេបអ្វីដែលភាគីម្ខាងទៀតបាននិយាយ។
ការធ្វើបែបនេះអាចជួយឱ្យមនុស្សទាំងពីរយល់ថាតើពួកគេកំពុងនិយាយអំពីបញ្ហាដូចគ្នាឬអត់។
ពេលខ្លះ មនុស្សម្នាក់មិនដឹងថាពាក្យសម្តីរបស់គេមានឥទ្ធិពលលើអ្នកដទៃយ៉ាងណានោះទេ។
ការឆ្លុះបញ្ចាំងដោយសុភាព អាចជួយឱ្យគេចាប់ផ្តើមពិចារណា ដោយមិនចាំបាច់បង្កជម្លោះថ្មី។
បន្ទាប់មក អ្នកនិពន្ធនិយាយអំពីការផ្លាស់ប្តូរ ដែលជារឿងដែលមនុស្សជាច្រើនចង់បាន ប៉ុន្តែក៏ខ្លាចផងដែរ។
មនុស្សអាចនិយាយថាខ្លួនចង់ឃើញការកែលម្អ ប៉ុន្តែនៅពេលត្រូវផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់ចាស់ ពួកគេអាចមានការស្ទាក់ស្ទើរ។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ណែនាំថា អ្នកដែលចូលកាន់តួនាទីដឹកនាំមិនគួរផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងពេលខ្លីពេកឡើយ។
ការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងរហ័ស អាចធ្វើឱ្យមនុស្សបាត់បង់អារម្មណ៍ថាមានស្ថិរភាព និងចាប់ផ្តើមប្រឆាំង។
ដូច្នេះ គាត់ណែនាំឱ្យបង្ហាញទិសដៅនៃការកែទម្រង់ ប៉ុន្តែអនុវត្តការផ្លាស់ប្តូរជាជំហានៗ។
សូមស្រមៃថាអ្នកទើបតែចូលកាន់តំណែងជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅក្រុមហ៊ុនមួយ។
ប្រសិនបើអ្នកប្តូរប្រព័ន្ធការងារទាំងមូលក្នុងមួយថ្ងៃ បុគ្គលិកអាចមិនទាន់យល់ពីរបៀបធ្វើការថ្មី។
ពួកគេអាចមានអារម្មណ៍ថាបទពិសោធន៍ពីមុនរបស់ខ្លួនមិនត្រូវបានឱ្យតម្លៃ។
ប៉ុន្តែបើអ្នកស្តាប់បញ្ហាចាស់ៗ ពន្យល់មូលហេតុនៃការផ្លាស់ប្តូរ និងអនុវត្តជាជំហាន ក្រុមអាចសម្របខ្លួនបានប្រសើរ។
ការផ្លាស់ប្តូរដែលមានប្រសិទ្ធភាព ត្រូវការទាំងទិសដៅច្បាស់លាស់ និងការយល់ពីមនុស្សដែលនឹងរងផលប៉ះពាល់។
នេះមិនមានន័យថាគ្រប់បញ្ហាត្រូវតែដោះស្រាយយឺតៗនោះទេ ជាពិសេសនៅពេលមានគ្រោះថ្នាក់បន្ទាន់។
ប៉ុន្តែសម្រាប់ការកែទម្រង់ដែលត្រូវការការចូលរួមរបស់មនុស្សជាច្រើន ការអនុវត្តដោយមានផែនការមានតម្លៃខ្លាំង។
ច្បាប់បន្ទាប់រំលឹកឱ្យយើងកុំបង្ហាញខ្លួនថាជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះជានិច្ច។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា មនុស្សដែលមើលទៅជោគជ័យគ្រប់រឿង អាចធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមានអារម្មណ៍ច្រណែន។
នៅពេលមនុស្សម្នាក់តែងបង្ហាញតែភាពអស្ចារ្យ គេអាចបង្កើតគម្លាតរវាងខ្លួន និងមនុស្សជុំវិញ។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ណែនាំឱ្យទទួលស្គាល់ចំណុចខ្សោយតូចៗ ដើម្បីកុំឱ្យខ្លួនមើលទៅល្អឥតខ្ចោះពេក។
តាមទស្សនៈរបស់គាត់ ការបង្ហាញភាពមិនល្អឥតខ្ចោះអាចជួយកាត់បន្ថយការច្រណែន និងការប្រឆាំង។
ប៉ុន្តែការធ្វើពុតថាមានចំណុចខ្សោយ ដើម្បីគ្រប់គ្រងការយល់ឃើញរបស់អ្នកដទៃ ក៏អាចជាការបំភាន់បានដែរ។
មេរៀនដែលយើងអាចយកទៅប្រើ គឺការទទួលស្គាល់ដោយស្មោះត្រង់ថាមនុស្សគ្រប់រូបមានចំណុចដែលត្រូវរៀនបន្ថែម។
សូមស្រមៃថាអ្នកជាអ្នកគ្រប់គ្រងដែលធ្លាប់ទទួលបានជោគជ័យជាច្រើនក្នុងការងារ។
ប្រសិនបើអ្នកតែងប្រាប់បុគ្គលិកថាខ្លួនមិនដែលធ្វើខុស ពួកគេអាចខ្លាចការទទួលស្គាល់កំហុសផ្ទាល់ខ្លួន។
ប៉ុន្តែបើអ្នកហ៊ាននិយាយពីមេរៀនដែលបានរៀនពីការសម្រេចចិត្តខុស ក្រុមអាចមានភាពបើកចំហជាងមុន។
មនុស្សមិនចាំបាច់មានភាពល្អឥតខ្ចោះ ដើម្បីទទួលបានការគោរព និងទំនុកចិត្តពីអ្នកដទៃនោះទេ។
ពេលខ្លះ ភាពស្មោះត្រង់ចំពោះចំណុចខ្សោយរបស់ខ្លួន អាចជួយឱ្យទំនាក់ទំនងមានភាពជិតស្និទ្ធ និងរឹងមាំជាងមុន។
មុននឹងឈានទៅកាន់ច្បាប់ចុងក្រោយ អ្នកនិពន្ធបានព្រមានអំពីគ្រោះថ្នាក់នៃការមិនចេះឈប់។
មនុស្សមួយចំនួនទទួលបានជោគជ័យហើយ ប៉ុន្តែនៅតែចង់បានច្រើនជាងមុន ដោយមិនពិចារណាពីហានិភ័យ។
នៅពេលជោគជ័យ អារម្មណ៍រំភើបអាចធ្វើឱ្យយើងមានទំនុកចិត្តខ្លាំង ហើយចាប់ផ្តើមធ្វើអ្វីដែលហួសផែនការ។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ពន្យល់ថា ជ័យជម្នះអាចក្លាយជាពេលដែលមនុស្សងាយធ្វើកំហុសបំផុត។
ព្រោះនៅពេលឈ្នះ យើងអាចចាប់ផ្តើមជឿថាខ្លួនមិនអាចបរាជ័យបានទៀតឡើយ។
សូមស្រមៃថាអ្នកបានទទួលប្រាក់ចំណេញពីគម្រោងវិនិយោគមួយ ហើយមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនយល់ពីទីផ្សារយ៉ាងច្បាស់។
ប្រសិនបើអ្នកបង្កើនហានិភ័យជាបន្តបន្ទាប់ ដោយគ្មានការវាយតម្លៃថ្មី ប្រាក់ចំណេញដែលមានអាចបាត់បង់វិញ។
ជ័យជម្នះមួយលើក មិនអាចធានាថាស្ថានការណ៍ទាំងអស់នៅថ្ងៃក្រោយនឹងដំណើរការដូចគ្នានោះទេ។
អ្នកនិពន្ធណែនាំថា នៅពេលសម្រេចគោលដៅដែលបានរៀបចំទុក យើងគួរដឹងថាពេលណាត្រូវបញ្ឈប់។
បើចង់បន្តទៅកាន់គោលដៅថ្មី យើងគួររៀបចំផែនការថ្មី ជំនួសឱ្យការបន្តតាមអារម្មណ៍រំភើប។
មេរៀននេះបង្ហាញថា ការដឹងពេលណាគួរឈប់ ក៏ជាទម្រង់មួយនៃការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងផងដែរ។
ការមានមហិច្ឆតាជារឿងល្អ ប៉ុន្តែការចង់បានគ្មានដែនកំណត់ អាចធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់អ្វីដែលបានខិតខំកសាង។
ច្បាប់ចុងក្រោយរបស់សៀវភៅនេះ គឺការមានភាពបត់បែន និងការមិនចងខ្លួនជាមួយទម្រង់តែមួយ។
រ៉ូបឺត ហ្គ្រីន ប្រៀបធៀបអំណាចទៅនឹងទឹក ដែលអាចផ្លាស់ប្តូររូបរាងតាមរូបរាងរបស់វត្ថុដែលផ្ទុកវា។
ទឹកមិនមានរូបរាងថេរដូចថ្មនោះទេ។ នៅពេលវាស្ថិតក្នុងធុងមួយ វាអាចសម្របតាមរូបរាងរបស់ធុងនោះ។
អ្នកនិពន្ធចង់បង្ហាញថា មនុស្សដែលមានភាពបត់បែន អាចសម្របខ្លួនទៅនឹងស្ថានការណ៍ខុសៗគ្នាបាន។
នៅពេលយើងប្រកាន់ខ្ជាប់តែវិធីសាស្ត្រមួយ ទោះបីស្ថានការណ៍បានផ្លាស់ប្តូរ ការសម្រេចចិត្តអាចក្លាយជាបញ្ហា។
សូមស្រមៃថាអ្នកជាម្ចាស់អាជីវកម្មមួយ ដែលធ្លាប់លក់ផលិតផលបានល្អតាមរបៀបចាស់។
ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីពេលវេលាមួយ តម្រូវការអតិថិជន និងរបៀបទិញទំនិញបានផ្លាស់ប្តូរ។
ប្រសិនបើអ្នកបន្តប្រើរបៀបដដែល ដោយមិនស្តាប់អតិថិជន អាជីវកម្មអាចបាត់បង់ឱកាសរីកចម្រើន។
ប៉ុន្តែបើអ្នកចេះសង្កេត រៀនពីការផ្លាស់ប្តូរ និងកែសម្រួលយុទ្ធសាស្ត្រ អ្នកអាចសម្របខ្លួនបានប្រសើរជាងមុន។
ភាពបត់បែនមិនមែនមានន័យថាត្រូវផ្លាស់ប្តូរគោលការណ៍គ្រប់ពេល ដើម្បីទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍នោះទេ។
វាមានន័យថា យើងអាចរក្សាគោលដៅ និងគុណតម្លៃរបស់ខ្លួន ខណៈពេលផ្លាស់ប្តូរវិធីដែលយើងប្រើដើម្បីសម្រេចវា។
មនុស្សដែលចេះសម្របខ្លួន មិនចាំបាច់ទាយអនាគតត្រូវគ្រប់រឿងនោះទេ។
ពួកគេគ្រាន់តែត្រូវមានចិត្តបើកទូលាយ ដើម្បីរៀនពីស្ថានការណ៍ថ្មី និងមិនភ័យខ្លាចការកែប្រែ។
Part 7
នេះគឺជាចំណុចបញ្ចប់នៃច្បាប់ទាំងសែសិបប្រាំបី ដែលរ៉ូបឺត ហ្គ្រីន បានពិពណ៌នានៅក្នុងសៀវភៅរបស់គាត់។
ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីស្វែងយល់ពីគំនិតទាំងអស់នេះ យើងអាចមានសំណួរមួយ។ តើអំណាចពិតប្រាកដមានន័យដូចម្តេច?
តើវាជាសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើឱ្យមនុស្សខ្លាចយើង ឬជាសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើឱ្យមនុស្សចង់ទុកចិត្ត និងសហការជាមួយយើង?
តើវាជាការឈ្នះគ្រប់ជម្លោះ ឬជាការដឹងថាជម្លោះណាដែលមិនសមនឹងយើងចំណាយថាមពល?
សៀវភៅនេះផ្តោតលើការប្រកួតប្រជែង និងរបៀបដែលមនុស្សអាចទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍នៅក្នុងទំនាក់ទំនងអំណាច។
វាពិពណ៌នាពីស្ថានការណ៍ដែលមនុស្សអាចលាក់បំណង ប្រើរូបភាព និងឥទ្ធិពល ដើម្បីទទួលបានអ្វីដែលខ្លួនចង់បាន។
គំនិតទាំងនេះអាចជួយឱ្យយើងយល់ពីរបៀបដែលមនុស្សមួយចំនួនប្រព្រឹត្តនៅក្នុងការងារ និងសង្គម។
ប៉ុន្តែការយល់ពីល្បិចមួយ មិនមានន័យថាការប្រើល្បិចនោះតែងតែជាជម្រើសដ៏ល្អសម្រាប់យើងឡើយ។
យើងអាចស្គាល់វិធីដែលមនុស្សបោកបញ្ឆោត ដោយមិនចាំបាច់ក្លាយជាមនុស្សដែលបោកបញ្ឆោតអ្នកដទៃ។
យើងអាចយល់ពីសារៈសំខាន់នៃកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ដោយមិនចាំបាច់បង្កើតរូបភាពក្លែងក្លាយអំពីខ្លួនឯង។
យើងអាចរៀនពីការគ្រប់គ្រងព័ត៌មាន ដោយមិនចាំបាច់ប្រើព័ត៌មានសម្ងាត់របស់អ្នកដទៃដើម្បីកេងប្រវ័ញ្ចពួកគេ។
យើងក៏អាចយល់ពីការបញ្ចុះបញ្ចូល ដោយមិនចាំបាច់ប្រើការភ័យខ្លាច ឬភាពងាយរងគ្រោះរបស់មនុស្សជាឧបករណ៍។
មេរៀនសំខាន់មួយគឺ អំណាចអាចបង្កើតឡើងតាមរយៈការគ្រប់គ្រងរបៀបដែលអ្នកដទៃមើលឃើញយើង។
រូបរាង ពាក្យសម្តី កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងរបៀបបង្ហាញស្នាដៃ អាចមានឥទ្ធិពលលើឱកាសដែលយើងទទួលបាន។
ប៉ុន្តែរូបភាពដែលគ្មានសមត្ថភាពពិត អាចមានភាពផុយស្រួយ នៅពេលត្រូវប្រឈមនឹងការសាកល្បង។
ហេតុនេះ ការកសាងជំនាញពិត និងការទទួលខុសត្រូវ នៅតែជាមូលដ្ឋានសំខាន់នៃទំនុកចិត្តរយៈពេលវែង។
មេរៀនមួយទៀតគឺ មនុស្សគ្រប់រូបមានអារម្មណ៍ មានមហិច្ឆតា និងមានការភ័យខ្លាចដែលអាចប៉ះពាល់ដល់សកម្មភាព។
ការយល់ពីធម្មជាតិទាំងនេះអាចជួយឱ្យយើងមិនប្រញាប់ជឿលើរូបភាពខាងក្រៅ ឬពាក្យសន្យាដ៏ទាក់ទាញ។
នៅពេលជួបមនុស្សថ្មី យើងអាចចំណាយពេលសង្កេតសកម្មភាព ការទទួលខុសត្រូវ និងរបៀបដែលគេប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ។
នៅពេលទទួលបានការផ្តល់ជូនដ៏អស្ចារ្យ យើងអាចសួរថាតើអត្ថប្រយោជន៍ និងហានិភ័យពិតប្រាកដមានអ្វីខ្លះ។
នៅពេលមានជម្លោះ យើងអាចពិនិត្យថាតើការប្រឈមមុខដោយផ្ទាល់ គឺជាវិធីដោះស្រាយដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតឬទេ។
ពេលខ្លះ ការបង្ហាញលទ្ធផលអាចមានឥទ្ធិពលជាងការប្រកែកគ្នា ហើយការស្តាប់អាចមានតម្លៃជាងការនិយាយច្រើន។
យើងក៏បានរៀនថា ការរៀបចំផែនការ និងការជ្រើសរើសពេលវេលា មានសារៈសំខាន់ក្នុងការសម្រេចគោលដៅ។
គំនិតល្អមួយអាចបរាជ័យ ប្រសិនបើយើងមិនបានគិតពីធនធាន ហានិភ័យ និងផលវិបាកដែលអាចកើតឡើង។
ផ្ទុយទៅវិញ ការមានផែនការច្បាស់លាស់អាចជួយឱ្យយើងសម្រេចចិត្តដោយមានទំនុកចិត្ត និងភាពប្រុងប្រយ័ត្ន។
ចំណុចមួយទៀតគឺ កុំឱ្យជ័យជម្នះធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់សមត្ថភាពវិនិច្ឆ័យស្ថានការណ៍។
ពេលដែលយើងទទួលបានអ្វីដែលចង់បាន គឺជាពេលដែលយើងគួរត្រឡប់មកពិនិត្យគោលដៅ និងហានិភ័យឡើងវិញ។
ការមានអំណាច ឬទទួលបានជោគជ័យ មិនមានន័យថាយើងលែងត្រូវការរៀនពីកំហុសនោះទេ។
មនុស្សដែលធ្លាប់ធ្វើការសម្រេចចិត្តល្អ ក៏អាចសម្រេចចិត្តខុសនៅពេលក្រោយបានដែរ។
ហេតុនេះ ភាពរាបសារ ការស្តាប់ និងការត្រៀមខ្លួនកែប្រែ នៅតែមានតម្លៃសម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូប។
ច្បាប់ទាំងនេះក៏រំលឹកយើងថា ទំនាក់ទំនងអំណាចមិនតែងតែស្ថិតនៅលើក្រដាស ឬក្នុងតួនាទីផ្លូវការនោះទេ។
មនុស្សដែលមានសមត្ថភាពប្រមូលព័ត៌មាន អាចមានឥទ្ធិពល ទោះបីគេមិនមានតំណែងខ្ពស់ក៏ដោយ។
មនុស្សដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងទទួលបានទំនុកចិត្ត ក៏អាចទាក់ទាញការគាំទ្រពីអ្នកដទៃដោយមិនចាំបាច់បង្ខំ។
ក្នុងន័យនេះ ការបង្កើតតម្លៃឱ្យអ្នកដទៃ អាចជាវិធីមួយក្នុងការកសាងឥទ្ធិពលដែលមានមូលដ្ឋានរឹងមាំ។
ប៉ុន្តែយើងក៏ត្រូវចងចាំថា អំណាចដែលកើតពីការបំភ័យ និងការគ្រប់គ្រង អាចមានផលវិបាកដែលពិបាកព្យាករ។
មនុស្សដែលធ្វើតាមព្រោះខ្លាច អាចមិនមានទឹកចិត្តស្មោះត្រង់ ឬចង់បន្តសហការនៅពេលមានជម្រើសផ្សេងទៀត។
ទំនុកចិត្តដែលកើតចេញពីភាពស្មោះត្រង់ និងការគោរពគ្នា អាចផ្តល់មូលដ្ឋានរឹងមាំជាងសម្រាប់ទំនាក់ទំនង។
សម្រាប់ជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន យើងអាចចាប់ផ្តើមអនុវត្តមេរៀនខ្លះៗតាមរបៀបដ៏សាមញ្ញ។
នៅពេលនិយាយជាមួយមនុស្ស សូមសាកល្បងស្តាប់ឱ្យបានច្រើន និងកុំប្រញាប់បង្ហាញថាខ្លួនត្រឹមត្រូវជានិច្ច។
នៅពេលមានគម្រោងថ្មី សូមរៀបចំផែនការ និងពិចារណាអំពីអ្វីដែលអាចកើតឡើងក្រោយពេលសម្រេចគោលដៅ។
នៅពេលមានជម្លោះ សូមព្យាយាមរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងស្វែងរកវិធីដោះស្រាយដែលមិនបង្កការខូចខាតបន្ថែម។
នៅពេលជួបមនុស្សដែលធ្វើឱ្យអ្នកមិនស្រួលចិត្ត សូមសង្កេតលំនាំអាកប្បកិរិយា និងកំណត់ព្រំដែនដែលសមរម្យ។
នៅពេលទទួលបានជោគជ័យ សូមកុំប្រញាប់គិតថាខ្លួនលែងអាចធ្វើខុស ឬលែងត្រូវការស្តាប់អ្នកដទៃ។
ហើយនៅពេលពិភពលោកផ្លាស់ប្តូរ សូមរៀនកែប្រែវិធីសាស្ត្រ ដោយមិនចាំបាច់បោះបង់គោលការណ៍ល្អរបស់ខ្លួន។
មានរឿងមួយដែលយើងគួរចងចាំ។ ការស្គាល់វិធីស្វែងរកអំណាច មិនដូចគ្នានឹងការស្គាល់វិធីប្រើអំណាចឱ្យបានត្រឹមត្រូវទេ។
មនុស្សម្នាក់អាចពូកែក្នុងការបញ្ចុះបញ្ចូលអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែប្រើសមត្ថភាពនោះដើម្បីកេងប្រវ័ញ្ចមនុស្សក៏បាន។
មនុស្សម្នាក់ទៀតអាចប្រើសមត្ថភាពដូចគ្នា ដើម្បីបង្កើតការយល់ចិត្ត និងជួយក្រុមឱ្យសម្រេចគោលដៅរួម។
ដូច្នេះ អ្វីដែលកំណត់តម្លៃនៃអំណាច មិនមែនមានតែទំហំឥទ្ធិពលដែលយើងមាននោះទេ។
វាក៏រួមបញ្ចូលទាំងគោលបំណងដែលយើងប្រើអំណាច និងផលវិបាកដែលកើតឡើងចំពោះមនុស្សជុំវិញខ្លួនផងដែរ។
អ្នកអាចយកសៀវភៅនេះធ្វើជាការរំលឹកឱ្យមានការប្រុងប្រយ័ត្ន នៅពេលចូលរួមក្នុងស្ថានការណ៍ដែលមានការប្រកួតប្រជែង។
អ្នកអាចរៀនស្គាល់សញ្ញានៃការបោកបញ្ឆោត ការបង្កការភ័យខ្លាច និងការប្រើផលប្រយោជន៍ដើម្បីគ្រប់គ្រងមនុស្ស។
ប៉ុន្តែអ្នកក៏អាចជ្រើសរើសកសាងអំណាចរបស់ខ្លួន តាមរយៈជំនាញ ចរិត និងការទទួលខុសត្រូវបានដែរ។
ព្រោះនៅទីបញ្ចប់ មនុស្សដែលអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ និងការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួន មានសមត្ថភាពដ៏មានតម្លៃមួយ។
ពួកគេមិនចាំបាច់ឈ្នះការប្រកួតប្រជែងគ្រប់លើក ដើម្បីមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនជាមនុស្សដែលមានតម្លៃនោះទេ។
ពួកគេអាចជ្រើសរើសថាតើអ្វីគួរប្រយុទ្ធដើម្បីវា អ្វីគួរបោះបង់ និងអ្វីគួររង់ចាំឱកាសថ្មី។
នេះជាទម្រង់មួយនៃអំណាចលើខ្លួនឯង ដែលអាចមានសារៈសំខាន់មិនចាញ់អំណាចលើអ្នកដទៃឡើយ។
ប្រសិនបើយើងចង់រស់នៅដោយមានភាពឆ្លាតវៃ យើងត្រូវរៀនយល់ពីការពិតដែលមាននៅក្នុងទំនាក់ទំនងមនុស្ស។
ប៉ុន្តែយើងក៏ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នកុំឱ្យការយល់ពីល្បិចរបស់អ្នកដទៃ ប្រែក្លាយយើងទៅជាមនុស្សដែលមិនទុកចិត្តនរណាសោះ។
មនុស្សមិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែចង់គ្រប់គ្រង ឬកេងប្រវ័ញ្ចគ្នានោះទេ។ ទំនាក់ទំនងល្អៗក៏មានតម្លៃយ៉ាងខ្លាំង។
ការយល់ពីអំណាចគួរជួយឱ្យយើងចេះជ្រើសរើសមនុស្ស ចេះការពារខ្លួន និងចេះរក្សាទំនាក់ទំនងដែលមានតម្លៃ។
វាមិនគួរធ្វើឱ្យយើងមើលឃើញមនុស្សគ្រប់រូបជាគូប្រជែង ដែលត្រូវតែយកឈ្នះជានិច្ចនោះឡើយ។
សូមចងចាំថា អំណាចអាចធ្វើឱ្យមនុស្សទទួលបានអ្វីដែលខ្លួនចង់បាន ប៉ុន្តែមិនអាចធានាសេចក្តីសុខបានទាំងអស់ឡើយ។
ការគោរពដែលទទួលបានដោយការបង្ខំ និងការគោរពដែលកើតចេញពីទំនុកចិត្ត មានភាពខុសគ្នាយ៉ាងខ្លាំង។
ហើយការមានមនុស្សជាច្រើនធ្វើតាមបញ្ជា ក៏មិនប្រាកដថាមានន័យថាយើងមានទំនាក់ទំនងដ៏ល្អជាមួយពួកគេនោះដែរ។
ដូច្នេះ មុននឹងព្យាយាមស្វែងរកអំណាចបន្ថែម សូមសួរខ្លួនឯងថា តើខ្ញុំចង់ប្រើអំណាចនោះដើម្បីអ្វី?
តើខ្ញុំចង់ប្រើវាដើម្បីការពារខ្លួន បង្កើតឱកាស និងធ្វើអ្វីដែលមានតម្លៃ ឬដើម្បីគ្រប់គ្រងមនុស្សជុំវិញខ្លួន?
ចម្លើយចំពោះសំណួរនេះ អាចជួយកំណត់ថាតើយើងនឹងក្លាយជាមនុស្សបែបណា នៅពេលទទួលបានឥទ្ធិពលកាន់តែច្រើន។
ពីការស្វែងយល់អំពីច្បាប់ទាំងសែសិបប្រាំបី យើងអាចមើលឃើញថាអំណាចមានទាំងឱកាស និងគ្រោះថ្នាក់។
វាអាចជួយឱ្យមនុស្សសម្រេចគោលដៅ ប៉ុន្តែក៏អាចបង្ហាញពីភាពអាត្មានិយម និងការមិនចេះគ្រប់គ្រងបំណងប្រាថ្នា។
ការស្គាល់យុទ្ធសាស្ត្រគឺជាចំណេះដឹង។ ប៉ុន្តែការដឹងថាពេលណាគួរប្រើ ឬមិនគួរប្រើវា គឺជាការវិនិច្ឆ័យ។
សម្រាប់យើងម្នាក់ៗ ប្រហែលអំណាចដែលគួរចាប់ផ្តើមកសាងមុនគេ គឺសមត្ថភាពក្នុងការគ្រប់គ្រងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន។
គឺការចេះរក្សាពាក្យសន្យា ចេះគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ ចេះរៀនពីកំហុស និងមិនបណ្តោយឱ្យអ្នកដទៃសម្រេចជំនួសខ្លួន។
នៅពេលយើងស្គាល់តម្លៃរបស់ខ្លួន យើងមិនចាំបាច់ចំណាយជីវិតទាំងមូលដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនអស្ចារ្យជាងគេឡើយ។
ហើយនៅពេលយើងយល់ពីចិត្តមនុស្ស យើងអាចចេះការពារខ្លួន ដោយមិនចាំបាច់បាត់បង់ភាពស្មោះត្រង់ និងការយល់ចិត្ត។
ប្រហែលការឈ្នះដ៏មានតម្លៃមួយ មិនមែនជាការធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់យើងនោះទេ។
ប៉ុន្តែជាការមានសេរីភាពក្នុងការជ្រើសរើសផ្លូវរបស់ខ្លួន ហើយមិនងាយធ្លាក់ក្នុងល្បិច ឬសម្ពាធរបស់អ្នកដទៃ។
ហើយនេះគឺជាមេរៀនដែលយើងអាចយកចេញពីសៀវភៅ ច្បាប់ទាំងសែសិបប្រាំបីនៃអំណាច។
អំណាចអាចជួយឱ្យយើងផ្លាស់ប្តូរស្ថានការណ៍ ប៉ុន្តែប្រាជ្ញានឹងជួយឱ្យយើងដឹងថា តើគួរផ្លាស់ប្តូរវាដោយរបៀបណា។
ហើយនៅទីបំផុត ការយល់ពីអំណាចមិនគួរធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សដែលខ្លាចអ្នកដទៃ ឬចង់គ្រប់គ្រងគ្រប់គ្នាឡើយ។
វាគួរជួយឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សដែលមានការប្រុងប្រយ័ត្ន មានទំនុកចិត្ត និងចេះប្រើការវិនិច្ឆ័យដោយភាពចាស់ទុំ។
ព្រោះអំណាចអាចនាំមកនូវឱកាស ប៉ុន្តែការសម្រេចថាត្រូវប្រើឱកាសនោះដើម្បីអ្វី នៅតែស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់យើង។