Part 1
តើអ្នកធ្លាប់មានអារម្មណ៍ថា ពាក្យសម្តីតូចមួយរបស់អ្នកដទៃ អាចបំផ្លាញអារម្មណ៍អ្នកពេញមួយថ្ងៃដែរឬទេ?
ពេលខ្លះ គ្រាន់តែមាននរណាម្នាក់និយាយជាមួយយើងដោយសំឡេងមិនសូវល្អ ចិត្តយើងក៏ចាប់ផ្តើមមិនស្ងប់។
យើងអាចយកពាក្យសម្តីនោះមកគិតម្តងហើយម្តងទៀត រហូតដល់ពេលយប់ ក៏នៅតែមិនអាចបំភ្លេចបាន។
ពេលមិត្តភក្តិមិនឆ្លើយសារ យើងចាប់ផ្តើមគិតថា តើគេខឹងនឹងយើង ឬយើងបានធ្វើអ្វីខុស?
នៅពេលមាននរណាម្នាក់មិនពេញចិត្ត យើងមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនត្រូវតែធ្វើអ្វីមួយ ដើម្បីឱ្យគេសប្បាយចិត្តវិញ។
ហើយនៅពេលមានបញ្ហាតូចមួយកើតឡើង យើងអាចស្រមៃដល់លទ្ធផលអាក្រក់ៗជាច្រើន ដែលមិនទាន់កើតឡើងផង។
បើអ្នកធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ទាំងនេះ អ្នកប្រហែលយល់ថា ការគិតច្រើនពេកអាចធ្វើឱ្យមនុស្សហត់នឿយប៉ុនណា។
បញ្ហាមិនមែនគ្រាន់តែជាការគិតច្រើននោះទេ។ វាគឺការអនុញ្ញាតឱ្យអារម្មណ៍ និងសកម្មភាពអ្នកដទៃគ្រប់គ្រងចិត្តយើង។
យើងអាចចំណាយពេលពេញមួយថ្ងៃ ព្យាយាមយល់ពីអ្វីដែលមនុស្សផ្សេងគិត ប៉ុន្តែភ្លេចសួរថា ខ្លួនឯងត្រូវការអ្វី។
ហើយអ្វីដែលគួរឱ្យសោកស្តាយគឺ មនុស្សមួយចំនួនចាប់ផ្តើមជឿថា ជីវិតរបស់ខ្លួននឹងត្រូវរស់នៅបែបនេះជារៀងរហូត។
ប៉ុន្តែចុះបើការឆ្លើយតបរបស់យើងចំពោះអារម្មណ៍ អាចផ្លាស់ប្តូរបាន? ចុះបើយើងអាចរៀនរស់នៅដោយមានចិត្តស្ងប់ជាងមុន?
នេះជាគំនិតសំខាន់មួយនៅក្នុងសៀវភៅ ឈប់បណ្តោយឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងមានឥទ្ធិពលលើអ្នក។
សៀវភៅនេះសរសេរដោយ ដានីយ៉ែល ឈីឌៀក ដែលជាអ្នកនិពន្ធផ្តោតលើការស្វែងយល់ពីខ្លួនឯង និងការផ្លាស់ប្តូរជីវិត។
គាត់ចង់ជួយមនុស្សដែលងាយរងឥទ្ធិពលពីអារម្មណ៍ ឱ្យយល់ថា ពួកគេមិនចាំបាច់រស់នៅក្រោមសម្ពាធនោះជានិច្ចឡើយ។
សៀវភៅនេះពិភាក្សាអំពីការគិតច្រើនពេក ការភ័យខ្លាច ការសង្ស័យខ្លួនឯង និងទំនាក់ទំនងដែលធ្វើឱ្យយើងហត់នឿយ។
វាក៏បង្ហាញពីរបៀបកំណត់ព្រំដែន ការស្គាល់តម្លៃខ្លួនឯង និងការទទួលយកអ្វីដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។
មុននឹងបន្ត សូមចងចាំគំនិតមួយ។ ការមានអារម្មណ៍ជ្រាលជ្រៅ មិនមែនជាអ្វីដែលយើងត្រូវខ្មាសអៀននោះទេ។
មនុស្សដែលមានចិត្តទន់ភ្លន់ អាចយល់ពីការឈឺចាប់របស់អ្នកដទៃ និងចាប់អារម្មណ៍លើរឿងតូចៗក្នុងជីវិត។
ពួកគេអាចរីករាយយ៉ាងខ្លាំងជាមួយសេចក្តីស្រឡាញ់ ភាពស្រស់ស្អាត និងការយកចិត្តទុកដាក់ដ៏សាមញ្ញមួយ។
ប៉ុន្តែភាពរសើបនោះក៏អាចធ្វើឱ្យពួកគេឈឺចាប់បានងាយ នៅពេលជួបពាក្យសម្តី ឬអាកប្បកិរិយាមិនល្អ។
ការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្នកដទៃអាចក្លាយជាបន្ទុក នៅពេលយើងមានអារម្មណ៍ថាត្រូវទទួលខុសត្រូវលើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។
យើងអាចរីករាយពេលអ្នកដទៃសប្បាយចិត្ត ប៉ុន្តែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនបរាជ័យ នៅពេលពួកគេមានទុក្ខ។
យើងព្យាយាមសម្រួលគ្រប់ជម្លោះ ជួយដោះស្រាយគ្រប់បញ្ហា ហើយមិនចង់ធ្វើឱ្យនរណាម្នាក់ខកចិត្តឡើយ។
យូរៗទៅ យើងចាប់ផ្តើមបាត់បង់ពេលវេលាសម្រាប់ខ្លួនឯង ហើយមានអារម្មណ៍ថាចិត្តមិនដែលបានសម្រាកពិតប្រាកដ។
ដានីយ៉ែល ឈីឌៀក ពន្យល់ថា មនុស្សដែលមានអារម្មណ៍រសើបខ្លាំង អាចជួបសម្ពាធ និងភាពហត់នឿយជាបន្តបន្ទាប់។
ជីវិតសម័យទំនើបធ្វើឱ្យបញ្ហានេះកាន់តែស្មុគស្មាញ ព្រោះយើងត្រូវទទួលព័ត៌មាន និងការរំពឹងទុកជាច្រើនរៀងរាល់ថ្ងៃ។
តាំងពីពេលភ្ញាក់ពីដំណេក យើងអាចទទួលសារ ការជូនដំណឹង ព័ត៌មានថ្មីៗ និងបញ្ហាដែលមនុស្សផ្សេងចង់ឱ្យយើងដោះស្រាយ។
នៅលើបណ្តាញសង្គម យើងឃើញមនុស្សជាច្រើនបង្ហាញជីវិតជោគជ័យ ហើយយើងអាចចាប់ផ្តើមប្រៀបធៀបខ្លួនឯង។
នៅកន្លែងធ្វើការ យើងត្រូវប្រឈមនឹងការរិះគន់ កាលកំណត់ការងារ និងការរំពឹងទុកពីមនុស្សជុំវិញ។
នៅពេលត្រឡប់មកផ្ទះ យើងប្រហែលនៅតែគិតពីបញ្ហាក្នុងថ្ងៃនោះ ហើយមិនអាចបញ្ឈប់ការគិតបានឡើយ។
បន្តិចម្តងៗ ចិត្តយើងអាចមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នគ្រប់ពេល ដើម្បីកុំឱ្យមានអ្វីខុសកើតឡើង។
ប៉ុន្តែតើហេតុអ្វីមនុស្សខ្លះមានប្រតិកម្មខ្លាំងចំពោះរឿងតូចៗ ខណៈអ្នកផ្សេងអាចបំភ្លេចវាបានយ៉ាងងាយ?
សៀវភៅនេះពន្យល់ថា ភាពរសើបអាចមានឫសគល់ទាំងពីរប្រព័ន្ធប្រសាទ និងបទពិសោធន៍ពីអតីតកាល។
អ្នកចិត្តវិទ្យាឈ្មោះ អេលែន អារ៉ុន បានលើកឡើងថា មនុស្សប្រហែលម្ភៃភាគរយ មានប្រព័ន្ធប្រសាទដែលឆ្លើយតបខ្លាំង។
មនុស្សខ្លះអាចមានភាពរសើបពីធម្មជាតិ ខណៈអ្នកខ្លះទៀតអាចរៀនឆ្លើយតបខ្លាំងដោយសារបទពិសោធន៍ក្នុងវ័យកុមារ។
សូមស្រមៃថាកុមារម្នាក់ធំធាត់នៅក្នុងគ្រួសារ ដែលអារម្មណ៍របស់មនុស្សធំប្រែប្រួលយ៉ាងឆាប់រហ័ស។
នៅពេលឪពុកម្តាយមានអារម្មណ៍ល្អ អ្វីៗក៏ស្ងប់ស្ងាត់។ ប៉ុន្តែនៅពេលពួកគេខឹង បរិយាកាសអាចប្រែជាតានតឹង។
កុមារនោះអាចរៀនសង្កេតទឹកមុខ សំឡេង និងចលនារបស់មនុស្សធំ ដើម្បីទាយថាតើអ្វីនឹងកើតឡើងបន្ទាប់។
គេអាចព្យាយាមធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងឱ្យត្រឹមត្រូវ ដើម្បីជៀសវាងការរិះគន់ ឬការធ្វើឱ្យមនុស្សជុំវិញមិនពេញចិត្ត។
ពេលធំឡើង ទម្លាប់ប្រុងប្រយ័ត្ននោះអាចនៅតែបន្ត ទោះបីស្ថានការណ៍បច្ចុប្បន្នមិនមានគ្រោះថ្នាក់ដូចមុនក៏ដោយ។
ពេលមិត្តរួមការងារម្នាក់ធ្វើមុខមិនសប្បាយ គេអាចមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនប្រហែលបានធ្វើអ្វីខុស។
ពេលនរណាម្នាក់និយាយខ្លាំងបន្តិច គេអាចមានការភ័យខ្លាច ទោះបីពាក្យនោះមិនមានបំណងវាយប្រហារខ្លួនក៏ដោយ។
ក្នុងករណីខ្លះ កុមារដែលមិនធ្លាប់ទទួលបានការយល់ចិត្តចំពោះអារម្មណ៍ អាចចាប់ផ្តើមសង្ស័យអារម្មណ៍របស់ខ្លួន។
គេអាចគិតថា ការឈឺចាប់របស់ខ្លួនមិនសំខាន់ ឬខ្លួនត្រូវតែព្យាយាមធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាពេញចិត្ត។
បទពិសោធន៍ទាំងនេះអាចបង្កើតទម្លាប់គិត ដែលបន្តមានឥទ្ធិពលលើទំនាក់ទំនង និងការសម្រេចចិត្តនៅថ្ងៃក្រោយ។
ប៉ុន្តែចំណុចសំខាន់ដែលអ្នកនិពន្ធចង់បង្ហាញ គឺការឆ្លើយតបតាមទម្លាប់ មិនចាំបាច់នៅជាមួយយើងជារៀងរហូតទេ។
យើងមិនអាចជ្រើសរើសអ្វីៗទាំងអស់ដែលបានកើតឡើងក្នុងអតីតកាល ប៉ុន្តែអាចរៀនឆ្លើយតបខុសពីមុន។
ប្រសិនបើយើងធ្លាប់រៀនថា ការខឹងរបស់អ្នកដទៃមានន័យថាយើងបានធ្វើខុស យើងអាចចាប់ផ្តើមពិនិត្យជំនឿនោះឡើងវិញ។
តើមនុស្សម្នាក់អាចខឹងដោយសារបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេដែរឬទេ? ហើយតើយើងពិតជាត្រូវទទួលខុសត្រូវលើអារម្មណ៍គេឬ?
សំណួរតូចៗបែបនេះ អាចជួយឱ្យយើងចាប់ផ្តើមបែងចែករវាងអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង និងអ្វីដែលខ្លួនកំពុងស្រមៃ។
មេរៀនដំបូងដ៏មានតម្លៃ គឺការទទួលស្គាល់ថា អារម្មណ៍របស់យើងមានពិត ប៉ុន្តែមិនមែនការបកស្រាយគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវឡើយ។
យើងអាចមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ចំពោះសកម្មភាពរបស់មនុស្សម្នាក់ ប៉ុន្តែមិនទាន់ដឹងច្បាស់ពីបំណងពិតរបស់គេ។
ការយល់ពីភាពខុសគ្នានេះ គឺជាជំហានដំបូងក្នុងការកាត់បន្ថយការគិតច្រើន និងការឈឺចាប់ដែលមិនចាំបាច់។
ដើម្បីយល់ពីបញ្ហានេះឱ្យកាន់តែច្បាស់ យើងត្រូវស្គាល់ទម្លាប់មួយដែលមនុស្សជាច្រើនធ្វើដោយមិនដឹងខ្លួន។
នោះគឺការយកបញ្ហាមួយមកគិតម្តងហើយម្តងទៀត ដោយសង្ឃឹមថាការគិតបន្ថែមនឹងធ្វើឱ្យខ្លួនមានសុវត្ថិភាព។
នៅពេលយើងមានការព្រួយបារម្ភ ខួរក្បាលអាចប្រាប់ថា យើងត្រូវគិតបន្ថែម ដើម្បីកុំឱ្យមានអ្វីអាក្រក់កើតឡើង។
យើងចាប់ផ្តើមស្រមៃពីអ្វីដែលអាចកើតមាន ហើយព្យាយាមរកចម្លើយសម្រាប់គ្រប់លទ្ធភាព។
ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺ ការគិតកាន់តែច្រើនអាចបង្កើតសំណួរកាន់តែច្រើន ហើយធ្វើឱ្យការព្រួយបារម្ភកាន់តែខ្លាំង។
អ្នកនិពន្ធពិពណ៌នាបាតុភូតនេះថា ជាវដ្តនៃការថប់បារម្ភ ដែលគំនិតព្រួយបារម្ភបន្តចិញ្ចឹមគ្នាទៅវិញទៅមក។
សូមស្រមៃថាអ្នកផ្ញើសារទៅមិត្តជិតស្និទ្ធម្នាក់ ប៉ុន្តែគេមិនបានឆ្លើយតបភ្លាមៗដូចធម្មតា។
ដំបូង អ្នកគ្រាន់តែឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីគេមិនទាន់ឆ្លើយ។ បន្ទាប់មក អ្នកចាប់ផ្តើមគិតថាគេប្រហែលកំពុងខឹង។
អ្នកបន្តសួរខ្លួនឯងថា តើខ្ញុំបាននិយាយអ្វីមិនសមរម្យកាលពីម្សិលមិញ? តើគេលែងចង់រាប់អានខ្ញុំហើយឬ?
អ្នកចាប់ផ្តើមអានសារចាស់ៗឡើងវិញ ហើយព្យាយាមស្វែងរកពាក្យណាមួយដែលប្រហែលធ្វើឱ្យគេមិនពេញចិត្ត។
បន្ទាប់ពីគិតអស់រយៈពេលយូរ អ្នកមានអារម្មណ៍កាន់តែតានតឹង ប៉ុន្តែនៅតែមិនបានដឹងការពិតឡើយ។
នៅពេលនោះ អ្វីដែលបង្កការឈឺចាប់ខ្លាំង ប្រហែលមិនមែនជាការមិនឆ្លើយសារនោះទេ។
វាអាចជារឿងរ៉ាវជាច្រើនដែលចិត្តអ្នកបានបង្កើតឡើង អំពីអ្វីដែលការមិនឆ្លើយសារនោះមានន័យ។
ការពិតអាចសាមញ្ញណាស់។ មិត្តរបស់អ្នកប្រហែលកំពុងរវល់ មានការងារច្រើន ឬមានថ្ងៃដែលគេមិនសូវសប្បាយចិត្ត។
ប៉ុន្តែពេលយើងមិនមានព័ត៌មានគ្រប់គ្រាន់ ខួរក្បាលអាចព្យាយាមបំពេញចន្លោះខ្វះខាតដោយការសន្និដ្ឋាន។
ហើយដោយសារមនុស្សងាយចាប់អារម្មណ៍លើរឿងអវិជ្ជមាន ការសន្និដ្ឋាននោះអាចទៅរកលទ្ធផលអាក្រក់បំផុត។
យើងអាចមើលឃើញការពន្យារពេលតូចមួយ ជាភស្តុតាងថាខ្លួនមិនសំខាន់សម្រាប់មនុស្សម្នាក់។
ឬយើងអាចយកការរិះគន់តែមួយមកសម្រេចថា គ្រប់គ្នាកំពុងមើលងាយសមត្ថភាពរបស់យើង។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលយើងកំពុងគិត មិនចាំបាច់ជាការពិតទាំងស្រុងនោះទេ។ គំនិតគឺជាការបកស្រាយ មិនមែនភស្តុតាងជានិច្ច។
ចំណុចនេះមានសារៈសំខាន់ណាស់ ព្រោះមនុស្សជាច្រើនធ្វើសកម្មភាពដោយផ្អែកលើការសន្និដ្ឋានដែលខ្លួនមិនបានពិនិត្យ។
ពេលយើងគិតថាមិត្តកំពុងខឹង យើងអាចផ្ញើសារសុំទោសជាច្រើន ទោះបីមិនដឹងថាខ្លួនបានធ្វើអ្វីខុសក៏ដោយ។
ឬយើងអាចចាប់ផ្តើមខឹងតប ដោយគិតថាមិត្តម្នាក់នោះកំពុងមិនគោរពយើងដោយចេតនា។
សកម្មភាពទាំងនេះអាចបង្កើតបញ្ហាថ្មី ពីស្ថានការណ៍ដែលដំបូងប្រហែលគ្មានបញ្ហាអ្វីទាល់តែសោះ។
ដូច្នេះ នៅពេលចិត្តចាប់ផ្តើមស្រមៃរឿងអាក្រក់ សូមសាកល្បងសួរថា តើខ្ញុំដឹងការពិតអ្វីខ្លះ?
តើអ្វីជាព័ត៌មានដែលខ្ញុំបានឃើញដោយផ្ទាល់? ហើយតើអ្វីគ្រាន់តែជាការសន្និដ្ឋានរបស់ខ្ញុំ?
ការបំបែកការពិតចេញពីការសន្និដ្ឋាន អាចជួយឱ្យយើងកាត់បន្ថយភាពច្របូកច្របល់នៅក្នុងចិត្ត។
យើងអាចទទួលស្គាល់ថាខ្លួនកំពុងព្រួយបារម្ភ ដោយមិនចាំបាច់ជឿថាអ្វីដែលខ្លួនខ្លាចនឹងកើតឡើងពិតប្រាកដ។
ដានីយ៉ែល ឈីឌៀក ក៏ព្រមានថា ការគិតពីការឈឺចាប់ដដែលៗ មិនប្រាកដថាជួយឱ្យយើងជាសះស្បើយនោះទេ។
ពេលខ្លះ យើងត្រឡប់ទៅគិតពីរឿងដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យខ្លួនឈឺចាប់ ដោយសង្ឃឹមថានឹងយល់ពីវាឱ្យច្បាស់ជាងមុន។
ប៉ុន្តែការគិតដោយគ្មានទិសដៅ អាចធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ឈឺចាប់នោះកើតឡើងវិញម្តងហើយម្តងទៀត។
សូមស្រមៃថាមាននរណាម្នាក់ធ្លាប់និយាយពាក្យធ្ងន់ៗមកកាន់អ្នក ហើយរឿងនោះបានកន្លងផុតអស់ជាច្រើនថ្ងៃ។
Part 2
ប៉ុន្តែរាល់ពេលអ្នកនៅម្នាក់ឯង អ្នកតែងចងចាំសំឡេងរបស់គេ និងស្រមៃថាខ្លួនគួរតែឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេច។
អ្នកអាចចំណាយពេលរៀបចំពាក្យសម្តីដែលគួរនិយាយនៅថ្ងៃនោះ ទោះបីអ្នកមិនអាចត្រឡប់ទៅកែអតីតកាលបានឡើយ។
ជំនួសឱ្យការធ្វើឱ្យអ្នកមានសេចក្តីសុខ ការគិតបែបនេះអាចបន្តភ្ជាប់អ្នកជាមួយអារម្មណ៍ឈឺចាប់ចាស់ៗ។
នៅពេលការឈឺចាប់ក្លាយជាទម្លាប់ ភាពស្ងប់ស្ងាត់អាចចាប់ផ្តើមមើលទៅដូចជារឿងដែលយើងមិនសូវធ្លាប់ស្គាល់។
យើងអាចមានអារម្មណ៍ថា ត្រូវតែគិតអំពីបញ្ហាអ្វីមួយជានិច្ច ទើបខ្លួនអាចត្រៀមប្រឈមនឹងថ្ងៃស្អែក។
ប៉ុន្តែការគិតច្រើនមិនដូចគ្នានឹងការដោះស្រាយបញ្ហានោះទេ។ ការដោះស្រាយត្រូវការភាពច្បាស់លាស់ និងសកម្មភាព។
ប្រសិនបើមានបញ្ហាដែលយើងអាចកែប្រែបាន យើងអាចស្វែងរកជំហានជាក់ស្តែង ដើម្បីដោះស្រាយវា។
ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាជាអ្វីដែលបានកន្លងផុត យើងប្រហែលត្រូវរៀនទទួលស្គាល់ថាវាមិនអាចត្រឡប់ទៅដូចដើម។
ការទទួលស្គាល់មិនមានន័យថាយើងពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលបានកើតឡើង ឬគិតថាវាជារឿងត្រឹមត្រូវនោះទេ។
វាមានន័យថា យើងមិនបន្តប្រើថាមពលទាំងអស់ ដើម្បីប្រយុទ្ធជាមួយអតីតកាលដែលមិនអាចផ្លាស់ប្តូរបាន។
ដើម្បីជួយឱ្យយើងចាកចេញពីទម្លាប់គិតអវិជ្ជមាន អ្នកនិពន្ធបានណែនាំវិធីអនុវត្តមួយចំនួន។
វិធីដំបូង គឺការរៀនសង្កេតអារម្មណ៍របស់ខ្លួន ដូចជាមនុស្សម្នាក់កំពុងមើលអ្វីដែលកើតឡើងនៅចំពោះមុខ។
ជំនួសឱ្យការឱ្យអារម្មណ៍ក្លាយជាអត្តសញ្ញាណទាំងមូល យើងអាចរៀនមើលវាជាបទពិសោធន៍ដែលកំពុងកើតឡើង។
ឧទាហរណ៍ នៅពេលអ្នកខឹង ជំនួសឱ្យការគិតថា ខ្ញុំជាមនុស្សខឹង អ្នកអាចកត់សម្គាល់ថា កំហឹងកំពុងកើតឡើងក្នុងចិត្ត។
ការផ្លាស់ប្តូរពាក្យសម្តីតូចមួយនេះ អាចជួយឱ្យយើងមានគម្លាតរវាងខ្លួនឯង និងអារម្មណ៍ដែលកំពុងជួបប្រទះ។
វារំលឹកថា កំហឹងគឺជាអារម្មណ៍មួយដែលអាចកើតឡើង និងប្រែប្រួល មិនមែនជាអត្តសញ្ញាណទាំងមូលរបស់យើងឡើយ។
បន្ទាប់មក សូមសង្កេតថាអារម្មណ៍នោះមានឥទ្ធិពលលើរាងកាយយ៉ាងដូចម្តេច។
ពេលខ្លះ អ្នកអាចមានអារម្មណ៍តឹងនៅទ្រូង បេះដូងលោតលឿន ឬសាច់ដុំតានតឹងនៅពេលមានការព្រួយបារម្ភ។
ការសង្កេតអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងក្នុងរាងកាយ អាចជួយឱ្យចិត្តងាកចេញពីរឿងរ៉ាវដែលខ្លួនកំពុងស្រមៃ។
អ្នកមិនចាំបាច់ប្រញាប់បញ្ឈប់អារម្មណ៍នោះភ្លាមៗទេ។ គ្រាន់តែស្គាល់ថាវាកំពុងមានវត្តមាននៅពេលនេះ។
សូមស្រមៃថាអ្នកទើបតែបានទទួលសារដែលធ្វើឱ្យខ្លួនមានអារម្មណ៍ខឹងយ៉ាងខ្លាំង។
មុនពេលឆ្លើយតប អ្នកអាចសង្កេតថា តើខ្លួនកំពុងមានអារម្មណ៍អ្វី ហើយរាងកាយកំពុងឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេច។
អ្នកអាចទទួលស្គាល់ថា ខ្ញុំកំពុងឈឺចាប់ ឬខ្ញុំកំពុងមានអារម្មណ៍ថាមិនត្រូវបានគោរព។
បន្ទាប់ពីស្គាល់អារម្មណ៍ អ្នកអាចពិចារណាថា តើការឆ្លើយតបបែបណាដែលនឹងមានប្រយោជន៍បំផុត។
វិធីនេះមិនធានាថាកំហឹងនឹងរលាយបាត់ភ្លាមៗនោះទេ ប៉ុន្តែវាអាចជួយឱ្យយើងមិនឆ្លើយតបដោយស្វ័យប្រវត្តិ។
យើងចាប់ផ្តើមមានឱកាសជ្រើសរើសថា តើគួរនិយាយ ឬគួររង់ចាំរហូតអារម្មណ៍ស្ងប់ជាងមុន។
នេះគឺជាភាពខុសគ្នារវាងការមានអារម្មណ៍ និងការអនុញ្ញាតឱ្យអារម្មណ៍សម្រេចជំនួសខ្លួនយើង។
វិធីបន្ទាប់ គឺការបង្កើតកន្លែង ឬពេលវេលាស្ងប់ស្ងាត់ ដើម្បីឱ្យការយកចិត្តទុកដាក់របស់យើងមានឱកាសសម្រាក។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា មនុស្សជាច្រើនរង់ចាំរហូតដល់ខ្លួនហត់នឿយខ្លាំង ទើបចាប់ផ្តើមស្វែងរកពេលសម្រាក។
ប៉ុន្តែការសម្រាកគួរត្រូវបានរៀបចំជាផ្នែកមួយនៃជីវិតប្រចាំថ្ងៃ មិនមែនធ្វើតែនៅពេលយើងមិនអាចទ្រាំបានទៀតទេ។
អ្នកអាចជ្រើសរើសកន្លែងតូចមួយនៅក្នុងផ្ទះ ដែលគ្មានសំឡេងរំខាន និងមិនមានការរំពឹងទុកពីអ្នកដទៃ។
ឬអ្នកអាចកំណត់ពេលមួយក្នុងថ្ងៃ ដែលខ្លួនមិនចាំបាច់មើលទូរស័ព្ទ ឆ្លើយសារ ឬតាមដានព័ត៌មានថ្មីៗ។
ក្នុងពេលនោះ អ្នកអាចអង្គុយស្ងាត់ៗ សង្កេតអ្វីដែលនៅជុំវិញ ឬអនុញ្ញាតឱ្យចិត្តសម្រាកពីការទាមទារផ្សេងៗ។
គោលបំណងមិនមែនដើម្បីបង្ខំឱ្យខ្លួនឈប់គិតទាំងស្រុងនោះទេ ប៉ុន្តែដើម្បីកាត់បន្ថយអ្វីដែលទាញចំណាប់អារម្មណ៍។
ពេលយើងមានកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់ជាប្រចាំ ចិត្តអាចទទួលបានឱកាសស្តារកម្លាំង មុនពេលភាពតានតឹងកើនឡើងខ្លាំង។
ការសម្រាកបែបនេះមិនចាំបាច់ប្រើប្រាក់ច្រើន ឬត្រូវធ្វើដំណើរទៅកន្លែងពិសេសណាមួយនោះទេ។
វាអាចចាប់ផ្តើមពីការបិទការជូនដំណឹងទូរស័ព្ទ ហើយអង្គុយនៅកន្លែងស្ងប់មួយជារៀងរាល់ថ្ងៃ។
អ្វីដែលសំខាន់គឺ ការផ្តល់សិទ្ធិឱ្យខ្លួនឯងមានពេលវេលាដែលមិនចាំបាច់បំពេញតម្រូវការរបស់នរណាម្នាក់។
មនុស្សដែលធ្លាប់រវល់គ្រប់ពេល អាចមានអារម្មណ៍មិនស្រួលនៅពេលខ្លួនឈប់ធ្វើអ្វីមួយ។
គេអាចគិតថា ការសម្រាកគឺជាការខ្ជះខ្ជាយពេលវេលា ហើយមានអារម្មណ៍ខុសនៅពេលមិនមានការងារធ្វើ។
ប៉ុន្តែការសម្រាកមិនមែនជារង្វាន់សម្រាប់តែមនុស្សដែលធ្វើការបានច្រើននោះទេ។
វាជាតម្រូវការមួយដែលអាចជួយឱ្យយើងបន្តធ្វើការងារ និងរស់នៅដោយមានការយកចិត្តទុកដាក់លើខ្លួនឯង។
វិធីមួយទៀតដែលអ្នកនិពន្ធណែនាំ គឺការកំណត់ពេលវេលាជាក់លាក់សម្រាប់ពិនិត្យមើលការព្រួយបារម្ភ។
គំនិតនេះអាចស្តាប់ទៅចម្លែក ព្រោះជាទូទៅយើងចង់បញ្ឈប់ការព្រួយបារម្ភ មិនមែនរៀបចំពេលសម្រាប់វានោះទេ។
ប៉ុន្តែគោលបំណងគឺ កុំឱ្យការព្រួយបារម្ភចូលមកគ្រប់គ្រងគ្រប់ម៉ោងនៃជីវិតរបស់យើង។
នៅពេលមានគំនិតរំខានកើតឡើង អ្នកអាចកត់ត្រាវាទុក ដោយមិនចាំបាច់ចូលទៅវិភាគភ្លាមៗ។
បន្ទាប់មក អ្នកអាចកំណត់ពេលប្រហែលដប់ប្រាំទៅម្ភៃនាទីក្នុងមួយថ្ងៃ ដើម្បីពិនិត្យមើលកង្វល់ទាំងនោះ។
ក្នុងពេលនោះ អ្នកអាចសួរថា តើបញ្ហាណាអាចដោះស្រាយបាន ហើយតើខ្ញុំត្រូវធ្វើសកម្មភាពអ្វីខ្លះ?
ប្រសិនបើមានរឿងដែលត្រូវការសកម្មភាព អ្នកអាចរៀបចំជំហានតូចៗដែលអាចធ្វើបាន។
ប៉ុន្តែបើវាជាការព្រួយអំពីអ្វីដែលមិនទាន់កើតឡើង ឬអ្វីដែលអ្នកមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន អ្នកអាចទទួលស្គាល់វា។
បន្ទាប់ពីពេលនោះបានបញ្ចប់ អ្នកអាចត្រឡប់ទៅការងារ ឬសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ ដោយមិនចាំបាច់បន្តគិតជុំវិញវា។
សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងធ្វើការងារ ប៉ុន្តែមានគំនិតមួយកើតឡើងថា តើខ្ញុំនឹងបរាជ័យនៅថ្ងៃស្អែកឬទេ?
ជំនួសឱ្យការបោះបង់ការងារបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីចូលទៅក្នុងការស្រមៃ អ្នកអាចកត់សំណួរនោះទុកជាមុន។
ក្រោយមក នៅពេលដែលអ្នកបានកំណត់ អ្នកអាចពិនិត្យថាតើមានអ្វីដែលត្រូវត្រៀមសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក។
ប្រសិនបើមាន អ្នកអាចរៀបចំវា។ ប្រសិនបើគ្មាន អ្នកក៏មិនចាំបាច់បន្តស្វែងរកចម្លើយដែលមិនទាន់មានឡើយ។
វិធីនេះជួយបែងចែករវាងពេលធ្វើការ ពេលគិតពីបញ្ហា និងពេលដែលចិត្តត្រូវការសម្រាក។
វាមិនមែនជាការរត់គេចពីការទទួលខុសត្រូវទេ ប៉ុន្តែជាការរៀបចំការយកចិត្តទុកដាក់ឱ្យមានរបៀបរៀបរយជាងមុន។
អ្នកនិពន្ធក៏ណែនាំលំហាត់ស្រមៃមួយ ដែលជួយឱ្យយើងបង្កើតគម្លាតពីគំនិតដែលចូលមករំខាន។
នៅពេលមានគំនិតដដែលៗកើតឡើង អ្នកអាចស្រមៃថាវាជាអក្សរដែលកំពុងរំកិលកាត់អេក្រង់មួយ។
អ្នកអាចមើលឃើញគំនិតនោះកំពុងឆ្លងកាត់ ដោយមិនចាំបាច់ចាប់វាទុក ឬព្យាយាមប្រឆាំងនឹងវា។
ឬអ្នកអាចស្រមៃថាគំនិតនោះត្រូវបានសរសេរលើស្លឹកឈើមួយ ដែលកំពុងអណ្តែតតាមទឹកទន្លេ។
ស្លឹកឈើនោះអណ្តែតមក ហើយបន្តទៅមុខ។ អ្នកគ្រាន់តែសង្កេតវា ដោយមិនចាំបាច់លោតទៅចាប់យកមកវិញ។
គំនិតអវិជ្ជមានក៏អាចត្រូវបានសង្កេតតាមរបៀបនេះ ដោយមិនចាំបាច់ឱ្យវាកំណត់អ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើភ្លាមៗ។
ការមានគំនិតមួយ មិនមានន័យថាយើងត្រូវជឿវា ឬធ្វើសកម្មភាពតាមវាជានិច្ចនោះទេ។
គំនិតខ្លះអាចមានប្រយោជន៍។ គំនិតខ្លះគ្រាន់តែជាការព្រួយបារម្ភ ដែលកើតឡើងដោយសារចិត្តកំពុងតានតឹង។
ពេលយើងរៀនសង្កេតជំនួសឱ្យការប្រយុទ្ធជាមួយគំនិតគ្រប់យ៉ាង យើងអាចមានភាពស្ងប់ស្ងាត់កាន់តែច្រើន។
ប៉ុន្តែមានចំណុចមួយទៀតដែលសំខាន់។ នោះគឺការយល់ថា យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងជីវិតបានឡើយ។
មនុស្សជាច្រើនព្រួយបារម្ភខ្លាំង ព្រោះពួកគេចង់ឱ្យគ្រប់យ៉ាងកើតឡើងតាមអ្វីដែលខ្លួនបានរៀបចំទុក។
យើងចង់ឱ្យអ្នកដទៃយល់ពីយើង ចង់ឱ្យគម្រោងជោគជ័យ ហើយចង់ឱ្យទំនាក់ទំនងទាំងអស់ដំណើរការបានល្អ។
នៅពេលមានអ្វីមួយមិនដូចការរំពឹងទុក យើងអាចមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនកំពុងបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង។
សូមស្រមៃថាអ្នកបានរៀបចំផែនការយ៉ាងល្អសម្រាប់ថ្ងៃមួយ ប៉ុន្តែមានបញ្ហាដែលអ្នកមិនបានរំពឹងទុកកើតឡើង។
ប្រហែលការណាត់ជួបត្រូវបានលុបចោល ឬការងារមួយត្រូវពន្យារពេលដោយសារកត្តាដែលអ្នកមិនអាចបញ្ជាបាន។
អ្នកអាចចាប់ផ្តើមខឹង និងព្រួយបារម្ភ ព្រោះអ្វីៗមិនដំណើរការតាមរបៀបដែលអ្នកបានគិតទុក។
ប៉ុន្តែការបន្តខឹងចំពោះអ្វីដែលមិនអាចកែប្រែបាន អាចធ្វើឱ្យអ្នកបាត់បង់ថាមពលដោយមិនទទួលបានដំណោះស្រាយ។
ដានីយ៉ែល ឈីឌៀក លើកទឹកចិត្តឱ្យយើងផ្តោតលើផ្នែកតូចមួយដែលខ្លួននៅអាចមានឥទ្ធិពលបាន។
ប្រសិនបើការណាត់ជួបត្រូវលុបចោល អ្នកអាចជ្រើសរើសថាត្រូវប្រើពេលវេលាដែលនៅសល់យ៉ាងដូចម្តេច។
ប្រសិនបើគម្រោងត្រូវពន្យារពេល អ្នកអាចពិនិត្យថាតើមានការងារផ្សេងទៀតដែលអាចរៀបចំទុកជាមុនបានឬទេ។
បើអ្នកមិនអាចផ្លាស់ប្តូរការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នកដទៃ អ្នកនៅតែអាចជ្រើសរើសរបៀបដែលខ្លួនឆ្លើយតបបាន។
នេះគឺជាការកសាងអារម្មណ៍ថា ខ្លួននៅមានសមត្ថភាពធ្វើសកម្មភាព ទោះបីមិនអាចគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍ទាំងមូល។
នៅពេលយើងមើលឃើញអ្វីដែលខ្លួនអាចធ្វើបាន អារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមអាចចាប់ផ្តើមថយចុះ។
យើងលែងចាំបាច់ចំណាយថាមពលទាំងអស់លើការសួរថា ហេតុអ្វីអ្វីៗមិនកើតឡើងតាមដែលខ្ញុំចង់បាន?
ជំនួសវិញ យើងចាប់ផ្តើមសួរថា ក្នុងស្ថានការណ៍នេះ តើអ្វីជាជំហានល្អបំផុតដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានឥឡូវនេះ?
ការផ្លាស់ប្តូររបៀបសួរនេះអាចជួយឱ្យយើងប្តូរពីការតស៊ូជាមួយការពិត ទៅរកការសម្របខ្លួននឹងការពិត។
មនុស្សមិនចាំបាច់គ្រប់គ្រងគ្រប់ព្រឹត្តិការណ៍ ដើម្បីអាចរស់នៅដោយមានអត្ថន័យ និងទំនុកចិត្តនោះទេ។
Part 3
ពេលខ្លះ ភាពរឹងមាំកើតចេញពីការទទួលស្គាល់ថាមានអ្វីមួយដែលយើងមិនអាចប្តូរ ហើយបន្តជ្រើសរើសផ្លូវខ្លួន។
ប៉ុន្តែការចង់គ្រប់គ្រងអ្វីៗ មិនតែងតែកើតចេញពីការចង់បានភាពល្អឥតខ្ចោះនោះទេ។
នៅពីក្រោយវា អាចមានការភ័យខ្លាចមួយដែលមនុស្សជាច្រើនស្គាល់ច្បាស់។ នោះគឺការខ្លាចត្រូវគេបដិសេធ។
មនុស្សជាសត្វសង្គម។ យើងត្រូវការទំនាក់ទំនង ការទទួលស្គាល់ និងអារម្មណ៍ថាខ្លួនមានកន្លែងនៅក្នុងក្រុម។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា ការត្រូវគេបដិសេធអាចបង្កអារម្មណ៍គំរាមកំហែងខ្លាំង ព្រោះមនុស្សធ្លាប់ពឹងផ្អែកលើក្រុមដើម្បីរស់រាន។
នៅពេលយើងមានអារម្មណ៍ថាមនុស្សម្នាក់មិនចង់ទទួលយកយើង ចិត្តអាចចាប់ផ្តើមស្វែងរកវិធីយកអំណាចត្រឡប់មកវិញ។
យើងអាចព្យាយាមធ្វើឱ្យខ្លួនល្អឥតខ្ចោះ ឬចំណាយពេលគិតថាត្រូវធ្វើអ្វី ដើម្បីឱ្យគេប្តូរចិត្ត។
ពេលខ្លះ យើងអាចចង់បង្ហាញថាខ្លួនមានតម្លៃ ឬចង់ធ្វើឱ្យមនុស្សដែលបានបដិសេធយើងមានអារម្មណ៍សោកស្តាយ។
នៅក្នុងទំនាក់ទំនងស្នេហា ការត្រូវគេបដិសេធអាចធ្វើឱ្យយើងសង្ស័យពីរូបរាង ចរិត និងតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន។
យើងអាចចាប់ផ្តើមសួរថា តើខ្ញុំមិនល្អគ្រប់គ្រាន់ទេឬ? តើខ្ញុំត្រូវផ្លាស់ប្តូរអ្វី ដើម្បីឱ្យគេស្រឡាញ់ខ្ញុំ?
ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់អាចពាក់ព័ន្ធនឹងតម្រូវការ បទពិសោធន៍ និងស្ថានភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ។
វាមិនមែនជាការវាស់តម្លៃទាំងមូលរបស់យើង ហើយក៏មិនមែនជាភស្តុតាងថាយើងមិនសមនឹងទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់ដែរ។
មនុស្សម្នាក់អាចមិនជ្រើសរើសយើង ដោយមិនមានន័យថាយើងត្រូវក្លាយជាមនុស្សផ្សេង ដើម្បីទទួលបានតម្លៃឡើយ។
ការបដិសេធអាចធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់ ប៉ុន្តែការឈឺចាប់នោះមិនចាំបាច់ក្លាយជាការសម្រេចថាអនាគតរបស់យើងគ្មានសង្ឃឹម។
យើងអាចទទួលស្គាល់ការខកចិត្ត ហើយនៅតែរក្សាការគោរពចំពោះខ្លួនឯង និងសិទ្ធិសម្រេចចិត្តរបស់អ្នកដទៃ។
ការដឹងថាតម្លៃរបស់ខ្លួនមិនអាស្រ័យលើការយល់ព្រមពីមនុស្សគ្រប់គ្នា គឺជាជំហានសំខាន់មួយទៅរកសេរីភាពផ្លូវចិត្ត។
ប៉ុន្តែការភ័យខ្លាចត្រូវគេបដិសេធ មិនត្រឹមតែមានឥទ្ធិពលលើទំនាក់ទំនងស្នេហានោះទេ។
វាអាចបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងមិត្តភាព គ្រួសារ និងកន្លែងធ្វើការ តាមរយៈការព្យាយាមធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាពេញចិត្ត។
សូមស្រមៃថាអ្នកជាមនុស្សម្នាក់ដែលពិបាកនិយាយពាក្យថា ទេ នៅពេលមាននរណាម្នាក់ស្នើសុំជំនួយ។
ទោះបីអ្នកកំពុងរវល់ ហត់នឿយ ឬមានបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួនក៏ដោយ អ្នកនៅតែព្យាយាមយល់ព្រមជានិច្ច។
នៅក្នុងចិត្ត អ្នកអាចមានអារម្មណ៍ថា ប្រសិនបើខ្ញុំបដិសេធ គេប្រហែលនឹងខឹង ឬលែងចូលចិត្តខ្ញុំ។
អ្នកក៏ចាប់ផ្តើមទទួលយកការងារ និងបញ្ហាជាច្រើន ដែលតាមពិតមិនមែនជាការទទួលខុសត្រូវរបស់អ្នកឡើយ។
អ្នកប្រាប់ខ្លួនឯងថា ការជួយអ្នកដទៃគឺជារឿងល្អ ហើយអ្នកមិនចង់ក្លាយជាមនុស្សអាត្មានិយមនោះទេ។
ប៉ុន្តែយូរៗទៅ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា គ្មាននរណាម្នាក់យល់ពីការលះបង់របស់អ្នកឡើយ។
អ្នកហត់នឿយ ខឹងសម្បានៅក្នុងចិត្ត ហើយអាចមានអារម្មណ៍ថាអ្នកដទៃកំពុងយកការល្អរបស់អ្នកមកប្រើប្រាស់។
ដានីយ៉ែល ឈីឌៀក ពន្យល់ថា មនុស្សដែលមានអារម្មណ៍ជ្រាលជ្រៅ អាចងាយធ្លាក់ចូលក្នុងទំនាក់ទំនងដែលគ្មានតុល្យភាព។
ពួកគេចំណាយពេល និងថាមពលយ៉ាងច្រើនដើម្បីថែរក្សាអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែមិនទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ដូចគ្នាវិញ។
នៅពេលមនុស្សម្នាក់តែងតែផ្តល់ឱ្យដោយគ្មានព្រំដែន អ្នកទទួលអាចចាប់ផ្តើមចាត់ទុកវាជារឿងធម្មតា។
មនុស្សដែលទទួលជំនួយជានិច្ច ប្រហែលមិនមានបំណងអាក្រក់នោះទេ ប៉ុន្តែគេអាចស៊ាំនឹងការពឹងផ្អែកលើអ្នក។
នៅពេលអ្នកតែងតែដោះស្រាយបញ្ហាជំនួសគេ គេប្រហែលមិនមានមូលហេតុច្រើនក្នុងការផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់របស់ខ្លួន។
ចំណែកអ្នកវិញ អ្នកអាចកាន់តែហត់នឿយ ហើយមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនគ្មានសិទ្ធិសម្រាក ឬមានតម្រូវការផ្ទាល់ខ្លួន។
អ្នកនិពន្ធបានរំលឹកថា ការលះបង់ខ្លួនឯងជាបន្តបន្ទាប់ មិនមែនតែងតែជាសញ្ញានៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមានសុខភាពល្អឡើយ។
ពេលខ្លះ វាអាចជាសញ្ញាថាយើងកំពុងមិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអារម្មណ៍ និងតម្រូវការរបស់ខ្លួនឯង។
ការមានចិត្តល្អ និងការបោះបង់ខ្លួនឯង គឺជារឿងពីរដែលមានភាពខុសគ្នាយ៉ាងសំខាន់។
ការមានចិត្តល្អអាចមានន័យថា យើងជួយអ្នកដទៃតាមសមត្ថភាព ដោយនៅតែគោរពសុខុមាលភាពរបស់ខ្លួន។
ចំណែកការបោះបង់ខ្លួនឯង អាចកើតឡើងនៅពេលយើងតែងតែដាក់តម្រូវការរបស់អ្នកដទៃលើសពីខ្លួនឯង។
សូមគិតអំពីមិត្តម្នាក់ដែលតែងតែទូរស័ព្ទមករកអ្នកនៅពេលមានបញ្ហា ហើយចង់ឱ្យអ្នកស្តាប់ជាច្រើនម៉ោង។
អ្នកស្តាប់គ្រប់រឿង ផ្តល់យោបល់ និងព្យាយាមធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ប្រសើរឡើង ទោះបីអ្នកក៏កំពុងហត់នឿយ។
ប៉ុន្តែនៅពេលអ្នកជួបបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួន មិត្តនោះបែរជាមិនសូវមានពេលស្តាប់ ឬមិនចាប់អារម្មណ៍លើអារម្មណ៍អ្នក។
នៅពេលរឿងនេះកើតឡើងដដែលៗ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមសួរថា តើទំនាក់ទំនងនេះមានតុល្យភាពពិតប្រាកដដែរឬទេ?
តើមនុស្សម្នាក់នេះចង់ស្គាល់អ្នកជាមនុស្សពេញលេញ ឬគេចង់បានតែការគាំទ្រដែលអ្នកអាចផ្តល់ឱ្យ?
ការសួរសំណួរបែបនេះ មិនមានន័យថាយើងត្រូវគិតថាមិត្តភក្តិគ្រប់គ្នាកំពុងប្រើប្រាស់យើងនោះទេ។
មនុស្សម្នាក់អាចកំពុងជួបការលំបាក ហើយត្រូវការការគាំទ្រច្រើនជាងធម្មតាក្នុងរយៈពេលណាមួយ។
ប៉ុន្តែបើទំនាក់ទំនងមួយបន្តផ្អែកលើការលះបង់របស់យើងតែម្នាក់ នោះជារឿងដែលគួរយកមកពិចារណា។
យើងអាចជួយមនុស្សម្នាក់ ដោយមិនចាំបាច់ទទួលបន្ទុកជីវិត និងការសម្រេចចិត្តទាំងអស់របស់គេ។
យើងអាចស្តាប់ការលំបាករបស់មិត្ត ដោយមិនចាំបាច់បោះបង់ការសម្រាក និងការទទួលខុសត្រូវផ្ទាល់ខ្លួន។
យើងក៏អាចស្រឡាញ់នរណាម្នាក់យ៉ាងខ្លាំង ដោយនៅតែទទួលស្គាល់ថាគេមានការទទួលខុសត្រូវលើជីវិតរបស់គេ។
សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមានសុខភាពល្អ មិនតម្រូវឱ្យមនុស្សម្នាក់បាត់បង់អត្តសញ្ញាណ ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តមនុស្សម្នាក់ទៀតឡើយ។
ប៉ុន្តែនៅក្នុងទំនាក់ទំនងខ្លះ បញ្ហាអាចធ្ងន់ធ្ងរជាងការខ្វះតុល្យភាពនៃការផ្តល់ និងការទទួល។
អ្នកនិពន្ធបានពិភាក្សាអំពីមនុស្សដែលប្រើការបង្វែរការពិត និងការបំភាន់ ដើម្បីធ្វើឱ្យអ្នកដទៃសង្ស័យខ្លួនឯង។
នេះជាអាកប្បកិរិយាដែលមនុស្សខ្លះហៅថា ហ្គាសឡៃធីង ឬការធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់មិនប្រាកដចិត្តលើការយល់ឃើញរបស់ខ្លួន។
ស្រមៃថាមនុស្សម្នាក់បាននិយាយពាក្យធ្ងន់ៗ ឬធ្វើសកម្មភាពដែលបង្កការឈឺចាប់ដល់អ្នក។
នៅពេលអ្នកប្រាប់ថាសកម្មភាពនោះធ្វើឱ្យអ្នកពិបាកចិត្ត គេបែរជានិយាយថាអ្នកកំពុងគិតច្រើនពេក។
គេអាចនិយាយថា ខ្ញុំមិនដែលធ្វើបែបនោះទេ ឬអ្នកចូលចិត្តបង្កបញ្ហាពីរឿងតូចតាចជានិច្ច។
នៅពេលការបដិសេធ និងការបង្វែរកំហុសបែបនេះកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមសង្ស័យការចងចាំរបស់ខ្លួន។
អ្នកប្រហែលចាប់ផ្តើមគិតថា តើខ្ញុំពិតជារសើបពេកមែនទេ? តើខ្ញុំជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងមានបញ្ហាឬ?
បន្តិចម្តងៗ អ្នកអាចឈប់ជឿលើការវិនិច្ឆ័យរបស់ខ្លួន ហើយចាប់ផ្តើមពឹងផ្អែកលើការបកស្រាយរបស់មនុស្សម្ខាងទៀត។
ក្នុងករណីខ្លះ មនុស្សដែលបំភាន់អាចបង្ហាញខ្លួនថាជាជនរងគ្រោះ នៅពេលអ្នកព្យាយាមលើកឡើងពីអ្វីដែលបានកើតឡើង។
ពួកគេអាចបង្វែរការសន្ទនា ឱ្យមនុស្សជុំវិញមានអារម្មណ៍ថាអ្នកជាអ្នកធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ទៅវិញ។
នៅពេលអ្នកត្រូវការពារអារម្មណ៍ និងបទពិសោធន៍របស់ខ្លួនជានិច្ច វាអាចធ្វើឱ្យអ្នកហត់នឿយយ៉ាងខ្លាំង។
ប៉ុន្តែការមានការយល់ឃើញខុសគ្នាមួយលើក មិនមែនជាភស្តុតាងថាមនុស្សម្នាក់កំពុងបំភាន់អ្នកដោយចេតនាឡើយ។
អ្វីដែលគួរយកចិត្តទុកដាក់ គឺលំនាំនៃការបដិសេធ ការបង្វែរកំហុស និងការធ្វើឱ្យអ្នកសង្ស័យខ្លួនឯងជាបន្តបន្ទាប់។
ដានីយ៉ែល ឈីឌៀក ណែនាំឱ្យយើងទទួលស្គាល់ថា អារម្មណ៍ដែលយើងកំពុងជួបប្រទះមានពិត និងសមនឹងទទួលការយកចិត្តទុកដាក់។
នេះមិនមានន័យថាការបកស្រាយគ្រប់យ៉ាងរបស់យើងតែងតែត្រឹមត្រូវទេ ប៉ុន្តែយើងមិនគួរបដិសេធបទពិសោធន៍ខ្លួនឯងភ្លាមៗ។
ប្រសិនបើមានព្រឹត្តិការណ៍ដែលធ្វើឱ្យអ្នកមិនប្រាកដចិត្ត អ្នកអាចកត់ត្រាថាអ្វីបានកើតឡើង និងអ្នកមានអារម្មណ៍យ៉ាងដូចម្តេច។
ការកត់ត្រាអាចជួយឱ្យយើងពិនិត្យមើលលំនាំអាកប្បកិរិយា ដោយមិនចាំបាច់ពឹងផ្អែកតែលើការចងចាំនៅពេលខឹង។
អ្នកក៏អាចចំណាយពេលនៅឆ្ងាយពីការសន្ទនាដែលបង្កសម្ពាធ ដើម្បីឱ្យចិត្តមានឱកាសពិនិត្យស្ថានការណ៍ឡើងវិញ។
នៅពេលមនុស្សម្នាក់តែងធ្វើឱ្យអ្នកមិនប្រាកដចិត្តលើអ្វីដែលបានកើតឡើង ការរក្សាគម្លាតអាចជួយឱ្យយល់បានច្បាស់។
មេរៀននេះមិនលើកទឹកចិត្តឱ្យយើងសង្ស័យមនុស្សគ្រប់គ្នា ឬចោទប្រកាន់អ្នកដទៃដោយគ្មានភស្តុតាងឡើយ។
វារំលឹកឱ្យយើងចេះគោរពអារម្មណ៍ខ្លួនឯង ហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យការបំភាន់បន្តកំណត់ការយល់ឃើញរបស់យើង។
នៅពេលយើងចាប់ផ្តើមស្គាល់ទំនាក់ទំនងដែលមិនមានសុខភាពល្អ ជំហានបន្ទាប់គឺការរៀនកំណត់ព្រំដែន។
សម្រាប់មនុស្សដែលធ្លាប់ព្យាយាមធ្វើឱ្យអ្នកដទៃពេញចិត្តជានិច្ច ការកំណត់ព្រំដែនអាចជារឿងពិបាកខ្លាំងណាស់។
ព្រោះនៅក្នុងចិត្ត ពួកគេអាចមានជំនឿថា ការបដិសេធគឺជាអំពើអាត្មានិយម ឬជាការធ្វើឱ្យអ្នកដទៃឈឺចាប់។
នៅពេលមាននរណាម្នាក់ស្នើសុំអ្វីមួយ ពួកគេអាចយល់ព្រមភ្លាមៗ មុនពេលបានពិចារណាពីតម្រូវការរបស់ខ្លួន។
ប៉ុន្តែអ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា ការកំណត់ព្រំដែនគឺជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃការថែរក្សាសុខុមាលភាពផ្លូវអារម្មណ៍។
ព្រំដែនអាចជាការកំណត់ពេលវេលាដែលយើងអាចជួយ ការងារដែលយើងអាចទទួល ឬអាកប្បកិរិយាដែលយើងអាចទទួលយក។
ឧទាហរណ៍ អ្នកអាចប្រាប់មិត្តថា ថ្ងៃនេះខ្ញុំហត់ណាស់ ហើយមិនអាចនិយាយបានយូរទេ។
អ្នកអាចប្រាប់មិត្តរួមការងារថា ខ្ញុំកំពុងបញ្ចប់ការងារសំខាន់មួយ ដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចទទួលការងារបន្ថែមបានទេ។
ហើយនៅក្នុងទំនាក់ទំនង អ្នកអាចប្រាប់ថា ខ្ញុំចង់ពិភាក្សាពីបញ្ហានេះ ប៉ុន្តែមិនចង់បន្តការសន្ទនាដែលមានការប្រមាថ។
ពាក្យសម្តីទាំងនេះមិនចាំបាច់បង្ហាញពីភាពខឹង ឬការមិនគោរពអ្នកដទៃនោះទេ។
វាគ្រាន់តែជាការបញ្ជាក់ដោយសុភាពថា តើអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាន និងអ្វីដែលហួសពីសមត្ថភាពរបស់យើង។
ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យថា ទេ ជាលើកដំបូង អ្នកប្រហែលមានអារម្មណ៍ខុសយ៉ាងខ្លាំង។
អ្នកអាចចាប់ផ្តើមសួរថា តើខ្ញុំបានធ្វើឱ្យគេខកចិត្តឬ? តើគេនឹងគិតថាខ្ញុំមិនមានចិត្តល្អទៀតទេ?
អារម្មណ៍ទាំងនេះអាចធ្វើឱ្យអ្នកចង់ដកពាក្យសម្តីរបស់ខ្លួន ហើយត្រឡប់ទៅយល់ព្រមដូចមុនវិញ។
Part 4
ប៉ុន្តែការមានអារម្មណ៍ខុស មិនតែងតែមានន័យថាយើងបានធ្វើអ្វីខុសពិតប្រាកដនោះទេ។
ពេលខ្លះ វាគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍ដែលកើតឡើង ព្រោះយើងកំពុងធ្វើអ្វីដែលខុសពីទម្លាប់ចាស់។
ប្រសិនបើអ្នកធ្លាប់ដាក់អ្នកដទៃជាអាទិភាពជានិច្ច ការចាប់ផ្តើមយកចិត្តទុកដាក់លើខ្លួនឯងអាចមើលទៅចម្លែក។
ប៉ុន្តែភាពមិនស្រួលនៅដំបូង មិនមែនជាភស្តុតាងថាការផ្លាស់ប្តូរនោះមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។
សូមគិតអំពីមនុស្សម្នាក់ដែលធ្លាប់សុំឱ្យអ្នកជួយការងាររាល់ពេល ហើយអ្នកមិនដែលបដិសេធសោះ។
ថ្ងៃមួយ អ្នកប្រាប់ថាមិនអាចជួយបាន ព្រោះត្រូវការពេលសម្រាក និងបញ្ចប់ការងារផ្ទាល់ខ្លួន។
មនុស្សនោះប្រហែលមានការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយអាចសួរថា ហេតុអ្វីថ្ងៃនេះអ្នកមិនជួយដូចមុន?
អ្នកអាចមានអារម្មណ៍ថាត្រូវតែពន្យល់យ៉ាងវែង ដើម្បីធ្វើឱ្យគេយល់ថាអ្នកមិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់។
ប៉ុន្តែដានីយ៉ែល ឈីឌៀក រំលឹកថា យើងមិនចាំបាច់ផ្តល់ការពន្យល់លម្អិតគ្រប់ពេល សម្រាប់ការកំណត់ព្រំដែននោះទេ។
នៅក្នុងទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធ ការពន្យល់ដោយសុភាពអាចជួយឱ្យភាគីម្ខាងទៀតយល់ពីការផ្លាស់ប្តូររបស់យើង។
ប៉ុន្តែសម្រាប់ទំនាក់ទំនងធម្មតាៗ ការបញ្ជាក់ថាយើងមិនអាចបន្តការរៀបចំដូចមុន ក៏អាចគ្រប់គ្រាន់ហើយ។
ការពន្យល់ច្រើនពេកអាចក្លាយជាទម្លាប់ ដែលយើងកំពុងសុំការអនុញ្ញាតពីអ្នកដទៃ ដើម្បីថែរក្សាខ្លួនឯង។
ប៉ុន្តែយើងមិនចាំបាច់ទទួលបានការយល់ព្រមពីមនុស្សគ្រប់គ្នា មុននឹងមានសិទ្ធិសម្រាក ឬបដិសេធការងារបន្ថែមឡើយ។
ការមានព្រំដែនមិនមែនមានន័យថាយើងលែងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្នកដទៃនោះទេ។
វាមានន័យថាយើងយល់ថា ពេលវេលា កម្លាំង និងអារម្មណ៍របស់ខ្លួនក៏មានដែនកំណត់ផងដែរ។
មនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់អាចមានតម្រូវការ ប៉ុន្តែយើងក៏ជាមនុស្សដែលមានតម្រូវការដូចគ្នា។
នៅពេលយើងគោរពព្រំដែនខ្លួនឯង យើងក៏អាចរៀនគោរពព្រំដែនរបស់មនុស្សផ្សេងទៀតបានប្រសើរជាងមុន។
ប៉ុន្តែមានការពិតមួយដែលអាចធ្វើឱ្យយើងពិបាកចិត្ត។ មិនមែនមនុស្សគ្រប់គ្នានឹងពេញចិត្តចំពោះព្រំដែនថ្មីរបស់យើងឡើយ។
មនុស្សខ្លះអាចចាប់ផ្តើមខឹង ព្រោះពួកគេធ្លាប់ទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីការដែលយើងតែងតែយល់ព្រម។
នៅពេលយើងមិនអាចផ្តល់អ្វីៗដូចមុន ពួកគេអាចមានអារម្មណ៍ថាទំនាក់ទំនងកំពុងផ្លាស់ប្តូរ។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា នៅពេលយើងចាប់ផ្តើមការពារតម្រូវការខ្លួនឯង ទំនាក់ទំនងមួយចំនួនអាចចាប់ផ្តើមឃ្លាតឆ្ងាយ។
មនុស្សដែលពិតជាយកចិត្តទុកដាក់អាចព្យាយាមយល់ និងសម្របខ្លួនទៅនឹងការផ្លាស់ប្តូរនោះ។
ចំណែកទំនាក់ទំនងដែលពឹងផ្អែកលើការលះបង់របស់យើងតែម្នាក់ អាចចាប់ផ្តើមបង្ហាញភាពមិនស្មើគ្នាកាន់តែច្បាស់។
ប៉ុន្តែការមិនពេញចិត្តមួយលើក មិនចាំបាច់មានន័យថាមនុស្សម្នាក់កំពុងប្រើប្រាស់យើងនោះទេ។
មនុស្សខ្លះប្រហែលត្រូវការពេលដើម្បីយល់ និងសម្របខ្លួនទៅនឹងទម្លាប់ថ្មីរបស់យើង។
អ្វីដែលយើងគួរសង្កេតគឺ តើពួកគេអាចគោរពព្រំដែននោះបានដែរឬទេ បន្ទាប់ពីមានការពិភាក្សាច្បាស់លាស់?
ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់បន្តបង្ខំ គំរាម ឬធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ខុស ដើម្បីទទួលបានអ្វីដែលគេចង់បាន នោះគួរយកចិត្តទុកដាក់។
ការរក្សាសេចក្តីសុខរបស់អ្នកដទៃ មិនគួរតម្រូវឱ្យយើងបាត់បង់សុវត្ថិភាព និងសេចក្តីសុខផ្ទាល់ខ្លួនជានិច្ចឡើយ។
ហើយពេលខ្លះ ការរក្សាគម្លាតពីទំនាក់ទំនងមួយ អាចជាផ្នែកចាំបាច់នៃការថែរក្សាខ្លួនឯង។
ប៉ុន្តែការចាកចេញពីទំនាក់ទំនងដែលធ្លាប់សំខាន់ មិនមែនជារឿងងាយស្រួលនោះទេ។
អ្នកអាចស្គាល់មនុស្សម្នាក់អស់ជាច្រើនឆ្នាំ មានអនុស្សាវរីយ៍ល្អៗ ហើយធ្លាប់ជឿថាពួកអ្នកនឹងនៅជិតគ្នាជារៀងរហូត។
នៅពេលទំនាក់ទំនងនោះលែងមានតុល្យភាព អ្នកអាចមានអារម្មណ៍សោកសៅ ទោះបីដឹងថាការរក្សាគម្លាតមានប្រយោជន៍ក៏ដោយ។
អ្នកប្រហែលនឹកឃើញពេលដែលគេធ្លាប់ជួយអ្នក ធ្លាប់សើចជាមួយអ្នក និងធ្លាប់ជាផ្នែកសំខាន់នៃជីវិតអ្នក។
ការចងចាំរឿងល្អៗអាចធ្វើឱ្យអ្នកសង្ស័យថា តើខ្ញុំគួរផ្តល់ឱកាសឱ្យទំនាក់ទំនងនេះម្តងទៀតឬទេ?
ការសម្រេចចិត្តអំពីទំនាក់ទំនងគួរតែគិតពីស្ថានការណ៍ពិត ការគោរពគ្នា និងអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន។
ការមានអនុស្សាវរីយ៍ល្អជាមួយនរណាម្នាក់ មិនធានាថាទំនាក់ទំនងនោះនឹងនៅតែសមស្របសម្រាប់អនាគតជានិច្ចឡើយ។
មនុស្សអាចរីកចម្រើនទៅក្នុងទិសដៅខុសៗគ្នា ហើយតម្រូវការរបស់ពួកគេក៏អាចផ្លាស់ប្តូរទៅតាមពេលវេលា។
មិត្តភាពដែលធ្លាប់មានន័យខ្លាំងនៅក្នុងដំណាក់កាលមួយនៃជីវិត អាចមិនមានរូបរាងដូចមុននៅដំណាក់កាលបន្ទាប់។
ការទទួលស្គាល់ការផ្លាស់ប្តូរនោះ មិនមានន័យថាយើងកំពុងបដិសេធអនុស្សាវរីយ៍ ឬតម្លៃនៃទំនាក់ទំនងចាស់ឡើយ។
វាគ្រាន់តែជាការទទួលស្គាល់ថា មិនមែនទំនាក់ទំនងគ្រប់ប្រភេទសុទ្ធតែត្រូវនៅជាមួយយើងរហូតនោះទេ។
អ្នកអាចគោរពអ្វីដែលទំនាក់ទំនងមួយធ្លាប់ផ្តល់ឱ្យ ហើយនៅតែសម្រេចថាខ្លួនត្រូវការផ្លូវថ្មី។
ការបាត់បង់ទំនាក់ទំនងអាចធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់ ហើយការឈឺចាប់នោះអាចត្រូវការពេលវេលាដើម្បីថយចុះ។
យើងមិនចាំបាច់បង្ខំខ្លួនឱ្យភ្លេចនរណាម្នាក់ភ្លាមៗ ដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនរឹងមាំនោះទេ។
ភាពរឹងមាំអាចមានន័យថា យើងហ៊ានទទួលស្គាល់ទុក្ខសោក ហើយបន្តថែរក្សាជីវិតរបស់ខ្លួនដោយមិនបោះបង់សង្ឃឹម។
នៅពេលយើងចាប់ផ្តើមបញ្ឈប់ការគិតច្រើន និងដាក់ព្រំដែនចំពោះអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្លួនហត់នឿយ ការផ្លាស់ប្តូរមួយនឹងកើតឡើង។
នោះគឺយើងអាចចាប់ផ្តើមស្គាល់ខ្លួនឯងឡើងវិញ ដោយមិនចាំបាច់ពឹងផ្អែកលើការយល់ឃើញរបស់អ្នកដទៃជានិច្ច។
ដានីយ៉ែល ឈីឌៀក ពន្យល់ថា នៅពេលមនុស្សចាកចេញពីការភ័យខ្លាច និងការសង្ស័យខ្លួនឯង អត្តសញ្ញាណពិតអាចចាប់ផ្តើមបង្ហាញ។
កន្លងមក អ្នកប្រហែលធ្លាប់សម្រេចចិត្តដោយសួរថា តើមនុស្សគ្រប់គ្នានឹងគិតយ៉ាងដូចម្តេចចំពោះខ្ញុំ?
អ្នកប្រហែលជ្រើសរើសការងារមួយ ព្រោះមនុស្សជុំវិញនិយាយថាវាជាជម្រើសល្អ ទោះបីអ្នកមិនសូវចូលចិត្តក៏ដោយ។
អ្នកប្រហែលបោះបង់ចំណាប់អារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួន ព្រោះខ្លាចថាអ្នកដទៃនឹងគិតថាវាជារឿងចម្លែក។
ឬអ្នកប្រហែលតែងយល់ព្រមក្នុងការសន្ទនា ទោះបីខ្លួនមានមតិខុសគ្នា ព្រោះមិនចង់បង្កការមិនពេញចិត្ត។
បន្តិចម្តងៗ អ្នកអាចភ្លេចថាខ្លួនឯងពិតជាចូលចិត្តអ្វី និងចង់រស់នៅតាមរបៀបណា។
នៅពេលចាប់ផ្តើមកំណត់ព្រំដែន អ្នកអាចមានពេលសួរខ្លួនឯងថា តើខ្ញុំចង់បានអ្វីដោយស្មោះត្រង់?
តើមានសកម្មភាពអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានអត្ថន័យ ទោះបីគ្មាននរណាម្នាក់មកសរសើរក៏ដោយ?
តើមានក្តីស្រមៃអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់បោះបង់ ព្រោះខ្លាចការរិះគន់ ឬខ្លាចថាខ្លួននឹងបរាជ័យ?
សំណួរទាំងនេះអាចជួយឱ្យយើងស្វែងយល់ពីគោលដៅដែលមានតម្លៃសម្រាប់ខ្លួន ជំនួសឱ្យការរស់នៅតាមការរំពឹងទុកពីក្រៅ។
ប៉ុន្តែការរស់នៅតាមអត្តសញ្ញាណពិត មិនមែនមានន័យថាយើងមិនចាំបាច់គិតពីអារម្មណ៍អ្នកដទៃនោះទេ។
វាមានន័យថា យើងអាចគោរពអ្នកដទៃ ដោយមិនចាំបាច់លះបង់គំនិត និងតម្រូវការរបស់ខ្លួនគ្រប់ពេល។
យើងអាចមានចិត្តទូលាយ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់ព្យាយាមទទួលខុសត្រូវលើសេចក្តីសុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។
យើងអាចទទួលស្គាល់មតិយោបល់ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់យករាល់ការរិះគន់មកធ្វើជាការវិនិច្ឆ័យអំពីតម្លៃខ្លួនឯង។
យើងអាចទទួលស្គាល់កំហុស ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់បន្តដាក់ទោសខ្លួនឯងអស់រយៈពេលយូរ ដោយគ្មានការកែលម្អ។
ការស្គាល់តម្លៃខ្លួនឯងអាចជួយឱ្យយើងមិនចាំបាច់ស្វែងរកការបញ្ជាក់ពីអ្នកដទៃគ្រប់ពេល។
ប៉ុន្តែការផ្លាស់ប្តូរអត្តសញ្ញាណចាស់ មិនតែងតែធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ស្រួលភ្លាមៗនោះទេ។
នៅពេលទម្លាប់ចាស់ៗចាប់ផ្តើមបាត់ទៅ យើងអាចមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមិនសូវស្គាល់មនុស្សដែលកំពុងក្លាយជានោះឡើយ។
ប្រសិនបើអ្នកធ្លាប់ជាមនុស្សដែលតែងតែយល់ព្រម អ្នកអាចមានអារម្មណ៍ចម្លែកនៅពេលចាប់ផ្តើមបដិសេធ។
ប្រសិនបើអ្នកធ្លាប់ទាមទារឱ្យគ្រប់គ្នាចូលចិត្ត អ្នកអាចមានអារម្មណ៍មិនស្រួលនៅពេលមាននរណាម្នាក់មិនពេញចិត្ត។
ការផ្លាស់ប្តូរនេះអាចធ្វើឱ្យអ្នកចង់ត្រឡប់ទៅរបៀបរស់នៅចាស់ ព្រោះវាជាអ្វីដែលអ្នកធ្លាប់ស្គាល់។
ប៉ុន្តែភាពស៊ាំជាមួយទម្លាប់មួយ មិនមានន័យថាទម្លាប់នោះល្អសម្រាប់ជីវិតរបស់យើងនោះទេ។
ពេលខ្លះ អ្វីដែលធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាព គ្រាន់តែជាអ្វីដែលយើងបានធ្វើដដែលៗអស់រយៈពេលយូរ។
ការរៀនរស់នៅតាមរបៀបថ្មី អាចត្រូវការពេលវេលា ការអត់ធ្មត់ និងការទទួលយកភាពមិនស្រួលនៅដំបូង។
យើងមិនចាំបាច់ផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងមួយថ្ងៃ ដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនកំពុងរីកចម្រើននោះទេ។
ការផ្លាស់ប្តូរតូចមួយដែលយើងអាចរក្សាបាន អាចមានតម្លៃជាងការសន្យាធំមួយដែលយើងមិនអាចអនុវត្តបាន។
ឧទាហរណ៍ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមពីការបញ្ឈប់ការសុំទោស នៅពេលដែលខ្លួនមិនបានធ្វើអ្វីខុស។
អ្នកអាចហ្វឹកហាត់និយាយពីតម្រូវការរបស់ខ្លួនដោយច្បាស់លាស់ ជំនួសឱ្យការរង់ចាំឱ្យអ្នកដទៃទាយចិត្ត។
ឬអ្នកអាចចាប់ផ្តើមធ្វើសកម្មភាពដែលខ្លួនចូលចិត្ត ដោយមិនចាំបាច់រង់ចាំឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាយល់ព្រម។
ជំហានទាំងនេះមើលទៅតូច ប៉ុន្តែវាអាចជួយឱ្យយើងបង្កើតទំនុកចិត្តលើការសម្រេចចិត្តផ្ទាល់ខ្លួន។
នៅពេលយើងចាប់ផ្តើមទុកចិត្តខ្លួនឯង ការយល់ឃើញរបស់អ្នកដទៃអាចលែងមានអំណាចខ្លាំងដូចមុន។
យើងនៅតែអាចមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ពេលត្រូវគេរិះគន់ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់ឱ្យការរិះគន់នោះបញ្ឈប់ជីវិតទាំងមូល។
យើងអាចស្តាប់ ពិចារណា ហើយជ្រើសរើសថាតើមានអ្វីដែលគួរយកទៅកែលម្អ។
ប្រសិនបើការរិះគន់មានចំណុចត្រឹមត្រូវ យើងអាចរៀនពីវា។ ប្រសិនបើមិនត្រឹមត្រូវ យើងអាចមិនទទួលយកវា។
នេះគឺជាសេរីភាពមួយក្នុងការរស់នៅ ដែលមិនចាំបាច់ផ្អែកលើការសរសើរ និងការទទួលស្គាល់ពីមនុស្សគ្រប់គ្នា។
ទោះបីយើងចាប់ផ្តើមស្គាល់តម្លៃខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់ក៏ដោយ នៅមានឧបសគ្គមួយដែលអាចរារាំងការរីកចម្រើន។
ឧបសគ្គនោះគឺការភ័យខ្លាច ដែលអាចលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយការសម្រេចចិត្ត និងការពន្យារពេលរបស់យើង។
ដានីយ៉ែល ឈីឌៀក ពន្យល់ថា មនុស្សមួយចំនួនមានអារម្មណ៍ថាជីវិតខ្លួនឯងកំពុងជាប់គាំង និងមិនអាចទៅមុខបាន។
Part 5
ពួកគេប្រហែលធ្វើការងារដដែលៗ ទៅកន្លែងដដែលៗ ហើយរស់នៅក្នុងទម្លាប់ដែលស្ទើរតែមិនមានការផ្លាស់ប្តូរ។
ពេលខ្លះ ពួកគេមិនសូវសប្បាយចិត្តនឹងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន ប៉ុន្តែក៏មិនហ៊ានធ្វើអ្វីថ្មី ដើម្បីផ្លាស់ប្តូរវាដែរ។
ពួកគេអាចមានក្តីស្រមៃចង់បង្កើតអាជីវកម្ម ចង់រៀនជំនាញថ្មី ឬចង់ចាប់ផ្តើមជីវិតតាមរបៀបផ្សេង។
ប៉ុន្តែនៅពេលគិតដល់ការចាប់ផ្តើម ចិត្តក៏បង្ហាញហេតុផលជាច្រើនថាហេតុអ្វីគំនិតនោះអាចបរាជ័យ។
យើងអាចគិតថា ចុះបើខ្ញុំធ្វើមិនបាន? ចុះបើមនុស្សសើចចំអក? ហើយចុះបើខ្ញុំបាត់បង់អ្វីដែលកំពុងមាន?
ការព្រួយបារម្ភអំពីអនាគត អាចធ្វើឱ្យយើងជ្រើសរើសនៅកន្លែងដដែល ទោះបីយើងចង់ផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងក៏ដោយ។
អ្នកនិពន្ធពន្យល់ថា ខួរក្បាលរបស់យើងអាចងាយមើលឃើញឧបសគ្គ ជាងការផ្លាស់ប្តូរដែលអាចកើតមាននៅថ្ងៃក្រោយ។
នៅពេលយើងមិនអាចទាយលទ្ធផលបានច្បាស់ ការបន្តធ្វើអ្វីដែលធ្លាប់ស្គាល់ អាចមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាពជាង។
ប៉ុន្តែការមានសុវត្ថិភាពក្នុងរយៈពេលខ្លី មិនតែងតែមានន័យថាជីវិតរបស់យើងនឹងមានការរីកចម្រើននោះទេ។
ពេលខ្លះ យើងត្រូវហ៊ានសាកល្បងអ្វីថ្មី ដោយទទួលស្គាល់ថាការបរាជ័យក៏អាចកើតឡើងបានដែរ។
នេះមិនមានន័យថាយើងត្រូវបោះបង់ការងារ ឬធ្វើសកម្មភាពធំៗដោយមិនបានរៀបចំផែនការនោះទេ។
វាមានន័យថា យើងអាចចាប់ផ្តើមពីជំហានតូចៗ ដែលជួយឱ្យខ្លួនរៀន និងមានបទពិសោធន៍ថ្មី។
សូមស្រមៃថាអ្នកចង់រៀននិយាយជាសាធារណៈ ប៉ុន្តែខ្លាចថាអ្នកដទៃនឹងរិះគន់សំឡេង និងរបៀបនិយាយរបស់អ្នក។
ជំនួសឱ្យការរង់ចាំរហូតមានទំនុកចិត្តពេញលេញ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់នៅមុខមនុស្សដែលអ្នកទុកចិត្ត។
បន្ទាប់មក អ្នកអាចពិនិត្យកំហុស សាកល្បងឡើងវិញ និងរៀនពីបទពិសោធន៍ដែលទទួលបាន។
ការធ្វើសកម្មភាពតូចៗអាចបង្កើតការយល់ដឹងថ្មី ដែលការគិតតែមួយមុខមិនអាចផ្តល់ឱ្យបាន។
អ្នកនិពន្ធក៏បានលើកឡើងថា ការផ្លាស់ប្តូរបរិយាកាសអាចជួយឱ្យយើងចាកចេញពីអារម្មណ៍ជាប់គាំង។
សូម្បីតែការដើរលេងបន្តិច ក៏អាចជួយឱ្យយើងផ្លាស់ប្តូរចំណាប់អារម្មណ៍ និងមើលបញ្ហាពីមុំថ្មីបានដែរ។
សូមស្រមៃថាអ្នកអង្គុយធ្វើការនៅកន្លែងដដែលអស់រយៈពេលយូរ ហើយមានអារម្មណ៍ថាគំនិតកំពុងច្របូកច្របល់។
ជំនួសឱ្យការបង្ខំខ្លួនឱ្យបន្តគិត អ្នកអាចក្រោកដើរមួយរយៈ ហើយត្រឡប់មកពិនិត្យបញ្ហាឡើងវិញ។
ពេលខ្លះ ការផ្លាស់ប្តូរសកម្មភាពខ្លីមួយ អាចជួយឱ្យយើងឈប់វិលជុំវិញគំនិតដដែលៗ។
មិនមែនគ្រប់បញ្ហាសុទ្ធតែត្រូវការចម្លើយភ្លាមៗនោះទេ។ បញ្ហាខ្លះត្រូវការពេលវេលា និងចិត្តដែលស្ងប់ជាងមុន។
ប៉ុន្តែការភ័យខ្លាចមិនមែនជាអ្វីតែមួយដែលធ្វើឱ្យមនុស្សពន្យារពេលការផ្លាស់ប្តូរនោះទេ។
អ្នកនិពន្ធក៏ពិភាក្សាអំពីអ្វីដែលយើងអាចហៅថា អត្តទស្សនៈ ឬរូបភាពដែលយើងមានចំពោះខ្លួនឯង។
ជាទូទៅ មនុស្សខ្លះយល់ថាការប្រកាន់ខ្លួន គឺជាការគិតថាខ្លួនល្អជាងអ្នកដទៃ។
ប៉ុន្តែអ្នកនិពន្ធបង្ហាញថា ការការពាររូបភាពខ្លួនឯង ក៏អាចធ្វើឱ្យមនុស្សមិនហ៊ានរីកចម្រើនផងដែរ។
នៅពេលយើងខ្លាចបាត់បង់មុខមាត់ យើងអាចជៀសវាងអ្វីដែលមានហានិភ័យធ្វើឱ្យខ្លួនមើលទៅមិនពូកែ។
យើងអាចមិនហ៊ានចាប់ផ្តើមជំនាញថ្មី ព្រោះមិនចង់ឱ្យមនុស្សឃើញថាខ្លួនកំពុងរៀនពីសូន្យ។
យើងអាចមិនហ៊ានដាក់ពាក្យសុំការងារ ព្រោះខ្លាចថាការបដិសេធនឹងធ្វើឱ្យខ្លួនបាត់បង់ទំនុកចិត្ត។
ឬយើងអាចមិនហ៊ានបង្ហាញស្នាដៃ ព្រោះខ្លាចថាមនុស្សផ្សេងនឹងរិះគន់អ្វីដែលយើងបានខិតខំបង្កើត។
ក្នុងស្ថានការណ៍ទាំងនេះ ការព្យាយាមការពាររូបភាពខ្លួនឯង អាចក្លាយជាអ្វីដែលរារាំងការរៀនសូត្ររបស់យើង។
ចំណុចនេះរំលឹកថា ការរីកចម្រើនពិតប្រាកដត្រូវការការទទួលស្គាល់ថាយើងមិនចេះគ្រប់យ៉ាង ហើយអាចធ្វើខុសបាន។
មនុស្សដែលហ៊ានរៀន មិនចាំបាច់មានទំនុកចិត្តពេញលេញមុនពេលចាប់ផ្តើមនោះទេ។
ពួកគេអាចចាប់ផ្តើមជាមួយការភ័យខ្លាច ហើយបន្តរៀនពីបទពិសោធន៍នៅតាមផ្លូវ។
យើងអាចទទួលស្គាល់ថាខ្លួនខ្លាចការរិះគន់ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់ឱ្យការភ័យខ្លាចនោះសម្រេចអនាគតជំនួសខ្លួនឡើយ។
ប្រហែលយើងមិនអាចបំបាត់ភាពភ័យខ្លាចទាំងអស់បានទេ ប៉ុន្តែអាចរៀនរស់នៅដោយមិនឱ្យវាគ្រប់គ្រងគ្រប់ការសម្រេចចិត្ត។
ការយល់ពីចំណុចនេះនាំយើងទៅកាន់មេរៀនចុងក្រោយ ដែលមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅនៅក្នុងសៀវភៅ។
មេរៀននោះទាក់ទងនឹងការអភ័យទោស ការទទួលយកការពិត និងអ្វីដែលយើងគួរស្វែងរកនៅក្នុងជីវិត។
មនុស្សជាច្រើនជឿថា ដើម្បីជាសះស្បើយពីរបួសផ្លូវចិត្ត យើងត្រូវអភ័យទោសឱ្យមនុស្សដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់។
ពាក្យអភ័យទោសអាចស្តាប់ទៅស្រស់ស្អាត ប៉ុន្តែការអនុវត្តវាមិនតែងតែងាយស្រួលសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នានោះទេ។
ដានីយ៉ែល ឈីឌៀក រំលឹកថា ការបង្ខំខ្លួនឱ្យអភ័យទោសមុនពេលត្រៀមខ្លួន អាចមិនជួយឱ្យរបួសផ្លូវចិត្តបានជាសះស្បើយឡើយ។
គាត់ប្រៀបធៀបការឈឺចាប់ផ្លូវចិត្តទៅនឹងរបួសលើរាងកាយ ដែលត្រូវការការថែទាំ និងពេលវេលាសម្រាប់ការជាសះស្បើយ។
នៅពេលយើងមានរបួសលើរាងកាយ យើងមិនអាចបញ្ជាឱ្យវាជាសះស្បើយភ្លាមៗ ដោយគ្រាន់តែចង់ឱ្យវាបាត់ឈឺនោះទេ។
យើងត្រូវយល់ពីរបួស ថែរក្សាវាឱ្យបានត្រឹមត្រូវ ហើយផ្តល់ពេលវេលាឱ្យរាងកាយស្តារឡើងវិញ។
ការឈឺចាប់ផ្លូវអារម្មណ៍ក៏អាចត្រូវការការយកចិត្តទុកដាក់ និងការអត់ធ្មត់តាមរបៀបស្រដៀងគ្នា។
សូមស្រមៃថាមនុស្សម្នាក់ដែលអ្នកទុកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង បានក្បត់ការទុកចិត្ត ឬធ្វើឱ្យអ្នកឈឺចាប់។
មនុស្សជុំវិញអាចប្រាប់ថា អ្នកគួរតែភ្លេចរឿងនោះ ហើយអភ័យទោសឱ្យគេទៅ ដើម្បីកុំឱ្យខ្លួនឈឺចាប់បន្ត។
ប៉ុន្តែអ្នកប្រហែលនៅតែមានអារម្មណ៍ខឹង សោកសៅ និងមិនទាន់យល់ច្បាស់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង។
ប្រសិនបើអ្នកបង្ខំខ្លួនឱ្យនិយាយថាអ្វីៗមិនមានបញ្ហា ទាំងដែលក្នុងចិត្តនៅតែឈឺចាប់ អ្នកអាចកំពុងបដិសេធអារម្មណ៍ខ្លួន។
អ្នកនិពន្ធលើកទឹកចិត្តឱ្យយើងទទួលស្គាល់ការឈឺចាប់ និងផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្លួនមានពេលវេលាសម្រាប់ការស្តារឡើងវិញ។
យើងអាចរៀនយល់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង ដោយមិនចាំបាច់ប្រញាប់សម្រេចថាត្រូវអភ័យទោសនៅពេលណា។
ការអភ័យទោសក៏មិនមានន័យថាយើងត្រូវត្រឡប់ទៅរកទំនាក់ទំនងដែលធ្វើឱ្យខ្លួនរងគ្រោះដូចមុននោះទេ។
យើងអាចបោះបង់ការចង់សងសឹក ខណៈពេលដូចគ្នាក៏នៅតែរក្សាព្រំដែនដែលមានសុវត្ថិភាព។
យើងអាចទទួលស្គាល់ថាមនុស្សម្នាក់ធ្លាប់ធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់ ដោយមិនចាំបាច់ឱ្យបទពិសោធន៍នោះកំណត់ជីវិតទាំងមូល។
ប៉ុន្តែមានសំណួរមួយទៀតដែលអ្នកនិពន្ធចង់ឱ្យយើងពិចារណា។ តើគោលដៅចុងក្រោយនៃជីវិតពិតជាសេចក្តីសុខឬទេ?
មនុស្សជាច្រើនរស់នៅដោយសង្ឃឹមថា ថ្ងៃណាមួយខ្លួននឹងមានសេចក្តីសុខពេញលេញ ហើយលែងមានការឈឺចាប់។
យើងអាចគិតថា នៅពេលមានប្រាក់គ្រប់គ្រាន់ ខ្ញុំនឹងសប្បាយចិត្ត។ នៅពេលមានទំនាក់ទំនងល្អ ខ្ញុំនឹងស្ងប់ចិត្ត។
ឬយើងអាចប្រាប់ខ្លួនឯងថា នៅពេលបញ្ហាទាំងអស់ត្រូវបានដោះស្រាយ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមរស់នៅដោយមានសេចក្តីសុខ។
ប៉ុន្តែការពិតគឺ ជីវិតរបស់មនុស្សមិនអាចមានតែអារម្មណ៍រីករាយគ្រប់ពេលនោះទេ។
យើងអាចមានថ្ងៃដែលជោគជ័យ និងមានថ្ងៃដែលបរាជ័យ។ មានថ្ងៃដែលពោរពេញដោយសំណើច និងថ្ងៃដែលមានទុក្ខសោក។
ទោះបីយើងរស់នៅដោយប្រុងប្រយ័ត្នយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងនៅតែអាចប្រឈមនឹងការខកចិត្ត ការបាត់បង់ និងការមិនប្រាកដប្រជា។
ប្រសិនបើយើងកំណត់ថាជីវិតល្អត្រូវតែមានអារម្មណ៍រីករាយជានិច្ច រាល់ថ្ងៃដែលមានការលំបាកអាចធ្វើឱ្យយើងខកចិត្តលើខ្លួន។
យើងអាចចាប់ផ្តើមសួរថា ហេតុអ្វីខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្ត? ហេតុអ្វីខ្ញុំនៅតែព្រួយបារម្ភ ទោះបីខ្ញុំព្យាយាមផ្លាស់ប្តូរហើយ?
ប៉ុន្តែការមានថ្ងៃពិបាកចិត្ត មិនមានន័យថាការរីកចម្រើនរបស់យើងបានបរាជ័យនោះទេ។
វាគ្រាន់តែបង្ហាញថា យើងនៅតែជាមនុស្សដែលមានអារម្មណ៍ និងត្រូវប្រឈមនឹងការផ្លាស់ប្តូររបស់ជីវិត។
ដានីយ៉ែល ឈីឌៀក ស្នើឱ្យយើងផ្លាស់ប្តូរគោលដៅពីការស្វែងរកសេចក្តីសុខគ្រប់ពេល ទៅរកការយល់ដឹង និងការទទួលយក។
ការទទួលយកមានន័យថា យើងអាចមើលឃើញការពិតដូចដែលវាកំពុងកើតឡើង ដោយមិនចាំបាច់ប្រយុទ្ធនឹងវាគ្រប់ពេល។
នៅពេលយើងមានអារម្មណ៍សោកសៅ យើងអាចទទួលស្គាល់ថាថ្ងៃនេះខ្ញុំកំពុងមានទុក្ខ ដោយមិនចាំបាច់ខ្មាសអៀន។
នៅពេលមានការខកចិត្ត យើងអាចទទួលស្គាល់ថាអ្វីៗមិនបានកើតឡើងតាមដែលខ្លួនរំពឹងទុក។
ហើយនៅពេលមានភាពរីករាយ យើងអាចអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនរីករាយ ដោយមិនចាំបាច់ភ័យថាអារម្មណ៍នោះនឹងបាត់បង់។
ការទទួលយកមិនមែនមានន័យថាបោះបង់ការខិតខំ ឬយល់ព្រមចំពោះអ្វីដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់នោះទេ។
វាមានន័យថា យើងទទួលស្គាល់ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន ហើយសម្រេចថាត្រូវឆ្លើយតបយ៉ាងណាដោយមានការយល់ដឹង។
ប្រសិនបើមានបញ្ហាដែលអាចកែប្រែបាន យើងអាចចាប់ផ្តើមធ្វើសកម្មភាព ដោយមិនចាំបាច់បន្ទោសខ្លួនឯងឥតឈប់។
ប្រសិនបើវាជាអ្វីដែលមិនអាចផ្លាស់ប្តូរ យើងអាចរៀនរស់នៅជាមួយការពិតនោះ និងបន្តថែរក្សាអ្វីដែលនៅសល់។
ការយល់ដឹងជួយឱ្យយើងមើលឃើញថា មនុស្សមិនចាំបាច់ល្អឥតខ្ចោះ ដើម្បីសមនឹងទទួលបានសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការគោរព។
យើងអាចមានចំណុចខ្សោយ មានអារម្មណ៍រសើប និងមានថ្ងៃដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងអ្វីៗបានល្អ។
ប៉ុន្តែអ្វីទាំងនេះមិនបានបំបាត់តម្លៃរបស់យើងក្នុងនាមជាមនុស្សម្នាក់នោះឡើយ។
ការអភិវឌ្ឍខ្លួនមិនមែនជាដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ភាពល្អឥតខ្ចោះ ប៉ុន្តែជាដំណើររៀនរស់នៅដោយយល់ពីខ្លួនកាន់តែច្បាស់។
នៅពេលយើងទទួលស្គាល់ការពិតនេះ សម្ពាធដែលយើងធ្លាប់ដាក់លើខ្លួនឯងអាចចាប់ផ្តើមថយចុះ។
យើងលែងចាំបាច់ធ្វើជាមនុស្សរឹងមាំគ្រប់ពេល ដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនមានតម្លៃនោះទេ។
យើងអាចសុំជំនួយពេលមានការលំបាក អាចសម្រាកពេលហត់នឿយ និងអាចទទួលស្គាល់ថាមានរឿងខ្លះដែលខ្លួនមិនទាន់យល់។
នេះមិនមែនជាភាពទន់ខ្សោយទេ។ វាជាការយល់ដឹងអំពីតម្រូវការ និងដែនកំណត់របស់ខ្លួនឯង។
នៅទីបញ្ចប់ សៀវភៅ ឈប់បណ្តោយឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងមានឥទ្ធិពលលើអ្នក ផ្តល់មេរៀនជាច្រើនដែលអាចអនុវត្តបាន។
យើងបានយល់ថា មនុស្សដែលមានអារម្មណ៍រសើបខ្លាំង អាចងាយរងសម្ពាធ និងភាពហត់នឿយនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។
Part 6
ប៉ុន្តែភាពរសើបមិនមែនជាកំហុសដែលត្រូវលុបបំបាត់នោះទេ។ អ្វីដែលយើងអាចកែលម្អ គឺរបៀបដែលខ្លួនឆ្លើយតបនឹងអារម្មណ៍។
យើងក៏បានរៀនថា ការគិតច្រើនពេកមិនប្រាកដថាជួយដោះស្រាយបញ្ហាបានល្អជាងមុននោះទេ។
ពេលខ្លះ វាអាចធ្វើឱ្យការភ័យខ្លាចកាន់តែខ្លាំង ហើយបង្កើតរឿងរ៉ាវដែលមិនស្របនឹងការពិត។
ការចេះបែងចែករវាងអ្វីដែលយើងដឹង និងអ្វីដែលយើងសន្និដ្ឋាន អាចជួយឱ្យចិត្តមានភាពច្បាស់លាស់។
យើងបានស្គាល់ការសង្កេតអារម្មណ៍ ការបង្កើតពេលវេលាស្ងប់ស្ងាត់ និងការកំណត់ពេលសម្រាប់ពិនិត្យកង្វល់។
វិធីទាំងនេះមិនមែនជាអ្វីដែលអាចបំបាត់បញ្ហាគ្រប់យ៉ាងភ្លាមៗនោះទេ ប៉ុន្តែអាចជួយឱ្យយើងបង្កើតទម្លាប់ថ្មី។
យើងក៏បានយល់ថា ការមានអំណាចលើជីវិតខ្លួនឯង មិនមែនមានន័យថាត្រូវគ្រប់គ្រងមនុស្ស និងព្រឹត្តិការណ៍គ្រប់យ៉ាងឡើយ។
វាអាចមានន័យថា យើងចេះស្គាល់អ្វីដែលខ្លួនអាចធ្វើបាន ហើយមិនចំណាយថាមពលលើអ្វីដែលនៅហួសពីការគ្រប់គ្រង។
នៅក្នុងទំនាក់ទំនង យើងបានរៀនថា ការស្រឡាញ់ និងការយកចិត្តទុកដាក់ មិនចាំបាច់មកជាមួយការលះបង់ខ្លួនឯងជានិច្ច។
យើងអាចជួយមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ ដោយនៅតែរក្សាពេលវេលា សុខភាព និងតម្រូវការផ្ទាល់ខ្លួន។
ការកំណត់ព្រំដែនអាចធ្វើឱ្យមនុស្សមួយចំនួនមិនពេញចិត្ត ប៉ុន្តែវាក៏អាចជួយឱ្យទំនាក់ទំនងមានភាពច្បាស់លាស់។
យើងមិនចាំបាច់ពន្យល់ពីរាល់ការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួន រហូតដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាយល់ព្រមនោះទេ។
យើងអាចទទួលស្គាល់អារម្មណ៍ខុសដែលកើតឡើងនៅពេលនិយាយថា ទេ ហើយនៅតែគោរពព្រំដែនដែលបានកំណត់។
យើងបានយល់ថា ការផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯងអាចធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងខ្លះផ្លាស់ប្តូរ ហើយពេលខ្លះអាចនាំឱ្យមានការបែកឆ្ងាយ។
ប៉ុន្តែការបាត់បង់ទំនាក់ទំនងមួយ មិនមែនមានន័យថាយើងបានបរាជ័យក្នុងការកសាងទំនាក់ទំនងទាំងអស់ឡើយ។
មនុស្សអាចរីកចម្រើនទៅក្នុងទិសដៅខុសៗគ្នា ហើយការយល់ពីការផ្លាស់ប្តូរនោះក៏ជាផ្នែកមួយនៃភាពចាស់ទុំ។
យើងក៏បានរៀនថា ការភ័យខ្លាច និងការព្យាយាមការពារមុខមាត់ អាចធ្វើឱ្យយើងមិនហ៊ានសាកល្បងអ្វីថ្មី។
ការរីកចម្រើនអាចចាប់ផ្តើមពីជំហានតូចមួយ ដែលយើងហ៊ានធ្វើ ទោះបីមិនប្រាកដចិត្តលើលទ្ធផលក៏ដោយ។
ហើយមេរៀនចុងក្រោយគឺ ការរស់នៅល្អមិនចាំបាច់មានន័យថាយើងត្រូវសប្បាយចិត្តគ្រប់ពេលនោះទេ។
វាអាចមានន័យថា យើងរៀនយល់ពីខ្លួនឯង ទទួលយកការពិត និងមិនបង្ខំខ្លួនឱ្យក្លាយជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះ។
សូមស្រមៃថា ចាប់ពីថ្ងៃនេះ អ្នកលែងយករាល់ពាក្យរិះគន់មកធ្វើជាការវាស់តម្លៃខ្លួនឯង។
នៅពេលមនុស្សម្នាក់មិនឆ្លើយសារ អ្នកអាចទទួលស្គាល់ថាមានមូលហេតុជាច្រើនដែលអ្នកមិនទាន់ដឹង។
នៅពេលមាននរណាម្នាក់ខឹង អ្នកអាចស្តាប់ និងពិចារណា ដោយមិនចាំបាច់សន្និដ្ឋានថាខ្លួនជាអ្នកធ្វើខុសភ្លាមៗ។
នៅពេលអ្នកហត់នឿយ អ្នកអាចអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនសម្រាក ដោយមិនចាំបាច់បង្ហាញហេតុផលទៅកាន់មនុស្សគ្រប់គ្នា។
នៅពេលមាននរណាម្នាក់ស្នើសុំអ្វីដែលហួសពីសមត្ថភាព អ្នកអាចបដិសេធដោយភាពគួរសម និងមានទំនុកចិត្ត។
ហើយនៅពេលអ្នកមានកំហុស អ្នកអាចទទួលស្គាល់ កែលម្អ និងបន្តទៅមុខ ដោយមិនចាំបាច់ដាក់ទោសខ្លួនឯងជារៀងរហូត។
ការផ្លាស់ប្តូរទាំងនេះប្រហែលមើលទៅតូច ប៉ុន្តែវាអាចធ្វើឱ្យរបៀបរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់យើងមានភាពខុសប្លែក។
យើងប្រហែលមិនអាចបញ្ឈប់មនុស្សគ្រប់គ្នាមិនឱ្យនិយាយពាក្យដែលធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់បានឡើយ។
យើងក៏មិនអាចធានាថាទំនាក់ទំនងគ្រប់ប្រភេទនឹងដំណើរការល្អ ឬគម្រោងគ្រប់យ៉ាងនឹងជោគជ័យនោះទេ។
ប៉ុន្តែយើងអាចរៀនថា មិនមែនគ្រប់ស្ថានការណ៍សុទ្ធតែត្រូវការប្រតិកម្មភ្លាមៗពីយើងនោះទេ។
មិនមែនគ្រប់គំនិតដែលចូលមកក្នុងចិត្តសុទ្ធតែត្រូវការការវិភាគ និងមិនមែនគ្រប់មតិអ្នកដទៃសុទ្ធតែត្រូវការការយល់ព្រម។
ការដឹងថាពេលណាត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ និងពេលណាត្រូវដកខ្លួនចេញ គឺជាជំនាញដែលអាចអភិវឌ្ឍបាន។
យើងមិនចាំបាច់បិទបេះដូង ឬក្លាយជាមនុស្សគ្មានអារម្មណ៍ ដើម្បីការពារខ្លួនពីការឈឺចាប់នោះទេ។
យើងអាចបន្តមានចិត្តទន់ភ្លន់ បន្តស្រឡាញ់អ្នកដទៃ និងបន្តមានការយល់ចិត្ត ដោយមិនបោះបង់ខ្លួនឯង។
ភាពរសើបរបស់យើងអាចជួយឱ្យយើងយល់ពីពិភពលោកបានជ្រាលជ្រៅ ប្រសិនបើយើងចេះថែរក្សាខ្លួនឯងផងដែរ។
ពេលខ្លះ អំណាចដ៏មានតម្លៃបំផុតមួយ មិនមែនជាការធ្វើឱ្យពិភពលោកខាងក្រៅផ្លាស់ប្តូរតាមបំណងរបស់យើងនោះទេ។
វាគឺសមត្ថភាពក្នុងការជ្រើសរើសថា តើអ្វីដែលយើងនឹងអនុញ្ញាតឱ្យចូលមកមានឥទ្ធិពលលើសេចក្តីសុខផ្ទាល់ខ្លួន។
ការមិនឆ្លើយតបចំពោះការបង្កហេតុ មិនមែនមានន័យថាយើងខ្លាច ឬគ្មានសមត្ថភាពការពារខ្លួននោះទេ។
ពេលខ្លះ វាគ្រាន់តែបង្ហាញថាយើងដឹងថា ការជជែកមួយមិនសមនឹងទទួលបានពេលវេលា និងថាមពលរបស់យើង។
ការដើរចេញពីស្ថានការណ៍ដែលធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់ជាបន្តបន្ទាប់ ក៏មិនចាំបាច់មានន័យថាយើងបោះបង់ដោយភាពទន់ខ្សោយដែរ។
វាអាចបង្ហាញថាយើងចាប់ផ្តើមយល់ពីអ្វីដែលខ្លួនត្រូវការ ដើម្បីរស់នៅដោយមានសុខុមាលភាពល្អជាងមុន។
ហើយនៅពេលយើងធ្វើសកម្មភាពដោយមានការយល់ដឹង យើងអាចកាត់បន្ថយការសម្រេចចិត្តដែលកើតចេញពីការភ័យខ្លាច។
យើងលែងចាំបាច់រស់នៅដោយព្យាយាមទាយថាមនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងគិតអ្វីអំពីយើងនោះទេ។
យើងអាចចំណាយពេលនោះទៅលើការរៀនសូត្រ ការងារដែលមានអត្ថន័យ និងមនុស្សដែលគោរពតម្លៃរបស់យើងពិតប្រាកដ។
ហើយសំខាន់ជាងនេះ យើងអាចចាប់ផ្តើមរស់នៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ដោយមិនចាំបាច់ចំណាយចិត្តទាំងមូលលើការភ័យខ្លាចអនាគត។
ប្រហែលអ្នកមិនអាចផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់គិតដែលមានអស់ជាច្រើនឆ្នាំ ក្នុងរយៈពេលត្រឹមមួយថ្ងៃនោះទេ។
ប្រហែលនៅថ្ងៃស្អែក អ្នកនៅតែមានការគិតច្រើន មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ ឬមានការព្រួយបារម្ភដដែលៗ។
ប៉ុន្តែការមានថ្ងៃលំបាកមួយ មិនមានន័យថាការខិតខំរបស់អ្នកទាំងអស់ត្រូវបានបាត់បង់នោះទេ។
ការរីកចម្រើនអាចមានថ្ងៃល្អ និងថ្ងៃមិនល្អ។ អ្វីដែលសំខាន់គឺការបន្តស្វែងយល់ និងថែរក្សាខ្លួនឯង។
នៅពេលគំនិតអវិជ្ជមានកើតឡើង សូមសាកល្បងសង្កេតវា មុននឹងសម្រេចថាវាជាការពិត។
នៅពេលអារម្មណ៍ខ្លាំងពេក សូមផ្តល់ពេលវេលាឱ្យខ្លួនឯង ដើម្បីអាចពិចារណាបានច្បាស់ជាងមុន។
ហើយនៅពេលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាត្រូវទទួលខុសត្រូវលើសេចក្តីសុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា សូមចងចាំថាអ្នកក៏ត្រូវការការថែរក្សា។
អ្នកអាចមានចិត្តល្អ ដោយមិនចាំបាច់ទទួលបន្ទុកគ្រប់បញ្ហា។ អ្នកអាចស្រឡាញ់ ដោយមិនចាំបាច់បាត់បង់ខ្លួនឯង។
អ្នកអាចខិតខំប្រឹងប្រែង ដោយមិនចាំបាច់ទាមទារឱ្យខ្លួនល្អឥតខ្ចោះ ហើយអាចសម្រាកដោយមិនចាំបាច់មានអារម្មណ៍ខុស។
មនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានពេលដែលងាយរងគ្រោះ មានការសង្ស័យ និងមានរឿងដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។
ប៉ុន្តែយើងនៅតែអាចជ្រើសរើសរបៀបដែលខ្លួននឹងបន្តរស់នៅ និងរៀនពីបទពិសោធន៍ទាំងនោះ។
ដូច្នេះ សូមកុំរង់ចាំរហូតជីវិតគ្មានបញ្ហា ទើបអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងមានសេចក្តីសុខ។
សូមកុំរង់ចាំរហូតមនុស្សគ្រប់គ្នាពេញចិត្តនឹងអ្នក ទើបជឿថាខ្លួនមានតម្លៃ និងសមនឹងទទួលការគោរព។
ហើយកុំរង់ចាំរហូតអ្នកបាត់បង់ការភ័យខ្លាចទាំងអស់ ទើបចាប់ផ្តើមធ្វើអ្វីដែលមានអត្ថន័យសម្រាប់ជីវិតអ្នក។
អ្នកអាចចាប់ផ្តើមពីថ្ងៃនេះ ដោយធ្វើការផ្លាស់ប្តូរតូចមួយនៅក្នុងរបៀបគិត និងរបៀបថែរក្សាខ្លួនឯង។
ប្រហែលការផ្លាស់ប្តូរនោះ គ្រាន់តែជាការឈប់យកពាក្យសម្តីមួយរបស់អ្នកដទៃ មកគិតពេញមួយយប់។
ប្រហែលវាជាការនិយាយថា ទេ ដោយសុភាព នៅពេលអ្នកមិនមានកម្លាំងសម្រាប់ការងារបន្ថែម។
ឬប្រហែលវាជាការទទួលស្គាល់ថា មានរឿងខ្លះដែលអ្នកមិនអាចកែប្រែបាន ហើយអ្នកអាចបន្តរស់នៅដោយមិនតស៊ូជាមួយវា។
នៅទីបំផុត ការឈប់បណ្តោយឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងមានឥទ្ធិពលលើយើង មិនមានន័យថាត្រូវឈប់មានអារម្មណ៍នោះទេ។
វាមានន័យថា យើងរៀនស្គាល់អារម្មណ៍របស់ខ្លួន ដោយមិនចាំបាច់ឱ្យអារម្មណ៍នោះគ្រប់គ្រងជីវិតទាំងមូល។
យើងរៀនយល់ពីអ្នកដទៃ ដោយមិនចាំបាច់បាត់បង់ការយល់ចិត្តចំពោះខ្លួនឯង។
ហើយយើងរៀនទទួលយកជីវិតដូចដែលវាកំពុងកើតឡើង ខណៈពេលនៅតែមានសង្ឃឹមក្នុងការរីកចម្រើន។
ព្រោះសេចក្តីសុខមិនចាំបាច់កើតឡើងតែនៅពេលដែលពិភពលោកខាងក្រៅធ្វើតាមបំណងរបស់យើងគ្រប់យ៉ាងនោះទេ។
ពេលខ្លះ វាអាចចាប់ផ្តើមនៅពេលយើងឈប់ទាមទារឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងកើតឡើងតាមការរំពឹងទុករបស់ខ្លួន។
ហើយនៅពេលយើងចេះទទួលស្គាល់អ្វីដែលមិនអាចគ្រប់គ្រង ពេលវេលា និងថាមពលសម្រាប់អ្វីដែលសំខាន់ក៏អាចកើនឡើង។
សូមចងចាំថា អ្នកមិនចាំបាច់យកការយល់ឃើញរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា មកធ្វើជាមូលដ្ឋានសម្រាប់វាស់តម្លៃខ្លួនឯងឡើយ។
អ្នកអាចស្តាប់អ្នកដទៃ អាចរៀនពីកំហុស និងអាចកែលម្អខ្លួន ដោយមិនចាំបាច់បាត់បង់ភាពស្មោះត្រង់ចំពោះអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួន។
ហើយមិនថាអ្នកធ្លាប់ជួបការលំបាក ឬឈឺចាប់ពីអតីតកាលប៉ុនណាក៏ដោយ អនាគតមិនចាំបាច់មានរូបរាងដូចអតីតកាលទេ។
អ្នកនៅតែអាចរៀន អាចផ្លាស់ប្តូរ និងអាចបង្កើតរបៀបរស់នៅថ្មីមួយ ដែលមានតុល្យភាព និងអត្ថន័យជាងមុន។
ព្រោះការរស់នៅដោយសេរីភាពផ្លូវចិត្ត មិនមែនជាការគ្មានការឈឺចាប់ទាល់តែសោះនោះទេ។
វាគឺការដឹងថា ទោះបីមានរឿងធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់កើតឡើងក៏ដោយ យើងនៅតែអាចថែរក្សាខ្លួន និងបន្តដំណើរទៅមុខ។
ហើយនេះជាសារដ៏សំខាន់នៃសៀវភៅនេះ។ យើងមិនចាំបាច់គ្រប់គ្រងពិភពលោកទាំងមូល ដើម្បីស្វែងរកភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងចិត្តឡើយ។
យើងគ្រាន់តែត្រូវចាប់ផ្តើមរៀនថា តើអ្វីដែលខ្លួនអាចគ្រប់គ្រងបាន អ្វីដែលគួរទទួលយក និងអ្វីដែលគួរលែងកាន់ទុក។
ហើយនៅពេលយើងអាចធ្វើបែបនេះបានបន្តិចម្តងៗ យើងក៏កំពុងផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្លួនរស់នៅដោយមានសេចក្តីស្ងប់ជាងមុន។